VI SA/Wa 110/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi D. D. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Minister Infrastruktury i Budownictwa, na podstawie art. 158 § 1 oraz art. 157 § 1 w związku z art. 156 k.p.a. oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1204 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku Pani D. D., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą D. z głównym miejscem wykonywania działalności pod adresem: ul. [...], [...] ("strona", "skarżąca"), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nakazującej rejestrację używanych dziewięciu odbiorników telewizyjnych oraz ustalającej opłatę za używanie dziewięciu odbiorników telewizyjnych w kwocie 6.129,00 zł. Ww. decyzja zapadła w następujących okolicznościach. W dniu 20 lipca 2016 r. przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w ośrodku przy ul. [...] , [...], prowadzonym przez Panią D. D., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą D. z głównym miejscem wykonywania działalności pod adresem ul. [...],[...]. Kontrola została przeprowadzona w obecności Pani K. Z. W trakcie kontroli w lokalu ujawniono dwanaście odbiorników telewizyjnych marki PHILIPS i inne. Do odbiorników telewizyjnych doprowadzony był dekoder DVB-T. Stwierdzony okres używana odbiorników w lokalu wynosił dwa miesiące i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia Pani K. Z. Protokół z kontroli został podpisany przez kontrolujące oraz Panią K. Z. Organ l instancji w dniu [...] stycznia 2017 r. wydał decyzję nr [...] nakazującą rejestrację używanych dziewięciu odbiorników telewizyjnych oraz ustalająca opłatę w kwocie 6.129.00 zł za używanie dziewięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Strona odwołała się od ww. decyzji. W odwołaniu wniosła o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...] marca 2017 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa wydał decyzję nr [...], utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję. Minister nie podzielił zastrzeżeń strony co do ustaleń poczynionych na podstawie oświadczenia złożonego przez uczestniczącą w kontroli Panią K. Z. Strona nie zgodziła się z treścią tej decyzji i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu 21 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał postanowienie (sygn. akt VI SA/Wa 1208/17) o odrzuceniu ww. skargi z uwagi na uchybienie ustawowemu terminowi do jej wniesienia W dniu 22 sierpnia 2017 r. Pani D. D. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 września 2017 r. odmówił przywrócenia terminu (sygn. akt jak wyżej). W dniu 25 września 2017 r. strona wniosła do Ministra Infrastruktury i Budownictwa wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. W ocenie strony ww. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 2 ust. 1, 2 i 4, art. 5 ust 1 i 3 oraz art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych oraz art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W wyniku rozpatrzenia wniosku Minister Infrastruktury i Budownictwa wydał decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r., w której odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Organ na wstępie przedstawił istotę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przywołując właściwe w tym względzie przepisy i orzecznictwo. Następnie organ wskazał, że w realiach tej sprawy rozstrzygnięcia wymagały dwie kwestie, tj.: 1) czy organ opierając na oświadczeniu osoby uczestniczącej w kontroli ustalenie liczby posiadanych przez stronę odbiorników telewizyjnych oraz możliwości natychmiastowego odbioru programów, naruszył w sposób rażący przepisy ustawy o opłatach abonamentowych, 2) czy organ naruszył przepis art. 75 §1 k.p.a. odmawiając mocy dowodowej oświadczeniu Pani K. Z. o błędnym wskazaniu liczby posiadanych w ośrodku odbiorników telewizyjnych. Minister podniósł przy tym, że strona uzasadniając zarzut braku legalności oparcia ustalenia liczby posiadanych przez nią odbiorników telewizyjnych oraz możliwości natychmiastowego odbioru programów na oświadczeniu osoby uczestniczącej w kontroli powołała się na wyrok NSA z dnia 19 maja 2016 r. (sygn. akt II GSK 2925/14). Cytując uzasadnienie przedmiotowego wyroku strona pominęła jednak istotne konkluzje Sądu, tj., że "Oceniając prawidłowość ustaleń w tej kwestii zauważyć należy, że ustawa nie daje kontrolerom prawa żądania wstępu do pomieszczeń celem sprawdzenia posiadania w nich urządzeń wymagających rejestracji i opłat. Jest przy tym oczywiste, że kontrolowany podmiot może okazać pomieszczenia kontrolerom i to także wtedy, gdy chodzi o pomieszczenia hotelowe. Okazanie pokojów i urządzeń w nich umieszczonych, byłoby najlepszym dowodem na wykazanie, że nie są w nich zainstalowane telewizory. W rozpatrywanej sprawie pomieszczeń nie okazano. W tym stanie rzeczy organ trafnie przyjął, że o ile pomieszczenia nie zostały okazane kontrolerom, obecność odbiorników można stwierdzić także w każdy inny sposób, który pozwala na pozyskanie wiedzy o ich posiadaniu. Takim sposobem może być pisemne oświadczenie kierownika hotelu oraz potwierdzenie przez niego w protokole kontroli ile odbiorników telewizyjnych i od jakiego czasu znajduje się w pokojach hotelowych. Oba omawiane dokumenty są środkami dowodowymi dopuszczalnymi przez k.p.a., pozwalającymi uzyskać wiedzę, której poszukują kontrolerzy i brak jakiegokolwiek uzasadnienia dla poglądu, że nie są one wiarygodne." Uwzględniając powyższe organ - wbrew twierdzeniom strony - uznał wydane w sprawie rozstrzygnięcie merytoryczne za dopuszczalne i zgodne z prawem, w tym jako prawidłowe ocenił oparcie ustalenia w zakresie wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych na oświadczeniach osoby uczestniczącej w kontroli. Powyższe - zdaniem organu - nie tylko nie potwierdza zarzutów, że działania organu I instancji rażąco naruszały prawo, przeciwnie świadczy o legalności prowadzonego w sprawie postępowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 75 § 1 k.p.a. Minister zwrócił uwagę, że na podstawie ww. przepisu organ administracji publicznej zobowiązany jest dopuścić i dokonać oceny wiarygodności i mocy wiążącej przedstawionego przez stronę materiału dowodowego. Ocena ta nie musi być jednak dla strony korzystna. W przedmiotowej sprawie organ I instancji rozpatrzył przedstawione przez oświadczenie Pani K. Z. o błędnym udzieleniu informacji dotyczącej ilości funkcjonujących w obiekcie odbiorników i ocenił je jako niewiarygodne z kontekście całokształtu sprawy. Organ przedstawił swoje stanowisko w piśmie z dnia 24 listopada 2016 r. znak: [...]. W takich okolicznościach Minister uznał, że postępowanie organu I instancji w ww. zakresie nie naruszyło art. 75 § 1 k.p.a. W konsekwencji Minister stwierdził, że przedstawione przez stronę argumenty nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., wydanej przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., nakazującej rejestrację używanych dziewięciu odbiorników telewizyjnych oraz ustalającej opłatę za używanie dziewięciu używanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 6.129,00 zł. Decyzja została doręczona wnioskodawczyni w dniu 20 listopada 2017 r. W dniu 10 grudnia 2017 r. strona - na podstawie art. 127a § 1 k.p.a. w związku z art. 52 § 3, art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - wniosła skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze skarżąca ponownie podniosła zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 1, 2 i 4, art. 5 ust. 1 i 3, art. 7 ust 6 ustawy o opłatach abonamentowych oraz w związku z art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa oraz stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w toku kontroli informacji udzielił pracownik nieuprawniony do reprezentowania strony, nieposiadający stosownej wiedzy co do funkcjonowania prowadzonego przez skarżącą ośrodka wypoczynkowego. W związku z powyższym oświadczenie Pani K. Z. nie może stanowić każdego innego sposobu, który pozwalałby na pozyskanie przez kontrolujących wiedzy o stanie odbiorników w miejscu prowadzenia działalności przez skarżącą. Skarżąca podniosła także, że organ nie uwzględnił faktu, że ww. oświadczenie zostało odwołane. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wskazano przy tym, że w orzecznictwie sądów administracyjnych od wielu lat podtrzymywane jest stanowisko, że ustalenia kontroli co do ilości i stanu odbiorników RTV mogą być dokonane w drodze bezpośredniej obserwacji na miejscu kontroli albo w formie oświadczenia wiedzy osób biorących udział w kontroli. W rozpatrywanej sprawę pomieszczeń nie okazano. W tym stanie rzeczy organ trafnie przyjął, ze o ile pomieszczenia nie zostały okazane kontrolerom, obecność odbiorników można stwierdzić także w każdy inny sposób, który pozwala na pozyskanie wiedzy o ich posiadaniu. W realiach kontroli wykonywanej w hotelach czy pensjonatach prawie nigdy kontrolerzy nie mają możliwości bezpośredniego stwierdzenia istotnych w sprawie okoliczności z uwagi na to, że pokoje są zajęte przez gości (jest to powód najczęściej podawany w trakcie kontroli). Muszą wiec opierać się na oświadczeniach wiedzy osób biorących udział w kontroli. Zgodnie z orzecznictwem katalog osób, które mogą być źródłem wiedzy nie jest ściśle określony. Zwykle jest to właściciel, kierownik hotelu, recepcjonistka, ale nie ma żadnych przeszkód aby był to każdy pracownik zorientowany w sprawach hotelu. Tak więc nie funkcja takiej osoby jest najważniejsza. Istotniejsze jest, że osoba uczestnicząca w kontroli złożyła spójne, spontaniczne i wiarygodne oświadczenie o ilości odbiorników. Zawsze bowiem w trakcie kontroli może oświadczyć, że nie jest osobą właściwą, nie jest pewna, nie wie, czy po prostu poprosi kogoś innego, lepiej zorientowanego. Złożone w takich okolicznościach oświadczenie jest weryfikowane przez organ pod kątem zgodności z innymi ustalonymi w sprawie okolicznościami, np. z wielkością hotelu czy informacjami zawartymi na stronie internetowej kontrolowanego obiektu. W przedmiotowej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącej, osoba biorąca udział w kontroli spełniła ww. warunki uznania jej oświadczenia za w pełni wiarygodne. Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, że pracownik był pracownikiem sezonowym, niedysponującym stosowną wiedzą w zakresie kontroli organ stwierdził, że wiedza o wyposażeniu pokoi hotelowych uznawana jest za wiedzę absolutnie podstawową. Odnosząc się do argumentacji skarżącej związanej z odwołaniem przez pracownika swojego oświadczenia wiedzy w kontekście naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. organ podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko wyrażone w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016, poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd oddalił skargę. Sąd uwzględnił przy tym charakter nadzwyczajnego postępowania nadzorczego, w którym wydano zaskarżaną decyzję. Istotnym w tym zakresie jest przypomnienie, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego celem jest ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Celem tego postępowania nie jest natomiast rozpoznanie sprawy ponownie, co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1941/11). Organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa zobligowany jest do zbadania czy z materiału dowodowego wynika, że do rażącego naruszenia prawa doszło i na czym ono polegało. Kodeks postępowania administracyjnego stanowi oddzielnie o "naruszeniu prawa" i oddzielnie o "rażącym naruszeniu prawa". Nie każde "naruszenie prawa" wywołuje skutki prawne. Mając zatem na względzie, że "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa" uznać należy, że utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" jest oczywiście niesłuszne (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., II GSK 802/11). Naruszenie prawa ma charakter rażący w sytuacji, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 357/12 i powołane tam orzeczenia: wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23, wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., sygn. akt II SA 1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37 oraz poglądy doktryny: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985 r., s. 237). Zatem dla uznania, że wystąpiło kwalifikowane naruszenie prawa, nie wystarczy samo ustalenie faktu jakiegokolwiek "naruszenia prawa", lecz konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa (por. wyroki NSA: z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1711/12; z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 820/13). Przy kontroli decyzji wydanej w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., znaczenie ma również i to, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu powołanego przepisu podlega ścisłej wykładni. NSA w wyroku z dnia 19 maja 1989 r. (sygn. akt IV SA 90/89 ONSA 1989, z. 1, poz. 49), podkreślił, że przedmiotem "rażącego naruszenia prawa" będą najczęściej przepisy prawa materialnego. Jak zaś wskazał NSA w wyroku z dnia 4 lipca 2014 r., II GSK 798/13, rażące naruszenie prawa może polegać także na naruszeniu przepisów proceduralnych. Istotna jest jednak gradacja uchybień i konieczne jest odróżnienie wadliwości decyzji powodującej jej wzruszalność w trybie zwykłym od uchybień rażących. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażące naruszenie przepisów postępowania, regulujących kwestię ustaleń faktycznych sprawy, można by rozważać w sytuacji, gdyby organ w sposób oczywisty nie poczynił takich ustaleń, gdyby całkowicie uchylił się od rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy (np. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2013 r., II GSK 926/12). Natomiast błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy oceniać należy jako tego typu wadliwość decyzji, która może skutkować jej wzruszalność, ale w trybie zwykłym. Podkreślić przy tym należy, że zastosowania sankcji nieważności nie można wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenie stanu faktycznego. Oparcie stosowania sankcji nieważności decyzji na różnicy w ocenie mocy dowodowej materiału dowodowego byłoby sprzeczne z zasadą ogólną trwałości decyzji administracyjnej. W każdym zatem przypadku chodzi o wady wyjątkowo ciężkie, które należy usunąć przez unicestwienie obarczonej tymi wadami decyzji administracyjnej. Przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować (tak NSA w wyroku z dnia 9 września 1998 r., sygn. akt II SA 1249/97, LEX nr 41819, także wyrok NSA z dnia 17 września 1997 r., sygn. akt III SA 1425/96, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela przedstawione powyżej rozumienie pojęcia "rażącego naruszenia prawa" oraz warunków, jakie muszą być spełnione do uznania, że ta właśnie przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji wystąpiła w konkretnym przypadku. W niniejszej sprawie istota zarzutów skarżącej sprowadza się do twierdzenia, że organ błędnie uznał za ustalone istotne w sprawie okoliczności. Podczas gdy ustaleń w tym zakresie dokonano z naruszeniem przepisów postępowania, tj. na podstawie niewiarygodnego oświadczenia pracownika skarżącej, oświadczenia później zresztą odwołanego. Sąd uznaje ww. zarzuty nieuzasadnione. W sprawach dotyczących opłat za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i radiowych oświadczenie pracownika jest powszechnym środkiem dowodowym do wykazania istotnych okoliczności (por. wyroki NSA z dnia 13 lutego 2018 r., II GSK 1422/16, z dnia 14 grudnia 2017 r., II GSK 441/16, z dnia 8 listopada 2017 r., II GSK 3045/15). Zdaniem Sądu orzekającego, spontaniczne i spójne, a przy tym jednoznaczne i szczegółowe oświadczenie wiedzy pracownika hotelu obrazujące stan liczbowy posiadanych przez skarżącą odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych stanowi wiarygodne źródło dowodowe, którego wartość dowodową trudno zakwestionować, jeśli precyzyjnie opisuje stan faktyczny. W niniejszej sprawie kwestia charakteru wykonywanej w pensjonacie pracy przez Panią K. Z. była znana organowi II instancji, chociażby z treści odwołania strony, w którym wskazano, że ta osoba była pracownikiem sezonowym. Zdaniem Sądu, zastrzeżenia skarżącej podnoszące, że Pani K. Z. nie była osobą upoważnioną i nie miała dostatecznych informacji w przedmiocie złożonego oświadczenia nie są przekonywujące. Po pierwsze do złożenia tego rodzaju wyjaśnień, stanowiących oświadczenie wiedzy, a nie oświadczenie woli, dotyczących urządzeń (telewizorów) znajdujących się w ośrodku skarżacej, nie potrzeba żadnego upoważnienia. Po drugie, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie nie sposób dać wiarę stwierdzeniom, że pracownik pomocniczy pensjonatu obecny w recepcji nie wie o tym, ile i jakie telewizory znajdują się w obiekcie, skoro w protokole kontroli wskazano nie tylko liczbę, ale i markę (typ) użytkowanych w pensjonacie odbiorników telewizyjnych. Skoro zaś w dacie kontroli w pokojach ośrodka zajmowanych przez gości znajdowały się odbiorniki, to nie można uznać za dowolne ustalenia organów, że odbiorniki te znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Z zasad logicznego rozumowania, popartych doświadczeniem życiowym wynika przecież, że jeśli w wyposażeniu pokoju hotelowego znajduje się odbiornik telewizyjny, czy radiowy, to nie w celach dekoracyjnych, lecz po to by mógł być używany przez jego gościa. Wiarygodności spornego dowodu w postępowaniu administracyjnym nie podważono. Twierdzenie skarżącej, że zatrudniony przez nią pracownik nie ma wiedzy o funkcjonowaniu obiektu hotelowego i jego wyposażenia jest całkowicie gołosłowne. Sam fakt kwestionowania przez skarżącego ustaleń opartych na oświadczeniach pracownika nie znaczy, że organ zobligowany był do poszukiwania dowodów potwierdzających odmienne stanowisko strony. Tym bardziej, że organ dołączył do akt wydruk ze stron internetowych ośrodka skarżącej, z którego wynika że w prowadzonym ośrodku jest 60 pokoi, a każdy z nich jest wyposażony w telewizor. Złożone w takich okolicznościach oświadczenie Pani K. Z. należało zatem uznać za wiarygodne, a późniejsze jego odwołanie za pozbawione znaczenia w sprawie. Organ posiadał - w postaci oświadczenia Pani K. Z. - potwierdzenie co do 12 odbiorników działających w ośrodku skarżącej, trzy odbiorniki zostały zarejestrowane wcześniej (co uwzględniono w sprawie), więc decyzja odnosząca się do pozostałych 9 niezarejestrowanych a używanych odbiorników jest prawidłowa. W konsekwencji Sąd uznał za prawidłowe stanowisko Ministra, że objęta wnioskiem skarżącej decyzja nie zawiera wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności, która to instytucja jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji wynikającej i dlatego podzielił w tym zakresie stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji. Z tych powodów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.