VI SA/Wa 1066/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia odrzucić skargę

W piśmie z dnia 12 kwietnia 2018 r. S. z siedzibą w [...] (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) nałożył na J. K. karę pieniężną w wysokości 1500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas przejazdu wykonywanego pojazdem o nr rejestracyjnym [...] w dniu [...] sierpnia 2017 r. Pojazd ten stanowi własność skarżącej, jednakże na podstawie umowy dzierżawy autokaru, w dacie naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, był on dzierżawiony przez J. K. (okoliczność bezsporna, por. też umowę dzierżawy autokaru nr [...] z [...] czerwca 2017 r. w aktach administracyjnych sprawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: P.p.s.a.). Zgodnie z treścią tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Skarżąca jest właścicielem pojazdu o nr rejestracyjnym [...]. Pojazd ten na podstawie umowy dzierżawy autokaru nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. był dzierżawiony przez J. K. Zgodnie zaś z orzecznictwem sądów administracyjnych, na tle przepisu art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.), co do zasady ustawodawca wiąże odpowiedzialność za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej z właścicielem pojazdu, przy czym chodzi tu o właściciela, który jest jednocześnie posiadaczem pojazdu. Wyjątkiem od tej reguły jest przypisanie odpowiedzialności podmiotowi, na którego przeniesiono posiadanie pojazdu, przy czym ta odpowiedzialność zajdzie tylko wtedy, gdy właściciel przeniesie posiadanie pojazdu na inny podmiot. Zatem, oddanie pojazdu np. w użytkowanie, w najem, czy też do używania na podstawie umowy użyczenia sprawia, że odpowiedzialność za uiszczenie opłaty elektronicznej ponosi osoba, na którą na tej podstawie przeniesiono posiadanie (wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2016 r., VI SA/Wa 1907/16, por. także wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 września 2018 r., VI SA/Wa 862/18; orzeczenia dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Słusznie zatem GITD ustalił, że stroną postępowania administracyjnego był J. K. To właśnie na niego zaskarżoną decyzją została nałożona kara pieniężna w wysokości 1500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Rozpoznając niniejszą skargę stwierdzić należy, że skarżąca spółdzielnia nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed GITD. Nie była ona stroną tego postępowania, a co za tym idzie nie była adresatem zaskarżonej decyzji i decyzja ta nie została jej doręczona. Decyzję doręczono J. K. (por. akta administracyjne sprawy). Biorąc powyższe pod uwagę, skarga na decyzję GITD z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] została wniesiona w tej sprawie przez podmiot nie mający przymiotu strony i nie posiadający legitymacji do jej wniesienia, co czyni skargę niedopuszczalną i obliguje Sąd do jej odrzucenia. Ponadto, należy zauważyć, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Stosownie do przepisu art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast skarżący, który nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym i któremu nie doręczono decyzji, może skorzystać z uprawnienia do złożenia skargi przed upływem 30 dni od daty doręczenia decyzji innej stronie postępowania. Jeżeli skarżący nie złożył skargi w tym terminie, nie może on skutecznie domagać się sądowej kontroli decyzji administracyjnej, a wniesioną przez niego skargę, jako spóźnioną, należy odrzucić (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2012 r., I OSK 2351/12, dostępny na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z przesłanymi do Sądu aktami administracyjnymi, decyzja GITD została – jak już wzmiankowano – doręczona J. K. w dniu 12 marca 2018 r. Termin na wniesienie skargi upłynął w dniu 11 kwietnia 2018 r. Natomiast skarga została nadana przez skarżącą spółdzielnię w placówce Poczty Polskiej S.A. w dniu 12 kwietnia 2018 r. (k. 13), a więc jeden dzień po upływie ustawowego terminu. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.