VI SA/Wa 1052/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Asesor WSA Agnieszka Dauter-Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania dopuszczenia do posiadania broni palnej sportowej postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

L. K., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 25 listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania dopuszczenia do posiadania broni palnej sportowej. Do skargi załączono także wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, w którym wskazano, że zaskarżona decyzja nie została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi skarżącego, bowiem operator pocztowy nie pozostawił w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, tj. pełnomocnika skarżącego ani papierowego zawiadomienia o próbie doręczenia ww. przesyłki rejestrowanej wraz z informacją o terminie jej odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka ta była przechowywana, ani powtórnego papierowego zawiadomienia o możliwości odbioru ww. przesyłki rejestrowanej. W konsekwencji doszło do wadliwego dokonania zwrotu przesyłki rejestrowanej do nadawcy, tj. do organu ze skutkiem fikcji doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a"), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. W związku z powyższym, przy badaniu terminowości wniesienia skargi istotnego znaczenia nabiera kwestia doręczenia zaskarżonego rozstrzygnięcia albo aktu. Od stwierdzenia, czy doszło do doręczenia zależy bowiem ocena skuteczności wniesienia skargi. Oznacza to, że początek biegu terminu, a w konsekwencji prawo do wniesienia skargi, ściśle wiąże z faktem prawidłowego doręczenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniesienie natomiast skargi przed doręczeniem stronie decyzji podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie rodzi skutków prawnych (por. m.in. postanowienia NSA: z 27 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 325/19; z 28 października 2020 r., sygn. akt II OSK 2477/20). W myśl art. 44 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego (pkt 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). W znajdującej się w aktach sprawy przesyłce zaadresowanej do pełnomocnika skarżącego, w której organ nadał zaskarżoną decyzję (k. 76 akt administracyjnych) brak jest adnotacji (pieczątki) o jej powtórnym awizowaniu, tym samym nie można w sposób jednoznaczny przyjąć, czy miało miejsce prawidłowe doręczenie przedmiotowej przesyłki w rozumieniu art. 44 k.p.a. Powyższego uchybienia nie sanuje elektroniczne potwierdzenie odbioru (k. 77 akt administracyjnych), z którego wynika, że powtórne awizo miało miejsce 9 grudnia 2024 r. Co istotne, zaistniałą nieprawidłowość w postaci błędnej awizacji i braku pozostawienia przez listonosza zawiadomienia o próbie doręczenia przesyłki rejestrowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru i adresie placówki pocztowej zarzuca także skarżący, dołączając do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi m.in. oświadczenie Polskiego Instytutu Prawa z 3 marca 2025 r., na którego adres doręczana jest korespondencja kierowana do pełnomocnika skarżącego. Należy podkreślić, że doręczając decyzję stronie nie może istnieć jakakolwiek wątpliwość do uznania, że korespondencja została w sposób prawidłowy doręczona, natomiast w przedmiotowej sprawie taka wątpliwość występuje. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, nie można uznać, że doszło do skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji w trybie tzw. fikcji doręczenia, o której mowa w art. 44 § 4 k.p.a. Skoro zaś zaskarżona decyzja nie została doręczona skarżącemu, a więc nie weszła ona do obrotu prawnego, to nie rozpoczął biegu termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że wniesienie skargi w niniejszej sprawie nastąpiło przed rozpoczęciem biegu terminu zaskarżenia decyzji, a zatem przedwcześnie. Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że skarga została wniesiona przedwcześnie, a przez to jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji postanowienia. Przyjęcie natomiast przez Sąd, że decyzja nie weszła do obrotu prawnego, sprawia, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należało uznać za niedopuszczalny. Wobec skarżącego nie zaczął biec termin do wniesienia skargi, gdyż przedmiot zaskarżenia nie istniał. Dopiero po prawidłowym doręczeniu decyzji przez organ rozpocznie się dla skarżącego bieg terminu do wniesienia skargi. Nie można zatem przyjąć w realiach przedmiotowej sprawy, że skarżący uchybił terminowi, a tylko to uzasadnia wniesienie wniosku o przywrócenie terminu (por. postanowienia NSA: z 9 września 2008 r., sygn. akt I GZ 191/08; 18 września 2008 r., sygn. akt II FZ 391/08). W tym stanie rzeczy, obowiązkiem organu będzie dokonanie ponownego doręczenia decyzji, w sposób określony przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Dopiero skuteczne doręczenie zaskarżonej decyzji otworzy skarżącemu termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego na ww. rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi za niedopuszczalny i na podstawie art. 88 p.p.s.a. postanowił o jego odrzuceniu, o czym orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia