VI SA/Wa 1049/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego oddala skargę.

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 97 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po ponownym rozpatrzeniu sprawy – skarżącego – Pana R. K. utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] października 2004 r., mocą którego podjęto z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia firmie A. decyzji zezwalającej na posiadanie broni palnej bojowej. Organ Policji I instancji, postanowieniem z dnia [...] maja 2004 r., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia firmie A. decyzji zezwalającej na posiadanie broni palnej bojowej. Zdaniem organu rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie cofnięcia koncesji na wykonywanie przez firmę A. ochrony osób, mienia i usług detektywistycznych nakładała na nie obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania. Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2004 r. cofającą skarżącemu koncesję na wykonywanie przez firmę A. ochrony osób, mienia i usług detektywistycznych. Zaskarżonym postanowieniem podjęto z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia firmie A. decyzji zezwalającej na posiadanie broni palnej bojowej. W ocenie organu ostateczna decyzja Ministra spowodowała, że ustała przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania opisana w art. 29 ust. 1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji, dająca podstawę do posiadania broni obiektowej. Skargę na to postanowienie wniósł skarżący wskazując, że narusza ono normy zarówno praw materialnego jak i procesowego. Wskazywał, że w przedmiocie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2004 r., mocą której cofnięto skarżącemu koncesję na wykonywanie przez firmę A. ochrony osób, mienia i usług detektywistycznych toczy się postępowanie i dopiero jego wynik może stanowić podstawę do dalszych działań. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jednym z podstawowych elementów w konstrukcji instytucji zawieszenia postępowania administracyjnego jest wymóg jej stosowania tylko na czas konieczny do usunięcia przyczyny zawieszenia postępowania. Ustanie przyczyny zawieszenia postępowania oznacza odpadnięcie celu stosowania instytucji zawieszenia postępowania, a tym samym co do zasady wymaga jego podjęcia. Skutek podjęcia postępowania administracyjnego nie następuje jednak ex lege. Rozstrzygnięcie w tej kwestii należy do organu administracji publicznej, który wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania. Treścią rozstrzygnięcia (forma postanowienia) jest "podjęcie zawieszonego postępowania", co wyraźnie wynika z art. 97 § 2 k.p.a. Obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania powstaje nie tylko wówczas, gdy ustępuje przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania, ale także w chwili stwierdzenia przez organ braku w ogóle (nieistnienia) przyczyny uzasadniającej zawieszenie postępowania. W sytuacji zawieszenia postępowania ze względu na zagadnienie wstępne, przyczyna uzasadniająca zawieszenie ustępuje w chwili, gdy rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd uzyskuje charakter trwały. Podstawowe znaczenie dla takiego ustalenia mają przepisy prawne regulujące określony rodzaj postępowania, w którym rozstrzygane jest zagadnienie wstępne (dla postępowania tego jest to zwykle zagadnienie główne). W pierwszej kolejności przepisy te określają formę rozstrzygnięcia zagadnienia (wyrok, postanowienie, inne orzeczenie, decyzja administracyjna, inna forma działania organu lub sądu). Rozstrzygnięciu takiemu w oznaczonym momencie przyznają z reguły także cechę trwałości (stabilności). Zasadniczo, na jej oznaczenie, mowa jest w nich o prawomocności rozstrzygnięcia, jego ostateczności, skuteczności, sporadycznie wykonalności. Ogólnie można przyjąć, że w sferze skutków prawnych podjęcie zawieszonego postępowania oznacza uchylenie skutków zawieszenia postępowania. Przede wszystkim uruchomiony zostaje bieg postępowania. Zgodnie z treścią art. 102 k.p.a., w czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej może podejmować czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. Oznacza to, iż w trakcie zawieszonego postępowania sprawa nie ma biegu, zaś organ administracji publicznej obowiązany jest, oprócz czynności podejmowanych w celu usunięcia przeszkód do prowadzenia postępowania, określonych w art. 100 k.p.a., podejmować tylko czynności, które są dopuszczalne w zawieszonym postępowaniu. Nie może zatem wydać rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, bez uprzedniego podjęcia zawieszonego postępowania z urzędu lub na żądanie strony. Obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające jego zawieszenie, wynika wprost z brzmienia art. 97 § 2 k.p.a., zaś formą realizacji tego obowiązku jest postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, stosownie do treści art. 101 § 1 k.p.a., na które zgodnie z § 3 tego przepisu służy zażalenie. Mając powyższe na względzie, uznać należy, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i jest zasadne. Organy prawidłowo uznały, że ostateczna decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji cofając koncesję na wykonywanie przez firmę A. ochrony osób, mienia i usług detektywistycznych nakładała na nie obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania nawet w sytuacji zaskarżenia tej decyzji do sądu. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.