VI SA/Wa 1044/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Łukasz Jarocki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lipca 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie utraty dobrej reputacji oddala skargę

Decyzją z 13 lutego 2024 r., nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja" lub "decyzja z 13 lutego 2024 r."), Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ" lub "GITD"), utrzymał w mocy decyzję z 10 listopada 2023 r., nr [...] (dalej: "decyzja z 10 listopada 2023 r."), na podstawie której organ stwierdził utratę dobrej reputacji przez J. P. (dalej: "skarżący" lub "strona") – osobę zarządzającą transportem. Jako podstawę wydania zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej "k.p.a."), art. 7 ust. 2 pkt 2, art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b), art. 7d ust. 4 pkt 1-4, ust. 5, art. 94b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.; dalej "u.t.d."), art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2 lit. a) oraz załącznik nr IV rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r., ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. U. UE. L. z 2009 r. Nr 300, str. 51 ze zm.; dalej: "rozporządzenie 1071/2009"), grupy 5 pod nr 1 do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r., uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. U. UE. L. z 2016 r. Nr 74, str. 8 ze zm.; dalej: "rozporządzenie 2016/403"). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z 7 czerwca 2022 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "ZWITD") nałożył na skarżącego, jako osobę zarządzającą transportem, karę pieniężną m.in. za: – 9 najpoważniejszych naruszeń (dalej: "NN") określonych w lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d., tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem bez ważnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego; – 2 bardzo poważne naruszenia (dalej: "BPN") określone w lp. 4.1 załącznika nr 4 do u.t.d., tj. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie uzyskał kwalifikacji wstępnej lub nie ukończył szkolenia okresowego. Karę pieniężną za ww. naruszenia zapłacono w dniu 28 marca 2023 r. Decyzją z 12 grudnia 2022 r., nr [...], Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. (dalej: "NZUC-S") nałożył na stronę karę pieniężną za popełnienie NN określonego w lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d., tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem bez ważnego, aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Karę pieniężną wynikającą z tej decyzji zapłacono w dniu 17 lutego 2023 r. Ponadto, decyzją z 21 czerwca 2023 r., nr WITD, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "[...]WITD"), nałożył na skarżącego karę pieniężną za popełnienie BPN określonego w lp. 19 załącznika nr 4 do u.t.d., tj. brak organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłową organizację, brak poleceń lub niewłaściwe polecenia dla kierowcy – w zakresie umożliwienia kierowcom przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Karę pieniężną wynikającą z tej decyzji zapłacono w dniu 8 września 2023 r. Powyższe naruszenia miały miejsce podczas wykonywania przewozów drogowych oraz kontroli przeprowadzonej w F.Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: "spółka"). Spółka posiada zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, wydane przez GITD w dniu 18 stycznia 2018 r. Organ ustalił, że spółka, zgodnie z art. 7a ust. 7 u.t.d., zgłosiła do licencji wspólnotowej 75 pojazdów, które wykorzystuje do realizacji transportu drogowego. Pismem z dnia 15 września 2023 r. GITD zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania z urzędu w zakresie spełniania przez nią wymogu dobrej reputacji w związku z nałożeniem sankcji za ww. najpoważniejsze naruszenia, jednocześnie pouczając o treści art. 10 § 1 k.p.a. Pismem z 9 października 2023 r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że skarżący jest osobą zarządzającą transportem w spółce, pełniąc jednocześnie funkcję wiceprezesa zarządu. W okresie ostatnich trzech miesięcy spółka zatrudniała 69 kierowców na umowę o pracę i przeprowadziła 1061 operacji transportowych (lipiec–wrzesień 2023 r.). Do obowiązków skarżącego należą planowanie i nadzór nad operacjami transportowymi, kontrola i nadzór nad kierowcami, szkolenie kierowców, nadzór nad utrzymaniem pojazdów oraz kontrola procedur związanych z bezpieczeństwem. Pełnomocnik zaznaczył, że skarżący ma stały i rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, będąc członkiem zarządu spółki zatrudnionym na umowę o pracę. Odnosząc się do decyzji stanowiących podstawę wszczęcia postępowania w sprawie oceny dobrej reputacji, wskazano, że postępowanie toczy się analogicznie wobec spółki. Ponadto wdrożono procedury mające na celu wyeliminowanie podobnych naruszeń w przyszłości oraz zapewnienie przestrzegania przepisów prawa (m.in. lista kontrolna dla kierowców, dodatkowy obowiązek odprawy pojazdów przed wyjazdem, szkolenie kierowców, kalendarz elektroniczny, przeprowadzenie zaległych badań technicznych, regularny serwis pojazdów, korzystanie z programu T. & L., oraz zastosowanie kar porządkowych wobec kierowców). Zdaniem skarżącego liczba naruszeń nie jest znaczna w skali prowadzonej działalności. Do pisma załączono wykaz kierowców, zestawienie faktur za okres od 1 lipca 2023 r. do 30 września 2023 r. oraz umowę o pracę. Decyzją z dnia 10 listopada 2023 r., nr [...] (dalej: "decyzja z 10 listopada 2023 r."), organ stwierdził utratę dobrej reputacji przez skarżącego, osobę zarządzającą transportem. Jako podstawę wydania tej decyzji wskazano art. 104 k.p.a., art. 7 ust. 2 pkt 2, art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b oraz ust. 5 pkt 1 u.t.d., a także art. 6 ust. 2 rozporządzenia 1071/2009. Pismem z 30 listopada 2023 r. pełnomocnik skarżącego, wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję z 10 listopada 2023 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ, po przedstawieniu stanu faktycznego i mających zastosowanie przepisów prawa, wskazał m.in., że postępowanie zostało wszczęte na podstawie wykonalnych decyzji wydanych przez [...]WITD oraz NZUC-S, które stwierdziły NN określone w lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. Kary pieniężne wynikające z tych decyzji zostały zapłacone w dniach 28 marca 2023 r. oraz 17 lutego 2023 r. Organ uwzględnił również inne naruszenia, zakwalifikowane jako BPN, wynikające z decyzji ZWITD oraz WMWITD, które zostały zapłacone odpowiednio 28 marca 2023 r. i 8 września 2023 r. Organ uznał, że liczba i rodzaj popełnionych przez zarządzającego naruszeń nie są nieznaczne, biorąc pod uwagę skalę działalności przedsiębiorstwa (69 kierowców, 75 pojazdów, 1061 operacji transportowych w okresie od 1 lipca do 30 września 2023 r.). Naruszenia dotyczyły przede wszystkim stanu technicznego pojazdów, co ma bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo drogowe. Organ stwierdził, że to zarządzający transportem oraz przedsiębiorca są odpowiedzialni za właściwe wykonywanie obowiązków, w tym zapewnienie, że pojazdy przeznaczone do transportu drogowego są sprawne technicznie. Organ podkreślił, że bagatelizowanie przez skarżącego tych naruszeń świadczy o braku odpowiedniej znajomości przepisów i nieprawidłowej organizacji pracy w przedsiębiorstwie. Ponadto, niewłaściwe organizowanie zadań transportowych wskazuje, że zarządzający transportem nie jest zainteresowany wdrożeniem procedur zapobiegających naruszeniom. Organ uznał, że odebranie dobrej reputacji zarządzającemu jest proporcjonalną reakcją na stwierdzone naruszenia. W omawianym przypadku organ uwzględnił charakter popełnionych naruszeń, zwłaszcza brak terminowego wykonywania badań technicznych pojazdów, co świadczy o niewłaściwej realizacji zadań zarządzającego transportem. Organ przypomniał, że zarządzający transportem powinien nie dopuścić do kierowania pojazdem bez ważnego poświadczenia badania technicznego, a decyzje ostateczne są wiążące i nie mogą być kwestionowane w niniejszym postępowaniu. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając w całości decyzję z 13 lutego 2024 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w tym: 1. naruszenie art. 7d ust. 5 pkt 1 i 2 u.t.d. w zw. z art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2 lit. a) załącznika IV rozporządzenia 1071/2009, poprzez wydanie decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji w sytuacji, gdy ocena wszystkich okoliczności, które powinny zostać wzięte pod uwagę przez organ, w tym również z urzędu, powinna prowadzić do wniosku, że utrata dobrej reputacji stanowiłaby nieproporcjonalną reakcję na popełnione naruszenia, a zatem uzasadnione byłoby wydanie decyzji stwierdzającej, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona; 2. naruszenie art. 7d ust. 4 u.t.d. w zw. z art. 6 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1071/2009, poprzez nieuwzględnienie przez organ wszystkich okoliczności istotnych dla postępowania w przedmiocie oceny dobrej reputacji, które, choć nie zostały wprost wskazane w art. 7d ust. 4 u.t.d., powinny zostać uwzględnione z uwagi na otwarty katalog tych okoliczności, na co wskazuje sformułowanie "w szczególności"; 3. naruszenie art. 7d ust. 4 pkt 1, 2 i 3 u.t.d. w zw. z art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2 lit. a) załącznika IV rozporządzenia 1071/2009, poprzez stwierdzenie utraty dobrej reputacji, mimo że strona wdrożyła plan naprawczy w celu zapobiegania naruszeniom obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o: 1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z 10 listopada 2023 r.; ewentualnie 2. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z 10 listopada 2023 r. i umorzenie postępowania w całości; 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości według norm przepisanych oraz kwoty 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd, po rozpoznaniu sprawy, stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W tej sprawie organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga również, że stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Przedmiotowe postępowanie w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji zostało wszczęte z uwagi na wydanie trzech wykonalnych decyzji administracyjnych nakładających na skarżącego kary pieniężne. Dwie decyzje zostały wydane w wyniku przeprowadzonych kontroli drogowych (tj. decyzja [...]WITD z 7 czerwca 2022 r. oraz decyzja NZUC-S z 12 grudnia 2022 r.), natomiast jedna w związku z przeprowadzeniem kontroli w siedzibie spółki (tj. decyzja [...]WITD z 21 czerwca 2023 r.). W wyniku kontroli łącznie stwierdzono: – 10 NN określonych w lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d., tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem bez ważnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego; – 2 BPN określone w lp. 4.1 załącznika nr 4 do u.t.d., tj. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie uzyskał kwalifikacji wstępnej lub nie ukończył szkolenia okresowego; – 1 BPN określone w lp. 19 załącznika nr 4 do u.t.d., tj. brak organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłową organizację, brak poleceń lub niewłaściwe polecenia dla kierowcy – w zakresie umożliwienia kierowcom przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Nałożone kary pieniężne zostały zapłacone odpowiednio 17 lutego 2023 r., 28 marca 2023 r. oraz 8 września 2023 r., natomiast zaskarżona decyzja została wydana 13 lutego 2024 r. Zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1071/2009, jednym z warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego jest cieszenie się dobrą reputacją. Warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, określają państwa członkowskie, co wynika z art. 6 rozporządzenia 1071/2009. Przepisy tego rozporządzenia określają również katalog naruszeń, których popełnienie co do zasady wyłącza możliwość uznania, że wymóg dobrej reputacji jest spełniony. Rozporządzenie 2016/403 także precyzuje rodzaje naruszeń, których popełnienie powoduje wszczęcie postępowania w celu dokonania oceny dobrej reputacji i które mogą stanowić podstawę do uznania, że przedsiębiorca dobrą reputację utracił. Stosownie do art. 6 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia 1071/2009, w toku postępowania administracyjnego właściwy organ ocenia, czy ze względu na szczególne okoliczności utrata dobrej reputacji stanowiłaby w danym przypadku nieproporcjonalny środek. W ramach tej oceny brana jest pod uwagę liczba poważnych naruszeń przepisów krajowych i unijnych, o których mowa w ust. 1 akapit trzeci, a także liczba najpoważniejszych naruszeń przepisów unijnych określonych w załączniku IV, w odniesieniu do których zarządzający transportem lub przedsiębiorca transportowy został skazany lub nałożono na niego sankcje. Każda taka decyzja musi być należycie umotywowana i uzasadniona. Zgodnie z akapitem czwartym tego przepisu, jeżeli właściwy organ uzna, że utrata dobrej reputacji stanowiłaby nieproporcjonalny środek, podejmuje decyzję, że dobra reputacja danego przedsiębiorcy lub zarządzającego transportem pozostaje nienaruszona. Natomiast zgodnie z akapitem piątym, w przypadku gdy właściwy organ nie uzna, że utrata dobrej reputacji będzie nieproporcjonalnym środkiem, wyrok skazujący lub nałożona sankcja skutkują utratą dobrej reputacji. Art. 7d ust. 3 u.t.d. stanowi zaś, że w postępowaniu w sprawie spełniania wymogu dobrej reputacji wszczętym w wyniku popełnienia naruszenia organ weryfikuje sposób i warunki wykonywania transportu drogowego przez przedsiębiorcę. Zgodnie z art. 7d ust. 4 u.t.d., weryfikacja ta polega w szczególności na wzięciu pod uwagę: 1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych; 2) czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego; 3) interesu społecznego kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie; 4) opinii polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem. Jak słusznie zauważył organ, dokonując oceny dobrej reputacji zarządzającego transportem, organ nie bierze pod uwagę kryteriów z art. 7d ust. 4 pkt 3 i 4 u.t.d., ponieważ dotyczą one wyłącznie przewoźnika drogowego. Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 7d ust. 1 u.t.d. organ jest zobowiązany wszcząć postępowanie w zakresie badania dobrej reputacji w przypadku stwierdzenia przez zarządzającego transportem przynajmniej jednego najpoważniejszego naruszenia (NN). W odniesieniu do strony stwierdzono popełnienie 10 takich naruszeń związanych z brakiem ważnych badań technicznych pojazdów. Zdaniem Sądu organ słusznie wskazał, że w stosunku do liczby pojazdów oraz skali wykonywanych operacji transportowych liczba tych naruszeń jest znaczna. Sąd podziela stanowisko organu, zgodnie z którym terminowe wykonywanie badań technicznych pojazdów stanowi jeden z podstawowych obowiązków zarówno przedsiębiorcy, jak i zarządzającego transportem. Niewywiązywanie się z tego obowiązku świadczy o nieprawidłowym funkcjonowaniu przedsiębiorstwa i nie daje gwarancji poprawy jego działania. Zarządzający transportem ma obowiązek zapobiegać użytkowaniu pojazdów bez ważnego poświadczenia zdatności do ruchu drogowego, zgodnie z wymogami prawa UE. W świetle powyższych ustaleń, Sąd stwierdza, że organ prawidłowo przeprowadził postępowanie w zakresie oceny dobrej reputacji skarżącej, zgodnie z art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b) u.t.d. Skarżący dopuścił się licznych naruszeń, w tym 10 NN oraz 3 innych bardzo poważnych naruszeń (BPN), co uzasadniało konieczność wszczęcia postępowania przez GITD. Naruszenia te obejmowały m.in. wykonywanie przewozów pojazdami bez aktualnych badań technicznych, brak kwalifikacji wstępnej lub nieukończenie szkolenia okresowego przez kierowców oraz nieprawidłową organizację pracy kierowców. Organ słusznie wziął pod uwagę fakt, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji, tj. 13 lutego 2024 r., nie upłynął jeszcze okres wskazany w art. 94b u.t.d., który pozwoliłby na uznanie nałożonych kar pieniężnych za niebyłe. W związku z tym, decyzje te wciąż miały pełne skutki prawne i mogły stanowić podstawę oceny dobrej reputacji. Podczas postępowania administracyjnego organ przeanalizował wszystkie istotne okoliczności wskazane w art. 7d ust. 4 u.t.d., co Sąd ocenia jako zgodne z obowiązującymi przepisami. Należy podkreślić, że organ uwzględnił zarówno liczbę stwierdzonych naruszeń, jak i ich wpływ na funkcjonowanie przedsiębiorstwa oraz jego zdolność do przestrzegania przepisów prawa w przyszłości. Wobec powyższego, Sąd uznaje, że decyzja organu była w pełni uzasadniona i zgodna z przepisami prawa. Organ, dokonując analizy, trafnie wskazał, że zarządzający transportem ponosi odpowiedzialność za prawidłowe planowanie i nadzór nad operacjami transportowymi, w tym za kontrolę nad kierowcami oraz zapewnienie ich odpowiedniego przeszkolenia. Do jego obowiązków należy również nadzór nad stanem technicznym pojazdów oraz monitorowanie przestrzegania procedur związanych z bezpieczeństwem transportu. Skarżący, jako zarządzający transportem, miał zatem kluczową rolę w organizowaniu i nadzorowaniu działalności transportowej spółki. GITD prawidłowo ocenił skalę stwierdzonych naruszeń w kontekście rozmiaru prowadzonej działalności. W wyniku postępowania ustalono, że skarżący dopuścił się 10 NN oraz 3 BPN. Organ dodatkowo uwzględnił fakt, że przedsiębiorstwo zatrudnia lub dysponuje 69 kierowcami, realizując w ostatnich trzech miesiącach 1061 operacji transportowych przy wykorzystaniu 75 pojazdów. Sąd podziela stanowisko organu, że liczba i rodzaj naruszeń w odniesieniu do skali prowadzonej działalności są istotne i stanowią poważne uchybienia w zarządzaniu transportem. Organ słusznie zauważył, że naruszenia popełniane przez stronę dotyczyły stanu technicznego pojazdów, co bezpośrednio wpływa na bezpieczeństwo zarówno kierowców realizujących przewozy drogowe, jak i innych uczestników ruchu drogowego. W przypadku tych naruszeń, zarządzający transportem odgrywa kluczową rolę w zapobieganiu ich występowaniu, ponieważ to on, wraz z przedsiębiorcą, decyduje o wyborze pojazdów do realizacji danego przewozu. Gdyby obowiązki zarządzającego transportem były należycie wykonywane, pojazdy bez ważnych badań technicznych nie zostałyby dopuszczone do realizacji przewozów drogowych. Zdaniem Sądu, organ słusznie uznał, że z punktu widzenia interesu społecznego priorytetem jest zapobieżenie dalszemu naruszaniu przez skarżącego obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym. Poprzez te działania możliwe jest także przywrócenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz zapewnienie przestrzegania zasad uczciwej konkurencji na rynku transportowym. W kontekście interesu społecznego, utrata dochodu przez skarżącego nie może stanowić równoważnej przeciwwagi wobec zagrożenia życia i zdrowia uczestników ruchu drogowego. Każdy zarządzający transportem, w tym również strona, ma obowiązek dołożenia wszelkich starań, aby wykonywać swoje obowiązki w sposób, który nie naraża na niebezpieczeństwo kierowców ani innych użytkowników dróg. Jeśli te obowiązki są wykonywane w sposób zagrażający bezpieczeństwu, dalsze ich wykonywanie w taki sposób nie leży w interesie społecznym. Sąd podziela stanowisko organu, zgodnie z którym powtarzalność naruszeń świadczy o nieskuteczności działań przedsiębiorcy lub osoby zarządzającej transportem oraz o braku należytej wagi, jaką powinien przykładać do unikania naruszeń popełnianych przez kierowców realizujących przewozy drogowe. Odnosząc się do oceny działań podjętych przez skarżącego w celu poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie oraz zapobiegania przyszłym naruszeniom obowiązków lub warunków przewozu drogowego (zgodnie z art. 7d ust. 4 pkt 2 u.t.d.), skarżący wskazał, że wprowadzono procedury i rozwiązania (tzw. plan naprawczy), które mają na celu zapobieganie powstawaniu tych naruszeń. Skarżący wyjaśnił również, że przewoźnik wspólnie z zarządzającym transportem podjęli działania naprawcze zarówno w zakresie naruszeń dotyczących stanu technicznego pojazdów, jak i tych związanych z czasem pracy kierowców. W przedsiębiorstwie wdrożono więc szeroki, kompleksowy plan naprawczy, obejmujący wszystkie stwierdzone naruszenia. Sąd zauważa jednak, że w aktach administracyjnych sprawy, jak również w treści skargi, brak jest konkretnych informacji na temat podjętych działań mających na celu zapobieganie przyszłym naruszeniom. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających te twierdzenia. W ocenie Sądu organ słusznie wywiódł, że niewywiązywanie się z obowiązków ciążących zarówno na przedsiębiorcy, jak i na zarządzającym transportem, świadczy o niewłaściwym funkcjonowaniu przedsiębiorstwa i nie zapewnia gwarancji poprawy jego działania. W związku z tym, zdaniem Sądu, utrata dobrej reputacji przez skarżącego jest proporcjonalną reakcją na popełnione naruszenia. Organ dodatkowo trafnie zauważył, że przeprowadzenie badań technicznych pojazdów po przeprowadzonej kontroli nie zwalnia zarządzającego transportem z odpowiedzialności za wcześniejsze uchybienia. Przeprowadzenie badań technicznych po upływie ich ważności nie jest wystarczające do zapewnienia właściwej organizacji pracy w przedsiębiorstwie skarżącego. Liczba dotychczasowych naruszeń popełnionych przez skarżącego w kontekście skali jego działalności jest znaczna, co wskazuje na brak jakichkolwiek gwarancji, że w przyszłości przedsiębiorstwo będzie realizować zadania przewozowe zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Podkreślić należy, że zarządzający transportem, zgodnie z art. 4 rozporządzenia 1071/2009, zobowiązany jest do utrzymania i konserwacji pojazdów, sprawdzania umów i dokumentów przewozowych, prowadzenia podstawowej księgowości, przydzielania ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz kontrolowania procedur związanych z bezpieczeństwem. Niewątpliwie dbanie o wykonywanie przewozów drogowych pojazdami sprawnymi technicznie i posiadającymi ważne okresowe przeglądy stanu technicznego jest przejawem troski o zachowanie bezpieczeństwa. Zarządzający transportem zobowiązany jest do takiego zorganizowania działalności przedsiębiorstwa, aby działalność ta nie naruszała aktów prawnych regulujących przedmiotowy obszar. Ponadto zarządzający transportem musi zapewnić odpowiednią organizację pracy kierowców, w tym zagwarantowanie posiadania wszystkich ważnych i niezbędnych do wykonywania pracy zgodnie z obowiązującymi przepisami dokumentów. W związku z tym, zarządzający transportem ponosi odpowiedzialność za popełnione w przedsiębiorstwie naruszenia. W świetle przedstawionych uwag, zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7d ust. 5 pkt 1 i 2 oraz art. 7d ust. 4 w związku z art. 6 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1071/2009 są niezasadne, ponieważ organ, dokonując oceny dobrej reputacji skarżącego jako osoby zarządzającej transportem, ustalił wszystkie istotne przesłanki, o których mowa w art. 7d ust. 4 u.t.d. Również zarzut naruszenia art. 7d ust. 4 pkt 1, 2 i 3 u.t.d. w związku z art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2 lit. a) załącznik IV rozporządzenia 1071/2009 jest bezpodstawny, ponieważ skarżący nie przedstawił szczegółów planu naprawczego ani dokumentów potwierdzających jego wdrożenie. Ponadto, przeprowadzenie badań technicznych pojazdów po upływie ich ważności nie jest wystarczające do zapewnienia właściwej organizacji pracy w przedsiębiorstwie. Sąd podziela argumentację organu, że liczba stwierdzonych najpoważniejszych naruszeń jest znaczna w stosunku do liczby zatrudnionych kierowców oraz skali operacji transportowych. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.