V SO/Wa 16/14

Starszy referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie z wniosku W. S. z dnia 10 czerwca 2014 r. o wymierzenie grzywny Ministrowi Finansów w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi p o s t a n a w i a: - odmówić przyznania adw. H. O. wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy.

Postanowieniem z dnia 13 października 2015 r. tut. Sąd przyznał W. S., dalej: "Skarżący", prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w W.wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu adw. H.O., o czym pełnomocnik została poinformowana pismem z 22 grudnia 2016 r. Pismem z dnia 10 stycznia 2017 r. (wpływ do Sądu – 17 styczeń 2017 r.) Skarżący zawiadomił o cofnięciu pełnomocnictwa adwokatowi. W dniu 30 stycznia 2017 r. adw. H.O. złożyła wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu, należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a. Przechodząc do oceny wniosku o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu wskazać należy, że przepis art. 250 p.p.s.a. nie nakłada obowiązku uwzględnienia każdego wniosku pełnomocnika o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wniosek o przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia podlega bowiem ocenie pod kątem jakości usług świadczonych w ramach pomocy prawnej. Pełnomocnikowi, ustanowionemu na podstawie art. 244 § 1 p.p.s.a., należy się wynagrodzenie, w zakresie określonym w art. 250 p.p.s.a., jedynie za pomoc prawną rzeczywiście udzieloną. Decyzja o przyznaniu pomocy prawnej oznacza bowiem, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to konieczność ustalenia przez Sąd, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (tak: w postanowieniu NSA z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt I OZ 1226/13; por. także: wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1648/08; postanowienie NSA z dnia 21 października 2010 r. sygn. akt II FSK 83/09 – wszystkie przywołane w niniejszym postanowieniu orzeczenia, dostępne są na stronie internetowej www.cbois.nsa.gov.pl). W ramach oceny przez referendarza sądowego zasadności przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną mieści się nie tylko zbadanie dokonania przez pełnomocnika z urzędu jakichkolwiek czynności procesowych, ale również ocena czy działania te wykonywane były z zachowaniem należytej staranności. Pomoc prawna świadczona w sposób sprzeczny z zasadami profesjonalizmu nie stanowi bowiem podstawy do przyznania wynagrodzenia (postanowienie NSA z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt II FZ 143/10). W niniejszej sprawie adwokat H. O. wyznaczona została pełnomocnikiem Skarżącego w dniu 14 grudnia 2016 r. Pismem datowanym na 10 stycznia 2017 r. Skarżący zawiadomił o cofnięciu pełnomocnictwa dla adw. H. O. do występowaniu w jego imieniu przed Wojewódzkim Sądem w Warszawie w sprawie o sygn. akt VSO/Wa 16/14. Mając na uwadze ustalony stan faktyczny wskazać należy, że z akt sądowych nie wynika, że pełnomocnik podjęła w sprawie jakiekolwiek czynności w imieniu Skarżącego. Na okładce akt sądowych znajduje się informacja, że w dniu 23 stycznia 2017 r. akta o sygn. VSO/Wa 16/14 były przeglądane w czytelni akt tut. Sądu przez U. O., ale równocześnie z uwagi na brak pełnomocnictwa, nie można stwierdzić, że była to osoba działająca z upoważnienia wyznaczonego pełnomocnika. Skoro nie można uznać, aby pomoc prawna była Skarżącemu rzeczywiście udzielona, niewątpliwie stanowi to podstawę do odmowy przyznania wynagrodzenia (por. pos. NSA z 27 września 2011r., sygn. akt I GZ 146/11, dostępne www.cbois.nsa.gov.pl). Powyższe skutkuje uznaniem, iż w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej. Pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu należy się bowiem wynagrodzenie, w zakresie określonym w art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jedynie za pomoc prawną rzeczywiście i faktycznie udzieloną. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 250 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.