V SAB/Wa 9/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Krystyna Madalińska - Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi K. Z. na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w sprawie usunięcia wibracji i dźwięku windy osobowej postanawia: odrzucić skargę.

K. Z. (zwany dalej: skarżącym, stroną)) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w sprawie usunięcia wibracji i dźwięku windy osobowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Minister Rozwoju i Technologii wyjaśnił, że w dniu 2 grudnia 2022 r. otrzymał e-mail wysłany przez K. Z., dalej "Skarżący", stanowiący skargę na działania Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego (dalej: UDT). Skarżący wskazał, że UDT dopuścił do użytku windę osobową, której wyeksploatowany stan nie pozwala jej używać oraz grozi katastrofą, a także zakłóca ciszę nocną w jego mieszkaniu przez wibracje i głośny dźwięk. Ponadto na drzwiach windy na piętrze 15, na którym mieszka Skarżący jest dalej nalepka o wyłączeniu jej z ruchu. Winda była zamknięta od początku września do początku grudnia 2022 r., 3 lub 4 razy nie przechodziła kontroli w tym okresie. Zdaniem Skarżącego sprawę załatwiono oszustwem i łapówką, bowiem winda w dalszym ciągu nie jest sprawna. Do tego program windy jest tak nastawiony by utrudnić korzystanie z cichej windy towarowej. Na zakończenie Skarżący dodał, że Warszawska Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "[...]" w Warszawie zastrasza go i szantażuje bliską mu osobę (matkę). Podniósł, iż działania UDT w przedmiocie czynności dozoru technicznego przy urządzeniu technicznym o numerze fabrycznym A-4051 i numerze ewidencyjnym 3127066928 były przedmiotem skargi złożonej przez Skarżącego w dniu 11 sierpnia 2022 r., ponowionej skargi z dnia 14 września 2022 r. oraz skargi złożonej przez Skarżącego w dniu 20 września 2022 r. Ww. skargi zostały szczegółowo rozpoznane przez Ministra Rozwoju i Technologii i uznane za bezzasadne (zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi z dnia 9 września 2022 r., znak: [...], adnotacja z 15 września 2022 r., znak: [...] oraz zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi z dnia 13 października 2022 r., znak: [...]). Skarga z dnia 2 grudnia 2022 r. została uznana za bezzasadną, o czym Skarżący został poinformowany zawiadomieniem z dnia 29 grudnia 2022 r. o sposobie załatwienia skargi, znak: [...]. W ww. zawiadomieniu wyjaśniono, że skarga Skarżącego nie znalazła potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Wbrew twierdzeniu Skarżącego, w trakcie badania technicznego, przeprowadzonego w dniu 1 grudnia 2022 r., nie stwierdzono usterek wpływających na bezpieczną pracę urządzenia technicznego. Nie znalazł także potwierdzenia zarzut, że stan urządzenia od września się nie zmienił, bowiem dokonano napraw i usunięto usterki, które zostały stwierdzone w trakcie poprzedniego badania technicznego, tj. w dniu 19 sierpnia 2022 r. Nie znalazło również potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym twierdzenie Skarżącego, że dźwig osobowy w okresie od początku września 2022 r. do dnia 1 grudnia 2022 r. 3 lub 4 razy nie przeszedł kontroli. Jak wynika z wyjaśnień Prezesa UDT, w okresie między dniem 19 sierpnia 2022 r., tj. dniem badania zakończonego wynikiem negatywnym i wydaniem decyzji Prezesa UDT o wstrzymaniu eksploatacji urządzenia, a dniem 1 grudnia 2022 r., tj. dniem przeprowadzenia ponownego badania urządzenia i wydaniem decyzji Prezesa IJDT zezwalającej na eksploatację urządzenia, inspektorzy UDT nie wykonywali czynności dozoru technicznego przy przedmiotowym urządzeniu technicznym. W odniesieniu do kwestii "nalepki o wyłączeniu z ruchu", wyjaśniono, że ani brak nalepki informacyjnej ani fakt jej umieszczenia przy urządzeniu technicznym nie stanowi podstawy ani do eksploatacji ani do wstrzymania eksploatacji urządzenia technicznego. Podstawą do eksploatacji urządzenia technicznego albo wstrzymania eksploatacji urządzenia technicznego jest decyzja Prezesa UDT wydana po przeprowadzeniu badania technicznego przedmiotowego urządzenia. Wskazano, że twierdzenia Skarżącego dotyczące przyjęcia korzyści majątkowej przez pracownika UDT, nie zostały potwierdzone w stanie faktycznym sprawy. W ocenie Ministra Rozwoju i Technologii działania UDT w zakresie wykonanych czynności dozoru technicznego przy urządzeniu technicznym o numerze fabrycznym A-40.51 i numerze ewidencyjnym 3127066928 były prawidłowe. Minister Rozwoju i Technologii nie dopatrzył się zaniedbań ani nienależytego wykonywania zadań przez UDT. Na zakończenie wyjaśniono, że przedmiotem ustaleń Ministra Rozwoju i Technologii były jedynie kwestie związane z dozorem technicznym przy urządzeniu technicznym o numerze fabrycznym A4051 i numerze ewidencyjnym 3127066928. Wyjaśnił, że kwestie związane z działaniami Warszawskiej Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" w W. są poza zakresem kompetencyjnym UDT, a co za tym idzie nie były przedmiotem postępowania skargowego. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Przedmiotem skargi jest bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w kwestii usunięcia wibracji i dźwięku windy osobowej w bloku Skarżącego, zagrażających życiu i zdrowiu. Skarżący żąda by Minister Rozwoju i Technologii z podległym UDT spowodował, by winda nie zagrażała jego zdrowiu i życiu w postaci wyeliminowania przekraczających normy wibracji i dźwięku windy osobowej. W ocenie Skarżącego ww. organy nie zrobiły nic w zakresie usunięcia wskazanych nieprawidłowości. Nawet nie przeprowadzono badań wibracji windy osobowej i jej dźwięku i nie wskazano jakie są normy. Skarżący w przedmiotowej skardze na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii powtórzył zasadnicze elementy argumentacji zaprezentowanej w skardze na UDT z dnia 2 grudnia 2022 r. Podniósł między innymi, że dopuszczono do użytku niesprawną windę, bez oznaczeń numerów pięter, a elektroniczne oznaczenie pięter psuje się i podaje błędne informacje. Ponadto wskazał, że awaria jednej windy powoduje, że druga winda nie podjeżdża na 15 piętro z powodu wadliwego systemu elektronicznego wind. Wskazał także, że UDT nie wykonał badań technicznych w wymaganym czasie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. 259 tj., dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w przepisie art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz doktrynie prawa uznaje się, iż postępowanie skargowo-wnioskowe uregulowane w dziale VIII k.p.a., ma tylko pewne cechy uproszczonego postępowania administracyjnego. Na jego administracyjny charakter wskazuje umieszczenie w kodeksie postępowania administracyjnego, jak i charakter organów oraz przedmiot skargi. Jedynie przykładowo art. 227 k.p.a. wskazuje, że przedmiotem skargi może być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Uproszczenie postępowania polega natomiast na braku stron oraz mniej sformalizowanym toku postępowania, a także na zastąpieniu rozstrzygnięć zawiadomieniami. Postępowanie skargowo-wnioskowe uregulowane w dziale VIII k.p.a. ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności podejmowanych w tym postępowaniu nie stosuje się przepisów działu II k.p.a., ponieważ w odróżnieniu od postępowania administracyjnego, postępowanie skargowo-wnioskowe nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej. Tryb skargowo-wnioskowy (art. 221 i następne k.p.a.) jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi lub wniosku, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2016 r., I OSK 125/16 oraz Małgorzata Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do art.227 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX). W konsekwencji powszechnie przyjmuje się, że w przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 i następnych k.p.a., stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania. Skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, niedającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII k.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. Romana Hausera i Marka Wierzbowskiego, Warszawa 2015, str. 896, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2016 r., I OSK 60/16, z dnia 20 listopada 2013 r., II OSK 2783/13, LEX nr 1440514 oraz z dnia 12 marca 2013 r., I OSK 318/13, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2006 r., IV SAB/Wa 44/06). Tego rodzaju sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, w której Minister Rozwoju i Technologii rozpatrzył w trybie określonym w dziale VIII k.p.a. skargę K. Z. z dnia 2 grudnia 2022 roku w przedmiocie czynności dozoru technicznego przy urządzeniu technicznym o numerze fabrycznym A-4051 i numerze ewidencyjnym 3127066928. W piśmie z 29 grudnia 2022 r. znak DOT-III.051.4.2022.MWŁ. organ odniósł się do skargi skarżącego z 2 grudnia 2022 roku Pismo to stanowiło odpowiedź na skargę w rozumieniu art. 238 § 1 k.p.a. Organ poinformował jednocześnie o treści pouczenia przewidzianego w art. 239 § 1 k.p.a. Skoro załatwienie skargi nastąpiło w trybie określonym przepisami działu VIII k.p.a., Minister Rozwoju i Technologii we Wrocławiu nie mógł wydać decyzji administracyjnej lub innego aktu z zakresu prawa administracyjnego. Tym samym stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu, ani na wynik takiego postępowania. Reasumując, skoro pismo Minister Rozwoju i Technologii dnia 29 grudnia 2022 r. znak DOT-III.051.4.2022.MWŁ stanowiło odpowiedź na skargę K. Z. z dnia 2 grudnia 2022 roku w przedmiocie czynności dozoru technicznego przy urządzeniu technicznym o numerze fabrycznym A-4051 i numerze ewidencyjnym 3127066928., to stanowiło ono odpowiedź na skargę w rozumieniu art. 238 § 1 k.p.a. Pismo takie nie jest ani aktem ani czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt. 1 - 4a p.p.s.a. i nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 21 listopada 2000 r. w spr. III SAB 108/99, z 14 września 2004 r. w spr. OSK 642/04, z 18 lutego 2005 r. w spr. OW 166/04, z 14 września 2005 r. w spr. I OSK 105/05 i z 9 grudnia 2002 r. w spr. II SA/Wr 1849/02). Konsekwencją uznania, że pismo Minister Rozwoju i Technologii dnia 29 grudnia 2022 r. nie jest decyzją administracyjną jest to, iż nie przysługuje od niego odwołanie, jak również skarga do sądu. Brak jest również podstaw do zarzucania Ministrowi Rozwoju i Technologii bezczynności w niniejszej sprawie, gdyż organ ten nie miał obowiązku wydać decyzji, postanowienia czy też aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Z tych wszystkich względów oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę.