V SAB/Wa 28/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w rozpoznaniu pism postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić A. S. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200,00 zł (słownie: dwieście złotych 00/100) uiszczoną na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, numer operacji: EL3182203032, dnia 4 marca 2025 r., tytułem wpisu od skargi.

W skardze z 4 marca 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżąca zaskarżyła bezczynność Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w rozpoznaniu pism skarżącej. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: organ) w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na jej niedopuszczalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Według treści art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie. Stosownie zaś do art. 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sądowej kontroli administracji określony został w art. 3 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest złożenie jej od aktu lub czynności objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w ograniczonym zakresie obejmującym orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 572) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w rozpoznaniu pism skarżącej z dnia 22 maja 2024 r., 29 maja 2024 r. i 7 lutego 2024 r. W powyższych pismach strona opisała trudną sytuację życiową, zwracając uwagę na pozostawienie jej bez opieki lekarskiej przez pracowników {...] w {...] , przymuszanie do konsultacji psychiatrycznej jako warunku udzielenia świadczenia zdrowotnych, a tym samym braku dostępu do świadczeń zdrowotnych, naruszania praw pacjenta "poprzez szantaż, oskarżenia i odmowę leczenia". Skarżącą wskazała również, że korzysta z pomocy opiekuna asystentki oraz pełnomocnika. Ponadto informuje, że utrudnienia związane z uzyskaniem świadczeń zdrowotnych były zgłaszane do różnych instytucji i podmiotów, w tym do pracownika socjalnego lokalnego MOPS, który wskazał NFZ, Śląską Izbę Lekarską oraz Biuro Rzecznika Praw Pacjenta jako podmioty właściwe do rozwiązania zgłoszonych trudności w opiece medycznej. Sytuacja skarżącej została również zgłoszona do Prokuratury Rejonowej Katowice – Północ w {...] , która wszczęła dochodzenie. Organ w piśmie wysłanym 13 lutego 2025 r., poinformował skarżącą, że rehabilitacja leczenia osób niepełnosprawnych odbywa się na podstawie odrębnych przepisów i leży w gestii Ministra zdrowia. Ponadto wyjaśnił stronie, że polem działania Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych jest rehabilitacja zawodowa mająca na celu ułatwienie osobie niepełnosprawnej uzyskanie i utrzymanie odpowiedniego zatrudnienia i awansu zawodowego oraz rehabilitacja społeczna, której celem jest umożliwienie osobom niepełnosprawnym uczestnictwo w życiu społecznym. Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych stoi na straży praw osób niepełnosprawnych oraz wielu innych aktach prawnych, co nie oznacza, że może ingerować w działania lub podważać rozstrzygnięcia dokonywane przez właściwe w danej sprawie organy, instytucje czy podmioty , nawet jeśli uczestnikiem jest osoba z niepełnosprawnością. Organ słusznie również wskazał, że właściwym w sprawach ochrony praw pacjentów jest Rzecznik Praw Pacjenta na podstawie regulacji zwartych w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. wskazuje katalog zakresu kontroli działalności administracji publicznej. Ustawodawca doprecyzował jednak, iż kontroli sądowoadministracyjnej podlegają wyłącznie te czynności, które mieszczą się w zakresie działania administracji publicznej i dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania organu jest zatem dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, a bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu albo nie podjął odpowiedniej czynności. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest więc przede wszystkim ustalenie, że bezczynności dopuścił się organ właściwy i zobowiązany na gruncie odpowiednich przepisów do podjęcia stosownego działania (por. postanowienie WSA w Łodzi z 12 lipca 2019 r., III SAB/Łd 15/19). W związku z powyższym – skarga strony na bezczynność dotyczącą braku odpowiedzi na pisma skarżącej z dnia 22 maja 2024 r., 29 maja 2024 r. oraz 7 lutego 2024 r. nie mieści się w wyżej wskazanym zakresie i nie może stanowić przedmiotu kontroli sądu administracyjnego. Kontrola sądu administracyjnego dotyczy bowiem tylko konkretnej formy działalności organu administracji publicznej lub jego bezczynności w konkretnej zindywidualizowanej sprawie, a nie całokształtu jego działalności czy bezczynności, brak jest zatem podstaw do uznania, że skarżącej przysługuje skarga na bezczynność w niniejszej sprawie. W związku z powyższym złożoną skargę na bezczynność Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej do sądu administracyjnego należało odrzucić na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.