V SAB/Wa 25/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 9 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.R. na przewlekłość postępowania Ministra Finansów w sprawie zwrotu wniosku o udzielenie ulgi w spłacie należności pieniężnej postanawia odrzucić skargę

W dniu 19 maja 2014 r. M.R., dalej "Skarżący" wniósł do tutejszego Sądu skargę na przewlekłość postępowania Ministra Finansów w sprawie zakończonej decyzją SKO w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]. Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 sierpnia 2014 r. Skarżący został wezwany do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu składał zażalenie do organu wyższej instancji albo wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 37 k.p.a. w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie skutecznie doręczono Skarżącemu w dniu 21 sierpnia 2014 r. Mimo upływu zakreślonego terminu Skarżący nie odpowiedział na wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg określonych w art. 3 § 2 i 3 oraz w art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.". Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powołanych przepisach, a skarga wykraczająca poza ten zakres przedmiotowy podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie. Powołany przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W przypadku skargi na przewlekłość postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie ze wskazanym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Niewyczerpanie środków zaskarżenia sprawia, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze, że w administracyjnym toku postępowania przepisy prawa nie przewidują organu wyższego stopnia nad Ministrem Finansów, skarga na przewlekłość postępowania tego organu winna zostać poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, skierowanym do tego organu. Pomimo wezwania Sądu, Skarżący nie wykazał, że przed wniesieniem niniejszej skargi wezwał Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. Uznać więc należy, że Skarżący nie dopełnił wskazanego w art. 52 § 1 p.p.s.a. warunku dopuszczalności skargi. Ponieważ wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie zostało wniesione, skarga jest przedwczesna, a tym samym niedopuszczalna (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 383/09). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.