V SAB/Wa 20/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. w przedmiocie wykonania decyzji o przyznaniu pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia: odrzucić skargę.

A. G., dalej: "Skarżący" wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G.. W ocenie Skarżącego bezczynność organu polega na niewykonaniu decyzji własnej z dnia ...r. o numerze ...o przyznaniu pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Skarżący zarzucił naruszenie art. 130 § 1 w związku z art. 129 § 2 oraz art. 110, a także art. 130 § 4 kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 23), dalej "kpa", poprzez niepraworządne zaniechanie wykonania zobowiązania pieniężnego na rzecz strony, wynikającego ze wskazanej ostatecznej i prawomocnej decyzji, co stanowi nie tylko obrazę art. 8 kpa, ale godzi wprost w fundamentalną zasadę ustanowioną w art. 2 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Według punku 8) i punktu 9) sądy administracyjne orzekają także w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, jak również w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Wspólną cechą wymienionych decyzji, postanowień, aktów czy czynności jest ich władczy charakter wyrażający się w możliwości kształtowania administracyjnej pozycji adresata. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest istnienie sprawy administracyjnej, której organ - pomimo istnienia prawnego obowiązku – na żądanie strony lub z urzędu, nie załatwia w jednej z wymienionych nazwanych form przejawu działalności administracji publicznej. Innymi słowy, skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna w przypadku, gdy przedmiotem bezczynności jest niewydanie aktu lub niepodjęcie czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w konkretnej sprawie, ponieważ skarga na bezczynność organu jest pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2004 r. OSK 247/04). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność organu polegająca na niewykonaniu decyzji własnej o przyznaniu Skarżącemu pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Płatności, o których mowa w skardze przyznawane są rolnikom w trybie i na zasadach określonych przepisami ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków europejskiego funduszu rolnego na rzecz rozwoju obszarów wiejskich w ramach programu rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 1387), dalej: "ustawa". Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy pomoc w ramach działań, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2, 3, 6, 7 oraz 9-15, jest przyznawana w drodze decyzji administracyjnej. Według art. 5 ust. 1 pkt 12 ustawy program jest realizowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i obejmuje również działania polegające na wspieraniu gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW). W ocenie Sądu wypłata rolnikowi konkretnej kwoty pieniężnej przyznanej na mocy decyzji wydawanej w trybie i na zasadach określonych w ustawie w ramach działania polegającego na wspieraniu gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania stanowi czynność materialnotechniczną, nie wynikającą bezpośrednio z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, określających uprawnienie lub obowiązek beneficjenta pomocy finansowej udzielanej z unijnych i krajowych środków publicznych. Jest czynnością wykonawczą, podejmowaną w związku z wydaną decyzją i innymi decyzjami, zgodnie z ich treścią. W treści decyzji podawane są informacje co do tego, czy i w jakim zakresie kwoty przyznanych płatności będą wypłacone, bądź nie. Wypłata środków finansowych nie jest zatem czynnością z zakresu działania administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Konsekwencją tego stwierdzenia jest uznanie, że skarga na bezczynność kierownika Biura ARiMR polegająca na niewypłaceniu środków finansowych przyznanych decyzją z dnia ...r. w ramach systemów wsparcia ONW nie jest dopuszczalna. W ocenie Sądu czynności wykonawcze podejmowane w celu "wykonania decyzji" składają się na swoiste "postępowanie wykonawcze", które jest w istocie czymś odrębnym od postępowania administracyjnego, którego zasadniczym celem jest rozpoznanie sprawy administracyjnej. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.