V SAB/Wa 19/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2022 r. sprawy ze skargi [...] na bezczynność Starosty Powiatu [...] w przedmiocie wniosku o udzielenie pożyczki postanawia odrzucić skargę.

Fundacja T.z siedzibą w Ż. wystąpiła ze skargą na bezczynność Starosty Powiatu Ż. – Powiatowego Urzędu Pracy w Ż. w rozpatrzeniu wniosku o udzielenie pożyczki na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej lub statutowej organizacji pozarządowej, przyznawanej na podstawie art.15 zzda ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j. Dz.U z 2021 r., poz. 2095 ze zm.; zwanej dalej: "ustawą COVID-19"). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego i jako taka podlega odrzuceniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa, zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2009 r. o sygn. akt II GSK 1101/08; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zakres ten został wyznaczony przez przepisy art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; zwanej dalej: "p.p.s.a."), którymi zastrzeżono, że bezczynność musi dotyczyć przypadków określonych w pkt 1-4a bądź też innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. W kontrolowanej sprawie skarżąca fundacja upatrywała bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o udzielenie pożyczki, o której mowa w art. 15zzda ustawy COVID-19, zatem ustalenia wymagało, czy złożenie takiego wniosku inicjowało sprawę administracyjną podlegającą załatwieniu w jednej z prawnych form działalności organu administracji publicznej. W ocenie Sądu odpowiedź na powyższe jest negatywna. Należy bowiem przyłączyć się do zgodnego w tej mierze stanowiska zajmowanego w orzecznictwie, zgodnie z którym, na odmowę udzielenia pożyczki w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom COVID-19 nie przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Znaczenie przesądzające ma w tym przypadku to, że art. 15zzda ust. 1 ustawy o COVID-19 odnosi się do umowy pożyczki – umowy nazwanej, charakterystycznej dla prawa cywilnego. Terminu "umowa" w kontekście tej regulacji nie można zatem interpretować i postrzegać w inny sposób aniżeli cywilistycznie (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 22 grudnia 2020 r. o sygn. akt II SA/Sz 544/20; postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 19 stycznia 2021 r. o sygn. akt II SA/Rz 1035/20 i przywołane tam orzecznictwo; dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy należy uznać, że wniosek skarżącej fundacji o udzielenie pożyczki w trybie art.15zzda ustawy COVID-19 nie wszczynał sprawy administracyjnej, a zatem brak jest podstaw prawnych do stosowania w tej sprawie środka prawnego w postaci ponaglenia, jak również skargi na bezczynność organu administracyjnego. Z przytoczonych powodów skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jako wniesiona w sprawie nie należącej do właściwości sądów administracyjnych.