V SAB/Wa 111/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. A. N. S. i H. na bezczynność Instytutu Rozwoju Języka Polskiego w przedmiocie wydania decyzji w sprawie zwrotu dotacji lub braku obowiązku zwrotu postanawia odrzucić skargę

P. A. N. S. i H. (dalej zwana "Skarżącą") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Instytutu Rozwoju Języka Polskiego w przedmiocie wydania decyzji w sprawie zwrotu dotacji lub braku obowiązku zwrotu. Zarządzeniem z 30 października 2025 r. Przewodniczący Wydziału nakazał wezwać Skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi – przez złożenie w oryginale bądź uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania Skarżącej przed sądami administracyjnymi potwierdzającego umocowanie do wniesienia skargi z 22 sierpnia 2025 r., jak też nadesłanie oryginału lub uwierzytelnionej kopii dokumentu, z którego wynikać będzie uprawnienie osób udzielających takiego pełnomocnictwa do reprezentowania Skarżącej, to jest np. informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Krajowego Rejestru Sądowego. Przesyłka zawierająca to wezwanie (zamieszczone w piśmie z 4 listopada 2025 r.) została wysłana na adres wskazany przez Skarżącą w skardze, jednak pomimo dwukrotnego awizowania nie została podjęta z placówki pocztowej i w konsekwencji przesyłka ta została zwrócona przez doręczyciela Sądowi. Zarządzeniem z 9 grudnia 2025 r. przesyłkę z wezwaniem do uzupełniania braków formalnych skargi uznano za doręczoną w trybie art. 73 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej zwanej "ppsa") z dniem 20 listopada 2025 r. Termin na uzupełnienie braku formalnego skargi upływał 27 listopada 2025 r. Skarżąca nie uzupełniła wskazanego braku formalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 28 § 1 ppsa osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z art. 29 ppsa wynika, że organ osoby prawnej ma obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Zgodnie z art. 49 § 1 ppsa jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa wynika, że uzupełnienie braków formalnych skargi następuje pod rygorem jej odrzucenia, a nie pozostawienia bez rozpoznania. Skarga złożona w tej sprawie została podpisana przez A. J., działającą w imieniu Skarżącej, czyli – jak wskazano w skardze zgodnie z art. 46 § 1 pkt 1 ppsa – P. A. N. S. i H.. Do skargi nie załączono dokumentu, z którego wynikałoby, że osoba, która podpisała skargę w imieniu Skarżącej, była do tego umocowana. Skarga obarczona była zatem brakiem formalnym. W takiej sytuacji Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z 30 października 2025 r. prawidłowo wezwał Skarżącą do nadesłania dokumentu, z którego wynika umocowanie do reprezentowania Skarżącej, np. informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Krajowego Rejestru Sądowego. W wezwaniu jednoznacznie stwierdzono, że wskazany brak formalny ma być usunięty w terminie 7 dni (który wynika z art. 49 § 1 ppsa), liczonym od dnia doręczenia wezwania i że nieusunięcie braku formalnego skargi w tym terminie spowoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa. Zauważyć przy tym należy, że w niniejszej sprawie nie miał zastosowania art.29 ppsa w brzmieniu nadanym ustawą z 12 września 2025 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2025 r., poz. 1427), ani dodany tą ustawą nowelizującą art. 46 § 3 ppsa, z których wynika, że złożenie dokumentu wykazującego umocowanie lub jego uwierzytelnionego odpisu nie jest wymagane, jeżeli stwierdzenie przez sąd umocowania jest możliwe na podstawie wykazu lub innego rejestru, do którego sąd ma dostęp drogą elektroniczną. Z art. 2 wskazanej ustawy nowelizującej wynika bowiem, że do postępowań prowadzonych na podstawie ppsa, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nowelizującej, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że do zażaleń uwzględnionych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepis art. 232 § 1 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Zmiany wprowadzone ustawą nowelizującą weszły w życie z dniem 5 listopada 2025 r. Skoro skarga w niniejszej sprawie została wniesiona przed tą datą, to w tej sprawie nie miały zastosowania przepisy ppsa w brzmieniu znowelizowanym tą ustawą, które wyłączają konieczność wykazywania umocowania, jeśli stwierdzenie przez sąd umocowania jest możliwe na podstawie wykazu lub innego rejestru, do którego sąd ma dostęp drogą elektroniczną. W dniu 6 listopada 2025 r. została podjęta próba doręczenia Skarżącej korespondencji z wezwaniem do uzupełnienia braku formalnego skargi pod adresem, który Skarżąca zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. a) ppsa wskazała w skardze. Tego też dnia doręczyciel awizował możliwość odbioru korespondencji w placówce pocztowej, o czym zawiadomienie pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej. Zgodnie z art. 73 § 1 ppsa, Skarżąca miała 14 dni na odbiór przesyłki z placówki pocztowej od dnia pierwszego awizowania. W dniu 14 listopada 2025 r. powtórnie awizowano możliwość odbioru przedmiotowej przesyłki. Wobec nieodebrania przez Skarżącą awizowanej korespondencji z placówki pocztowej, została ona zwrócona Sądowi z adnotacją "Zwrot – nie podjęto w terminie". W takiej sytuacji zgodnie z art. 73 § 4 ppsa doręczenie uważa się za dokonane z upływem 14-tego dnia od pierwszego awizowania przesyłki, co w tej sprawie oznaczało, że przesyłkę z wezwaniami do uzupełnienia braków formalnych skargi należało uznać za doręczoną z dniem 20 listopada 2025 r. Siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych skargi upływał zatem 27 listopada 2025 r. W terminie tym Skarżąca nie przedłożyła dokumentu, z którego wynika, że osoba, która podpisała skargę była do tego umocowana w imieniu Skarżącej. Skoro Skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie, to skarga podlega odrzuceniu. Mając na względzie opisane wyżej okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.