V SA/Wa 899/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na czynność Burmistrza Miasta S. w przedmiocie nie zastosowania się do Uchwały Rady Miejskiej i odmowy zmiany wysokości przyznanej dotacji postanawia odrzucić skargę

Pismem z dnia [...] marca 2014 r. pełnomocnik A. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na nie zastosowanie się Burmistrza Miasta S. do Uchwały Rady Miejskiej i odmowy zmiany wysokości przyznanej dotacji. W skardze wniósł o zmianę czynności odmowy przyznania dotacji na czynność przyznania dotacji w kwocie [...] zł, a następnie wypłacenie prawidłowej wysokości dotacji wraz z należnymi odsetkami, poprzez uwzględnienie faktycznej liczby dzieci uczęszczających do Przedszkola Niepublicznego "[...]" w S. w miesiącach wrzesień-grudzień 2012 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi Burmistrz Miasta S. wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; zwanej dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Ponadto zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwanej dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Natomiast zgodnie z § 3 ww. artykułu Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Należy stwierdzić, iż skarga do sądu administracyjnego przysługuje na akt lub czynność gdy podjęty jest on w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określony w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (por. postanowienie NSA z 16 września 2004 r., sygn. OSK 247/04, Lex nr 125767). Zaskarżona przez skarżącą czynność Burmistrza Miasta S. polegająca na nie zastosowaniu się do Uchwały Rady Miejskiej i odmowy zmiany wysokości przyznanej dotacji nie należy do żadnej z ww. form działania administracji publicznej. Przepisy ustawy o systemie oświaty nie przewidują załatwienia spraw dotacji w formie decyzji administracyjnej, postanowienia bądź jakiegokolwiek innego aktu lub czynności. Skarżącej niewątpliwie przysługuje określone w art. 90 ustawy prawo do otrzymania podmiotowej dotacji z tytułu prowadzenia niepublicznego przedszkola. Zasady udzielania tej dotacji określają przepisy art. 90 ust.1 i 2b ustawy oraz ustalony na podstawie art. 90 ust. 4 ustawy uchwałą rady gminy tryb udzielania i rozliczania dotacji. Złożenie przez prowadzącego przedszkole niepubliczne wymaganego wniosku oraz wskazanie wymaganych danych co do liczby dzieci uczęszczających do przedszkola skutkuje dla Burmistrza, jako organu wykonawczego gminy, obowiązkiem obliczenia należnej dotacji i wypłacenia jej osobie uprawnionej. Ta czynność techniczna o charakterze księgowo-rachunkowym nie kwalifikuje się w ocenie Sądu jako czynność przewidziana w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W konsekwencji nie ma możliwości zaskarżenia tej czynności na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. Tym samym, Sąd nie ma możliwości zbadania skargi w świetle przepisu art. 1 p.p.s.a. zawierającego definicję legalną sprawy sądowo-administracyjnej oraz wyżej cytowanym art. 1 § 1 p.u.s.a. Zauważyć przy tym należy, iż w złożonej skardze, skarżąca domaga się w istocie zwiększenia kwoty dotacji według przyjętych przez siebie zasad. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarga jest żądaniem zapłaty, a spór dotyczy ustalenia wysokości kwoty dotacji. Zagadnienie wysokości dotacji nie podlega jednak rozstrzygnięciu w ramach skargi skierowanej do sądu administracyjnego. O dopuszczalności drogi sądowej przed sądem powszechnym decyduje podstawa prawna wskazana przez powoda, natomiast stwierdzenie w postępowaniu administracyjnym lub sądowo-administracyjnym, że uprawnienie strony istnieje lub nie istnieje w określonym zakresie, nie wyklucza dochodzenia przez stronę roszczenia o zapłatę w zakresie tego uprawnienia, jeżeli organ nie wykona świadczenia. Wskazać także należy, że skoro w przepisach ustawy o systemie oświaty nie przewidziano szczególnego trybu dochodzenia tego rodzaju roszczeń na drodze postępowania administracyjnego, to podmiot uprawniony może poszukiwać ochrony prawnej tylko przed sądem powszechnym w postępowaniu cywilnym. Sąd podkreśla, że o tym, iż w takiej sytuacji właściwa i dopuszczalna jest droga cywilnoprawna, świadczy wyrok Sądu Najwyższego z [...] czerwca 2013 r., sygn. akt [...] w którym postawiono tezę, że dopuszczalna jest droga sądowa dla dochodzenia roszczeń podmiotów niepublicznych o zapłatę z tytułu wadliwego obliczenia i w konsekwencji nieuzasadnionego obniżenia dopłaty należnej na postawie art. 90 ust. 2b u.s.o. (pub. LEX nr 1365732). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że przedmiotowa skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd wskazuje także, że w zbieżnych sprawach wypowiadał się wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny akceptując stanowisko sądów takie jak zaprezentowane w niniejszej sprawie (p. postanowienia NSA: z 11 kwietnia 2012 r. sygn. akt II GSK 562/12, z 28 września 2012 r. sygn. akt II GSK 1505/12, z 3 kwietnia 2012 r. sygn. akt II GSK 521/12, z 16 października 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1424/12 – pub. baza orzeczeń NSA https://cbois.nsa.gov.pl), które Sąd uważa za prawidłowe. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.