V SA/Wa 868/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

P. K. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] lutego 2017r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego w kwocie 417 zł wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wymienionych we wskazanym przepisie. Sąd zauważa, że prawidłowo sporządzony wniosek o wstrzymanie wykonania aktu musi być uzasadniony. To na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W jego bowiem interesie leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania. Tymczasem wnioskodawca nie uzasadnił w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki określone w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego orzeczenia nie przywołał bowiem żadnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać, iż istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zabrakło konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji dotyczących sytuacji majątkowej skarżącego, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wstrzymania wykonania decyzji (np. wyciągów i wykazów z posiadanych rachunków bankowych, deklaracji PIT czy też zindywidualizowanych informacji dot. obciążeń finansowych strony itp.). Ocena takich przesłanek zależy od argumentacji przedstawionej przez autora wniosku, co oznacza że konieczna jest spójne uzasadnienie, poparte faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które przekonają Sąd o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża wnioskodawcę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Zatem brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Dlatego też, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono orzec jak w sentencji.