V SA/Wa 854/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. nakazać Skarbowi Państwa - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wypłacić na rzecz G. Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 200 zł (dwieście złotych), tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego, wpisanego do rejestru opłat sądowych pod poz. 11848, w dniu 24 kwietnia 2018 r.

Grupa Producentów [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: "Skarżąca") zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych. W piśmie procesowym z dnia 17 lipca 2018 r. pełnomocnik Skarżącej złożył oświadczenie o cofnięciu skargi na ww. decyzję Prezesa ARiMR. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Sąd jest związany cofnięciem skargi chyba, że zmierza ono do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W takiej sytuacji Sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W ocenie Sądu powołane wyżej negatywne przesłanki w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą i cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne i skuteczne. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach Sąd orzekł na postawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.