V SA/Wa 841/14

Referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) lutego 2014 r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek postanawia: przyznać M. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego, o którego wyznaczenie zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W.

W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy M. K., dalej "skarżąca", wniosła o ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, dalej "ZUS" z dnia (...) lutego 2014 r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Podstawą jej utrzymania jest świadczenie z tytułu renty w wysokości 855 zł (brutto). Skarżąca nie wykazała innych dochodów oraz jakiegokolwiek majątku. W uzasadnieniu wskazała, że stan zdrowia, wysokość uiszczanych stałych kosztów utrzymania i opłat uniemożliwia poniesienie w całości kosztów postępowania sądowego. Wyjaśniła, że dokumenty potwierdzające prawdziwość złożonych oświadczeń znajdują się w aktach administracyjnych. Skarżąca przedstawiła kopie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) marca 2014 r. o waloryzacji renty, pismo ZUS z dnia 10 marca 2014 r. informujące o zasadach rozpoznania wniosku o rozłożenie na raty zadłużenia z tytułu zaległych składek oraz potwierdzenie wpłaty kwoty 192,10 zł tytułem kosztów egzekucyjnych. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje. Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., Sąd może – na wniosek strony - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do art. 258 § 1 p.p.s.a. czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., prawo pomocy może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Skarżąca wniosła o ustanowienie radcy prawnego, a więc o przyznanie prawa pomocy w części. Oceniając wniosek w takim zakresie stwierdzić należy, że zasługuje on na uwzględnienie. Z oświadczeń składanych przez skarżącą, dokumentów załączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że jest jej wypłacana renta w wysokości 523,12 zł (świadczenie jest zmniejszane z powodu zajęcia wierzytelności w trybie egzekucji administracyjnej). Skarżąca nie posiada majątku oraz innych dochodów. Mieszka w domu należącym do jej syna, w którym zajmuje pokój oraz kuchnie tytułem ustanowionej służebności osobistej. Skarżąca ponosi część opłat z tytułu eksploatacji domu, w tym część opłat za media. Ponosi również wydatki na leczenie, z tego tytułu ponosi m.in. koszty zakupu lekarstw oraz koszty dojazdu do placówek medycznych. Analiza akt administracyjnych potwierdza trudną sytuację majątkową wykazaną przez skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy. W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarżąca nie jest w stanie, bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu ponieść kosztów zatrudnienia profesjonalnego pełnomocnika, co uzasadnia przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Biorąc pod uwagę opisaną przez skarżącą sytuację rodzinną i majątkową oraz porównując ją z obciążeniem wynikającym z zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika uznać należało, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.