V SA/Wa 806/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... lutego 2017 r. nr ... w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odrzucić skargę

T. Sp. z o.o. w W. (dalej: "Skarżąca") wniosła skargę na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie. Zarządzeniem z dnia 27 kwietnia 2017 r. Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał Skarżącą reprezentowaną przez pełnomocnika do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego z dnia 15 grudnia 2016 r. do działania w imieniu Skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz oświadczenia Prezesa Zarządu Skarżącej z dnia 1 grudnia 2016 r. Jednocześnie Sąd poinformował, że odpisy dokumentów nie zostały prawidłowo poświadczone za zgodność z oryginałem, bowiem poświadczenie nie zostało opatrzone podpisem radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: "p.p.s.a.") Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi skutecznie doręczono upoważnionemu pracownikowi profesjonalnego pełnomocnika Skarżącej w dniu 11 maja 2017 r. (ZPO – k.18 akt sądowych), a zatem termin do jego wykonania mijał w dniu 18 maja 2017 r. Do dnia dzisiejszego Skarżąca nie wykonała powyższego wezwania. W związku z powyższym należy stwierdzić, że Skarżąca w terminie zakreślonym przez Sąd nie uzupełniła braku formalnego skargi, dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.