V SA/Wa 657/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. P. o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 657/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia ... stycznia 2017 r. nr (...) w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty nienależnie pobranej dotacji przedmiotowej oraz terminu od którego naliczane są odsetki postanawia: odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 657/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z 25 maja 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 657/17, odmówił wtrzymania wykonania opisanej w komparycji postanowienia decyzji Ministra Rozwoju i Finansów, mocą której T. P. (dalej: "Skarżący") został zobowiązany do zwrotu nienależnie pobranej dotacji w wysokości 170.454,00 zł. Sąd uznał, że lakoniczne uzasadnienie wniosku o wstrzymanie nie pozwalało na dokonanie oceny, czy w przypadku Skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby skutkować niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący bowiem jedynie jednym zdaniem oświadczył, że nie jest w stanie zwrócić całości dotacji bez uszczerbku dla siebie i jego rodziny. W piśmie z 21 lipca 2017 r. Skarżący wniósł o zmianę ww. postanowienia Sądu. Podniósł, że od grudnia 2014 r. zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej i od tamtego czasu aż do października 2016 r. był bezrobotny pozostając na utrzymaniu rodziny. Od października 2016 r. podjął zatrudnienie na ¼ etatu z wynagrodzeniem 462,50 zł brutto, które od lutego 2017 r. wzrosło do 500 zł brutto. Zaznaczył, iż obecnie nie jest w stanie podjąć dodatkowego zatrudnienia za uwagi na zły stan swojego zdrowia. Zdiagnozowało u niego zmiany zwyrodnieniowe i dyskopatyczne kręgosłupa z zespołem bólowym oraz zaburzenia depresyjno-lękowe, przez co pozostaje pod stałą opieką lekarską. Ponownie jak w pierwotnym wniosku pokreślił, że nie jest w stanie zwrócić całości kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji, a w przypadku przymusowej egzekucji powstanie realna groźba utraty nieruchomości, w której mieszka z rodziną. Do pisma Skarżący załączył wydruk z CEIDG, kopie umów o pracę z 11 października 2016 r. i 9 lutego 2017 r., zeznanie podatkowe PIT-37 za rok 2016 r. oraz zaświadczenie lekarskie z 20 lipca 2017 r. wydane na prośbę Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i § 3, Sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Warunki określone w tym przepisie dotyczą zaistnienia nowych okoliczności albo ujawnienia okoliczności dotąd Sądowi nieznanych. Analizując zatem wniosek o zmianę postanowienia, którym odmówiono wstrzymania zaskarżonej decyzji Sąd ustala czy okoliczności przedstawione we wniosku o zmianę dają podstawy do odmiennej niż dotychczas oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona musi więc uprawdopodobnić, że w jej sprawie wystąpiło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody zachodzi wówczas, gdy wyrządzona szkoda nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W ocenie Sądu argumentacja zawarta w uzasadnieniu rozpoznawanego wniosku nie pozwala na zmianę rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu WSA w Warszawie z 25 maja 2017 r. Przypomnieć należy, że powodem odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji była niemożność dokonania oceny zaistnienia przesłanek zastosowania tej instytucji wobec lakoniczności uzasadnienia pierwotnego wniosku. Jak wyjaśnił Sąd aby uprawdopodobnić, że zwrot dotacji może wyrządzić Skarżącemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, Skarżący winien rzetelnie zobrazować swoją sytuację finansową i poprzeć twierdzenia odpowiednimi dokumentami, czego wówczas nie uczynił. Wykonanie bowiem każdej decyzji zobowiązującej do uiszczenia należności pieniężnych skutkować będzie pomniejszeniem zasobów finansowych zobowiązanego. Skarżący winien więc wykazać, że wskutek zwrotu kwoty dotacji grozi mu szkoda, której rozmiary znacznie przekraczają zwykłe następstwa wykonania decyzji obarczającej jej adresata obowiązkiem świadczenia pieniężnego. Składając więc niniejszy wniosek Skarżący podjął próbę przedstawienia swojej sytuacji majątkowej, lecz zrobił to w sposób wybiórczy i nierzetelny, nasuwający więcej pytań niż odpowiedzi. Zgodnie z zeznaniem podatkowym PIT-37 w roku 2016 Skarżący osiągnął przychód w wysokości 882,02 zł (z czego dochód to 548,27 zł). Nie ulega wątpliwości, że w obecnej sytuacji ekonomicznej Polski nie jest możliwe przeżycie roku za kwotę 548,27 zł. Pomimo wyjaśniania Skarżącego, że pozostawał wówczas na utrzymaniu rodziny, nie można uznać, iż tłumaczenie to spełniło wymogi starannego i pełnego zobrazowania jego sytuacji finansowej. Skarżący nie podał bowiem kto konkretnie go utrzymywał i w jakim zakresie, dobrowolnie czy np. wskutek obowiązku alimentacyjnego, i przede wszystkim, czy robi to nadal. Zasady doświadczenia życiowego uczą, że obecne zarobki Skarżącego w kwocie 500 zł brutto/mc również są niewystarczające do utrzymania się przez okres jednego miesiąca. Wypada przy tym zauważyć, że w dniu 13 kwietnia 2017 r. Skarżący uiścił wpis sądowy od skargi w kwocie 2000 zł, tj. w kwocie wyższej niż zarobił od początku 2017 r. do dnia dokonania wpłaty. Dodatkowo w niniejszym postępowaniu sądowym reprezentuje go adwokat będący pełnomocnikiem z wyboru. Skarżący ma też co najmniej jedną nieruchomość, lecz nie wskazał jaka jest to nieruchomości i jaką ma wartość. Logiczny jest zatem wiosek, że Skarżący dysponuje dodatkowymi, innymi niż przedstawione źródłami dochodu oraz majątkiem, o których nie wspomniał w uzasadnieniu rozpoznawanego wniosku. Wszystko to sprawia, że oświadczenia Skarżącego są niewiarygodne, a jego sytuacja finansowa jest w rzeczywistości inna niż opisał. To z kolei uniemożliwia Sądowi dokonanie obiektywnej i rzetelnej oceny spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji Sąd uznał, iż Skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby zaskarżona decyzja została wykonania. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.