V SA/Wa 657/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) stycznia 2017 r. nr (...) w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty nienależnie pobranej dotacji przedmiotowej oraz terminu od którego naliczane są odsetki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Ministra Rozwoju i Finansów T.P. (dalej: "Skarżący") złożył wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając wniosek Skarżący podniósł, iż obecnie nie jest w stanie zwrócić całości kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji bez uszczerbku dla siebie i jego rodziny. Z kolei przymusowe wyegzekwowanie należności naraziłoby go na znaczną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wymaga zaznaczenia, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi być poprzedzone analizą umotywowania wniosku pod kątem spełnienia przesłanek z ww. art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena wniosku jest bowiem możliwa i w dużym stopniu zależy od uzasadniania przedstawionego przez wnioskodawcę. W judykaturze od dawna utrwalone jest stanowisko, że to na nim ciąży obowiązek przedstawienia argumentacji i poparcia jej dowodami pozwalającymi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu występowały w sprawie. Sąd musi mieć o nich wiedzę. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość ich weryfikacji. W ocenie Sądu lakoniczne umotywowanie rozpatrywanego wniosku nie pozwala na zastosowanie wobec Skarżącego wyjątkowej instytucji jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Poza samym złożeniem wniosku nie uczyniono w istocie nic, aby uprawdopodobnić, że rzeczywiście zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Przede wszystkim rodzaj obowiązku nałożony na Skarżącego nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny. Zaskarżoną decyzją zobowiązano go do zwrotu kwoty 170.454 zł jako nienależenie pobranej dotacji. Chodzi zatem o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu Skarżącemu kwoty dofinansowania orzeczonej w zaskarżonej decyzji. Należy także przypomnieć Stronie, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Oczywiste jest zatem, że w wyniku dobrowolnej zapłaty lub przymusowej egzekucji powyższej kwoty dojdzie do pomniejszenia jego majątku. Skarżący winien więc wykazać, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie bowiem stanowi o szkodzie znacznej, a nie o szkodzie jakiejkolwiek. Skarżący tymczasem ograniczył się do jednozdaniowego oświadczenia, iż nie jest w stanie zwrócić dotacji bez uszczerbku dla siebie i rodziny. Nie sprecyzował też, czy będzie to jedynie uszczerbek majątkowy, czy też inny będący skutkiem pomniejszenia jego zasobów finansowych. Wymaga podkreślenia, że twierdzenia o niemożności uiszczenia należności pieniężnej należy poprzeć rzetelnym zobrazowaniem swojej sytuacji finansowej oraz stosownymi dokumentami. Dla oceny bowiem czy uszczerbek, na który powołuje się strona, istotnie narazi go na znaczną szkodę konieczne jest odniesienie kwoty ciążącego na nim zobowiązania do jego kondycji majątkowej i możliwości płatniczych (postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13). Braki uzasadnienia rozpoznawanego wniosku w tym zakresie uniemożliwiają Sądowi dokonanie oceny, czy uiszczenie ww. kwoty rzeczywiście skutkować będzie zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody. Wypada zaznaczyć, że podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od Sądu aby ten, niejako wyręczając go, z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Reasumując, w ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Tym samym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.