V SA/Wa 620/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia sprawy ze skargi [...]. z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lutego 2018 r. znak: [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej kwotę dofinasowania przypadającej do zwrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

[...] S.A. z siedzibą w [...] wniosła skargę na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] lutego 2018 r. znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] określającej kwotę dofinasowania przypadającej do zwrotu. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. We wniosku podkreślono, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia naraża skarżącą spółkę na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci pozbawienia jej wszelkich środków finansowych niezbędnych do skutecznej ochrony swoich praw zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i postępowaniu cywilnym. Wskazano, iż skarżąca spółka podejmuje aktualnie próby podjęcia działalności operacyjnej. Wszczęcie na podstawie zaskarżonego postanowienia administracyjnego postępowania egzekucyjnego po pierwsze wyśle negatywną informację dla kontrahentów spółki oraz potencjalnych inwestorów, po wtóre wobec zajęcia rachunków bankowych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym, utrudni pełne wdrożenie działalności operacyjnej. Podkreślono, iż istnieje znaczne prawdopodobieństwo pozytywnego zakończenia dla skarżącej spółki nie tylko wszczętego niniejszą skargą postępowania sądowoadministracyjnego, ale również postępowania administracyjnego w przedmiocie zwrotu dotacji. Zdaniem spółki w przypadku uwzględnienia niniejszej skargi bez uprzedniego wstrzymania wykonalność zaskarżonego postanowienia, w praktyce niemożliwe będzie odwrócenie negatywnych skutków związanych z wykonaniem nieprawomocnej decyzji w przedmiocie zwrotu dofinansowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1379 z późn. zm. zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosowanymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania danego aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07). Sąd rozpatrując powołane przesłanki w odniesieniu do zaskarżonego postanowienia w przedmiocie nadania rygoru wykonalności decyzji określającej zobowiązanie podatkowe zważył, że skoro wskazana w art. 61 § 3 P.p.s.a. szkoda lub trudne do odwrócenia skutki mają być rezultatem wykonania podjętego w sprawie rozstrzygnięcia to uznać należy, że wstrzymaniu wykonania mogą podlegać wyłącznie akty, które nadają się do wykonania. Tymczasem przedmiot skargi w rozpatrywanej sprawie stanowi postanowienie nadające rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowienie to ogranicza się wobec tego jedynie do stwierdzenia natychmiastowej wykonalności decyzji, a udzielenie ochrony tymczasowej, może mieć zastosowanie jedynie w odniesieniu do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, a więc stwierdzają lub tworzą po stronie swoich adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia (por. post. NSA z 1 grudnia 2011r., I FZ 403/11). Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie nie ma charakteru wykonalności, a zatem wniosek o wstrzymanie tego postanowienia jako niedopuszczalny podlega oddaleniu. Zaznaczyć również należy, iż uwzględnienie wniosku oznaczałoby uchylenie tegoż rygoru a tym samym byłoby równoznaczne z uwzględnieniem skargi i czyniłoby merytoryczne jej rozpoznanie zbędnym. Na marginesie należy dodać, że strona skarżąca nie wskazała żadnych dowodów uzasadniających udzielenie jej tymczasowej ochrony, a okoliczności przytoczone w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zostały poparte materiałem źródłowym. Zaakcentować trzeba, że to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosowanymi dokumentami. Ważne jest aby o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji które występują w sprawie sąd miał wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciążają stronę. Należy dodać, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest już takie stanowisko, iż twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795). Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.