V SA/Wa 609/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.B. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 5 grudnia 2022 r. nr DRP.WPAV.411.5159.2022.KZ w przedmiocie wstrzymania refundacji składek na ubezpieczenia społeczne strony za sierpień 2022 r. postanawia: umorzyć postępowanie sądowe.

Pismem z dnia 26 stycznia 2023 r. Z.B. wniósł skargę na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 5 grudnia 2022 r. w przedmiocie wstrzymania refundacji składek na ubezpieczenia społeczne strony za sierpień 2022 r. do czasu uregulowania zaległości w zobowiązaniach wobec Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 1 sierpnia 2022 r. Prezes Zarządu PFRON wydał wobec Z.B. decyzję nakazującą zwrot środków Funduszu przekazanych tytułem refundacji składek na ubezpieczenia społeczne w łącznej kwocie 1.035,70 zł. W związku z tym, Prezes Zarządu PFRON wydał zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję z dnia 5 grudnia 2022 r. o wstrzymaniu refundacji składek na ubezpieczenia społeczne do czasu uregulowania należności, albowiem wnioskodawca posiadał zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu przekraczające ogółem kwotę 100 zł. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w dniu 17 lutego 2023 r. organ wypłacił skarżącemu refundację składek za sierpień 2022 r. w kwocie 586,70 zł. W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik organu wskazał, że wypłata refundacji składek wynika z uregulowania należności przez skarżącego w dniu 26 stycznia 2023 r. W związku z tym, organ uznał, że decyzja z dnia 5 grudnia 2022 r. wygasła z mocy prawa i w dniu 17 lutego 2023 r. wypłacono wstrzymaną wcześniej refundację za sierpień 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania z innych przyczyn, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zachodzi wówczas, gdy w takim postępowaniu, a przed wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie (najczęściej wyroku) przestaje istnieć przedmiot zaskarżenia. Podobnie bezprzedmiotowość jest definiowana w orzecznictwie. Przykładowo zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zwrot normatywny "stało się bezprzedmiotowe, użyty w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi. Innymi słowy, postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. W powołanym przepisie chodzi o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie (wyrok NSA z dnia 21 lutego 2017 r. o sygn. akt II OSK 2798/15). Sytuacja, że przestaje istnieć przedmiot zaskarżenia ma miejsce wówczas gdy zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego w nadzwyczajnym wewnątrzadministracyjnym postępowaniu kontrolnym (np. w wyniku stwierdzenia jej nieważności) lub w rezultacie skorzystania przez organ, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. i uchylenia decyzji, czy też wygaśnięcia decyzji obarczonej terminem ustawowym lub ustalonym w decyzji. W niniejszej sprawie wobec skarżącego wydano w dniu 1 sierpnia 2022 r. decyzję nakazującą zwrot środków Funduszu przekazanych tytułem refundacji składek na ubezpieczenia społeczne w łącznej kwocie 1.035,70 zł. Przedmiotem skargi jest natomiast decyzja Prezesa Zarządu PFRON z dnia 5 grudnia 2022 r. wstrzymująca wypłatę refundacji składek skarżącemu na ubezpieczenia społeczne za okres sierpień 2022 r. Podkreślenia zatem wymaga, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 25c ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 100, ze zm.), stanowiącego, że w sytuacji gdy wnioskodawca posiada zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu przekraczające ogółem kwotę 100 zł, Prezes Zarządu Funduszu wydaje decyzję o wstrzymaniu refundacji składek na ubezpieczenia społeczne do czasu uregulowania zaległości przez wnioskodawcę. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja z dnia 5 grudnia 2022 r. została wydana pod warunkiem rozwiązującym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 lutego 2021 r. o sygn. akt V SA/Wa 1629/20). W odpowiedzi na skargę organ zaznaczył, że skarżący spłacił należne zaległości wobec Funduszu w dniu 26 stycznia 2023 r. Podkreślenia zatem wymaga, że warunek rozwiązujący, wynikający z zaskarżonej decyzji, tj. uregulowanie zaległości strony w zobowiązaniach wobec PFRON ziścił się, zaś organ – jak wynika z potwierdzenia przelewu znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy – wypłacił skarżącemu dofinansowanie za sierpień 2022 r. W związku z powyższym należy uznać, że zaskarżona decyzja z dnia 5 grudnia 2022 r. wygasła z mocy prawa i dalsze prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie stało się bezprzedmiotowe. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązany był orzec, jak w sentencji postanowienia.