V SA/Wa 59/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Asesor sądowy Tomasz Grzybowski po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zasądzić na rzecz M. K. od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 697 (słownie: sześciuset dziewięćdziesięciu siedmiu) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z 8 grudnia 2021 r. [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 28 października 2021 r. w przedmiocie pomocy finansowej ze środków unijnych. W skardze strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia, przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia, jak też o zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyjaśniając, że w wyniku ponownej analizy sprawy uznano, że zaistniały przesłanki do uchylenia ww. rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy i przywrócenia wniosku do dalszej oceny. Powyższe twierdzenie znajduje potwierdzenie w aktach sprawy – vide doręczone pełnomocnikowi skarżącej 12 stycznia 2022 r. pismo organu z 5 stycznia 2022 r. o przywróceniu wniosku na drogę ponownej oceny oraz o uchyleniu zaskarżonego rozstrzygnięcia z 28 października 2021 r. (k. 256 i n. akt adm.). W tym stanie rzeczy postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu ww. przepisu. Organ uwzględnił bowiem żądanie skargi w całości. Z tych powodów orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ww. ustawy. Przy tym w granicach niniejszej sprawy (art. 134 § 1 ww. ustawy) ocenie podlegało, czy organ uczynił zadość żądaniu skargi, tj. ziszczenie się przesłanki bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 ww. ustawy. Natomiast nie badano rozstrzygnięcia autokontrolnego pod kątem jego obligatoryjnych elementów (w szczególności wskazania, czy działanie miało miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa), jako że wykracza to poza przedmiot zaskarżenia. O kosztach postępowania, uwzględniających uiszczony wpis od skargi oraz wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika strony skarżącej, rozstrzygnięto stosownie do art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 ww. ustawy, a także § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265).