V SA/Wa 484/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Joanna Dąbrowska, po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na czynność materialno-techniczną Dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego z siedzibą w Warszawie z dnia 18 grudnia 2025 r. w przedmiocie zmniejszenia liczby miejsc szkoleniowych postanawia: odrzucić skargę.

[...] (dalej "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność materialno-techniczną Dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego z siedzibą w Warszawie (dalej "Dyrektor CMKP") z dnia 18 grudnia 2025 r. w przedmiocie zmniejszenia liczby miejsc szkoleniowych określonych dla jednostki akredytowanej – [...] w O. w Systemie Monitorowania Kształcenia, dokonanej w następstwie wystąpienia wojewody do Dyrektora CMKP w trybie art. 19f ust. 13 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty. W odpowiedzi na skargę Dyrektor CMKP wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.), jak również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 3 p.p.s.a.) oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 4 p.p.s.a.). Z kolei jak stanowi art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przedmiotem skargi jest czynność materialno-techniczna Dyrektora CMKP z dnia 18 grudnia 2025 r. polegająca na zmniejszeniu o 1 liczby miejsc szkoleniowych w dziedzinie ortodoncji określonych dla jednostki akredytowanej – [...] w O. w Systemie Monitorowania Kształcenia, która została dokonana w następstwie wystąpienia Wojewody Opolskiego pismem z 16 grudnia 2025 r. do Dyrektora CMKP w trybie art. 19f ust. 13 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty z powodu odmowy przyjęcia lekarza dentysty do odbywania specjalizacji oraz odrzuceniem skierowania w Systemie Monitorowania Kształcenia (dalej "SMK") lekarza dentysty skierowanego po postępowaniu kwalifikacyjnym – jesień 2025 r. do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w trybie rezydenckim ww. jednostce. Należy wskazać, że postępowanie w sprawie akredytacji jednostki organizacyjnej do szkolenia specjalizacyjnego zostało uregulowane w ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2024 r. poz. 1287 ze zm.) – dalej "ustawa". I tak zgodnie z art. 19f ust. 1 ustawy, szkolenie specjalizacyjne może być prowadzone przez jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 19 ust. 1, które spełniają warunki określone w ust. 2 i uzyskały akredytację do szkolenia specjalizacyjnego. Potwierdzeniem akredytacji jest wpis na listę jednostek akredytowanych do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego w danej dziedzinie. Z kolei ust. 4 ww. przepisu stanowi, że jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 19 ust. 1, przedstawia CMKP, za pomocą SMK, w celu uzyskania opinii powołanego przez dyrektora CMKP zespołu ekspertów o spełnieniu przez jednostkę warunków, o których mowa w ust. 2, informację zawierającą dane określone w ust. 2 oraz dane o podmiotach, o których mowa w ust. 3. Następnie Dyrektor CMKP na podstawie przedstawionej opinii zespołu ekspertów dokonuje, za pomocą SMK, wpisu jednostki organizacyjnej, o której mowa w ust. 1, na prowadzoną przez siebie listę jednostek akredytowanych i określa maksymalną liczbę miejsc szkoleniowych w zakresie danej specjalizacji dla lekarzy mogących odbywać szkolenie specjalizacyjne lub staż kierunkowy w komórce organizacyjnej wchodzącej w jej skład, na okres 5 lat (art. 19f ust. 7 ustawy). Z kolei w przypadku negatywnej opinii zespołu ekspertów wydanej jednostce, o której mowa w ust. 1 i 3, dyrektor CMKP, w drodze decyzji, skreśla jednostkę organizacyjną z listy jednostek akredytowanych, o której mowa w ust. 1 i 3. Od decyzji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 19f ust. 11 ustawy). Natomiast w przypadku gdy jednostka, o której mowa w ust. 1 i 3, przestała spełniać warunki niezbędne do uzyskania akredytacji do szkolenia specjalizacyjnego albo prowadzenia stażu kierunkowego, powiadamia ona o tym niezwłocznie wojewodę oraz dyrektora CMKP, który skreśla ją, w drodze decyzji, z listy jednostek akredytowanych, o których mowa w ust. 1 i 3 (art. 19f ust. 12 ustawy). Zauważyć również należy, że w przypadku nieprzyjęcia lekarza skierowanego do odbywania szkolenia specjalizacyjnego przez jednostkę posiadającą wolne miejsca szkoleniowe w danej specjalizacji wojewoda, Minister Obrony Narodowej albo minister właściwy do spraw wewnętrznych występuje do dyrektora CMKP o zmniejszenie maksymalnej liczby miejsc szkoleniowych, o której mowa w ust. 7, odpowiednio do liczby nieprzyjętych osób (art. 19f ust. 13 ustawy). Z kolei w przypadku gdy dla określonej dziedziny medycyny występuje niewystarczająca liczba miejsc szkoleniowych w stosunku do zidentyfikowanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia potrzeb systemu ochrony zdrowia, minister ten może wystąpić do podmiotu leczniczego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, o przystąpienie do akredytacji do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego lub stażu kierunkowego w danej dziedzinie (art. 19f ust. 14 ustawy). Poza sporem pozostaje, że przytoczone powyżej przepisy, które mają zastosowanie do postępowania w sprawie akredytacji jednostki organizacyjnej do szkolenia specjalizacyjnego nie przewidują skargi do sądu administracyjnego na czynność zmniejszenia maksymalnej liczby miejsc szkoleniowych, o której mowa w art. 19f ust. 13 ustawy. Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że w drodze decyzji następuje jedynie skreślenie jednostki organizacyjnej z listy jednostek akredytowanych w przypadku zaistnienia przesłanek, o których mowa ust. 11 i 12 ww. przepisu, zatem to w tych sytuacjach będzie przysługiwało prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Ponadto należy zwrócić uwagę, że w Rozdziale 5 Zasady wykonywania zawodu lekarza ww. ustawy przewidziano co prawda możliwość wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, jednakże dotyczy ona jedynie skargi na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej, o czym stanowi art. 57 ust. 3 tej ustawy. W konsekwencji należało uznać, że przepisy ustawy przewidują możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego jedynie w ściśle określonych przypadkach. Konkludując wskazać należy, że przepis art. 19f ust. 13 ustawy, na podstawie którego Wojewoda Opolski wystąpił w piśmie z 16 grudnia 2025 r. o zmniejszenie jednego miejsca szkoleniowego w dziedzinie ortodoncji w jednostce szkolącej, nie przewiduje wszczęcia postępowania administracyjnego ani nie nakłada na Dyrektora CMKP obowiązku wydania decyzji. Ustawodawca nie przewidział w tym przypadku władczego rozstrzygnięcia skierowanego do jednostki akredytowanej, a jedynie czynność polegającą na aktualizacji danych w Systemie Monitorowania Kształcenia, której dokonuje Dyrektor CMKP na skutek wynikający z wystąpienia organu administracji rządowej – wojewody. Istotą tej czynności jest odzwierciedlenie w systemie informatycznym skutku przewidzianego w ustawie. Tym samym czynność Dyrektora CMPK ma charakter ewidencyjny i techniczny. W oparciu o powyższe Sąd stwierdza, że przedmiot zaskarżenia nie mieści się w katalogu aktów i czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co czyni skargę niedopuszczalną i obliguje Sąd do jej odrzucenia. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.