V SA/Wa 4719/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 8 września 2021 r. nr OR16-65000-OR1020118/21 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zasądzić na rzecz S. B. od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z 22 września 2021 r. (data nadania 27 września 2021 r.) S. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 8 września 2021 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej. W skardze strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak też o zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyjaśniając, że w wyniku ponownej analizy sprawy uznano, że zaistniały przesłanki do uchylenia ww. rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy i przywrócenia wniosku do dalszej oceny. Powyższe twierdzenie znajduje potwierdzenie w aktach sprawy – vide doręczone skarżącemu 25 października 2021 r. pismo organu z 22 października 2021 r. o przywróceniu wniosku na drogę ponownej oceny oraz o uchyleniu zaskarżonego rozstrzygnięcia z 8 września 2021 r. W tym stanie rzeczy postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu ww. przepisu. Organ uwzględnił bowiem żądanie skargi w całości. Z tych powodów orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ww. ustawy. Przy tym w granicach niniejszej sprawy (art. 134 § 1 ww. ustawy) ocenie podlegało, czy organ uczynił zadość żądaniu skargi, tj. ziszczenie się przesłanki bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 ww. ustawy. Natomiast nie badano rozstrzygnięcia autokontrolnego pod kątem jego obligatoryjnych elementów (w szczególności wskazania, czy działanie miało miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa), jako że wykracza to poza przedmiot zaskarżenia. O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do art. 201 § 1 ww. ustawy, mając na uwadze kwotę wpisu od skargi, uiszczonego przez skarżącego występującego osobiście w sprawie (k. 16 akt sąd.).