V SA/Wa 402/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia (...) stycznia 2018 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 12 lutego 2018 r. G. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "skarżąca", "strona", lub "spółka") wniosła skargę na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W.. Skarga została podpisana przez adw. A. K.. Do skargi załączono pełnomocnictwo z 5 maja 2014 r. udzielone r. pr. W. Z. do występowania w imieniu spółki m.in. przed sądami administracyjnymi oraz pełnomocnictwo substytucyjne udzielone przez r. pr. W.Z. adw. A. K. do występowania przed WSA w Lublinie. Zarządzeniem z 13 marca 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżącej adw. A. K. do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie lub przed sądami administracyjnymi wraz z dokumentem potwierdzającym umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa w imieniu strony skarżącej. Poinformowano jednocześnie pełnomocnika, że do skargi dołączono pełnomocnictwo substytucyjne uprawniające do występowania przed WSA w Lublinie oraz, że do skargi nie dołączono dokumentu KRS. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, wraz z pismem z 5 kwietnia 2018 r. nadesłano potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię odpisu pełnego z KRS skarżącej, informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców (stan na dzień 5 kwietnia 2018 r.) oraz ponownie pełnomocnictwo z 5 maja 2014 r. udzielone r. pr. W. Z.. W związku z nadesłanymi na wezwanie Sądu dokumentami, a jednocześnie z nieprecyzyjnym sformułowaniem zarządzenia z 13 marca 2018 r., wezwano ponownie pełnomocnika strony skarżącej adw. A. K. do uzupełnienia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii: – pełnomocnictwa procesowego udzielonego przez skarżącą adw. A. K. do działania w imieniu strony przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie lub przed sądami administracyjnymi, lub – pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego przez r. pr. W. Z. adw. A. K. do działania w imieniu strony przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie lub przed sądami administracyjnymi. Poinformowano jednocześnie pełnomocnika, że do skargi podpisanej przez adw. A. K. załączono jedynie pełnomocnictwo substytucyjne udzielone adw. A.K. przez r. pr. W. Z. do działania w imieniu skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie, zaś w odpowiedzi na wezwanie Sądu nadesłano pełnomocnictwo z 5 maja 2014 r. udzielone przez skarżącą r. pr. W.Z., potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictw, odpis aktualny z KRS strony oraz poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię odpisu pełnego z KRS skarżącej. Dodano, iż nadal brak jest pełnomocnictwa umocowującego adw. A. K. do działania w imieniu strony przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi sporządzone w wyniku wykonania zarządzenia Sądu z 19 kwietnia 2018 r. skutecznie doręczono upoważnionemu pracownikowi pełnomocnika skarżącej 9 maja 2018 r. (ZPO – k. 90 akt sądowych), a zatem termin do jego wykonania mijał w dniu 16 maja 2018 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia brak formalny skargi nie został jednak uzupełniony. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.