V SA/Wa 390/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Asesor sądowy Tomasz Grzybowski po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zasądzić od Ministra Finansów na rzecz Ł. W. kwotę 480 (słownie: czterystu osiemdziesięciu) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3) nakazać ściągnąć od Ministra Finansów na rzecz Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) kwotę 100 (słownie: stu) złotych tytułem nieuiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Postanowieniem z 13 grudnia 2021 r. Minister Finansów stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z 15 kwietnia 2021 r. w przedmiocie określenia skarżącemu kwoty przypadającej do zwrotu dotacji celowej. W skardze złożonej 1 lutego 2022 r. strona reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika (radcę prawnego) domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyjaśniając, że skarga została uwzględniona w całości w ramach autokontroli, tj. na podstawie art. 54 § 3 ww. ustawy i wskazując w tym zakresie na postanowienie z 18 lutego 2022 r., którym uchylono w całości ww. postanowienie z [...] grudnia 2021 r. Postanowienie autokontrolne doręczono stronie 28 lutego 2022 r. (k. 22 akt sąd.). W tym stanie rzeczy postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Organ uwzględnił bowiem żądanie skargi w całości. Z tych powodów orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ww. ustawy. Jednocześnie, stosownie do art. 201 § 1 ww. ustawy, postanowiono o zwrocie kosztów postępowania obejmujących koszty ustanowienia radcy prawnego, w stawce minimalnej wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265) (punkt drugi sentencji). Ponadto, zgodnie z art. 223 § 2 ww. ustawy, Sąd nakazał ściągnąć od organu wpis stały od skargi w kwocie 100 zł (punkt trzeci sentencji). Na organie spoczywał bowiem obowiązek poniesienia kosztów postępowania (art. 201 § 1 ustawy). Obowiązek ów aktualizuje się natomiast również w sytuacji, gdy wpis od skargi nie został przez stronę uiszczony na skutek skonsumowania postępowania sądowo-administracyjnego w ramach rozstrzygnięcia autokontrolnego (vide post. NSA o sygn. I GZ 108/22, CBOSA). Końcowo Sąd zauważa, że w granicach niniejszej sprawy (art. 134 § 1 ww. ustawy) ocenie podlegało, czy organ uczynił zadość żądaniu skargi, tj. ziszczenie się przesłanki bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 ww. ustawy. Natomiast nie badano rozstrzygnięcia autokontrolnego pod kątem jego obligatoryjnych elementów (w szczególności wskazania, czy działanie miało miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa), jako że wykracza to poza przedmiot zaskarżenia.