V SA/Wa 3805/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi P.K. na pismo Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 7 października 2025 r. znak HŚ.HP.570.14.2025 w przedmiocie wniosku o wydanie opinii postanawia: odrzucić skargę.

P. K. (dalej: "Skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Głównego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie wniosku o wydanie decyzji – opinii dotyczącej niemożności wykonywania pracy z powodu ryzyka zakażanie krwią lub surowiczym płynem z ran w czasie wykonywania pracy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Wyjaśnić w pierwszej kolejności należy, że merytoryczne rozpoznanie skargi poprzedza badanie przez sąd administracyjny jej dopuszczalności. Skarga jest niedopuszczalna, gdy przedmiot sprawy nie dotyczy jednej z prawnych form działania administracji publicznej, enumeratywnie wyliczonych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zaskarżone pismo Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 7 października 2025 r. nie mieści się w żadnej z – wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. – kategorii spraw należących do właściwości sądów administracyjnych. Z pewnością nie jest ono decyzją administracyjną, postanowieniem, pisemną interpretacją podatkową ani również aktem prawa miejscowego, czy też aktem nadzoru nad działalnością jednostki samorządu terytorialnego. Jest to pismo wyłącznie informujące o tym, że Główny Inspektor Sanitarny nie posiada kompetencji do wydawania orzeczeń lekarskich o istnieniu lub braku przeciwskazań do pracy. Tego rodzaju informacja nie nakłada na Skarżącego jakichkolwiek obowiązków, ani nie nadaje mu jakichkolwiek uprawnień. Tym samym nie sposób uznać jej za władczą formą działania z zakresu administracji publicznej, rozstrzygającą w sposób jednostronny o prawach i obowiązkach strony. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.