V SA/Wa 379/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.) Sędzia WSA - Michał Sowiński Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ś. sp. z o.o. z siedzibą w W. o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 379/17 w sprawie ze skargi Ś. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) grudnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji stwierdzającej wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej dotyczącej uznania grupy producentów i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: dokonać wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 379/17.

Pismem z [...] stycznia 2017 r. S. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "skarżąca" "spółka" lub "strona") wniosła skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] grudnia 2016 r. nr [...] uchylającą decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] czerwca 2016 r. nr [...] o stwierdzeniu wydania z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej dotyczącej uznania grupy producentów i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 379/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz zasądził od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącej kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z [...] marca 2018 r. strona wniosła o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku wynikającej z jego uzasadnienia poprzez wyjaśnienie czy stwierdzenie w uzasadnieniu wyroku, że "zarówno Prezes ARR, jak i Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, nie wykazali, że Marszałek wydał sporną decyzję z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego" odnosi się tylko do art. 193 rozporządzenia 1234/2007 czy również do art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmieli, rynku tytoniu oraz rynku suszu paszowego (Dz. U. z 2008 r. Nr 11, poz. 70 ze zm., dalej jako: "ustawa z dnia 19 grudnia 2003 r."). Podkreślił, że kilka zdań wcześniej, Sąd wspomina o spoczywającym na Marszałku Województwa obowiązku zgromadzenia dokumentów, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. Natomiast w zdaniu następującym po powyżej zacytowanym zdaniu, Sąd stwierdza, że Marszałek nie naruszył art. 193 rozporządzenia nr 1234/2007. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Należy przy tym zaznaczyć, iż wykładnia może dotyczyć zarówno sentencji jak i uzasadnienia (por. B. Dauter, Komentarz do art. 158 p.p.s.a., LEX 2016). Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) T. Ereciński (red.), J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza..., t. 1, 1999, s. 581; postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, LEX nr 75533). W innym orzeczeniu NSA stwierdził, że potrzeba wyjaśnienia treści sentencji wyroku bądź jego uzasadnienia zachodzi wtedy, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1364/07, dostępne w CBOSA: www.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, w sytuacji, gdy treść uzasadnienia wyroku wydanego w niniejszej sprawie wzbudziła wątpliwość jednej ze stron, zaś podnoszona we wniosku kwestia może mieć znaczenie dla sposobu wykonania wyroku należało dokonać jego wykładni. Skarżąca w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku zacytowała trzy fragmenty uzasadnienia wyroku z 23 stycznia 2018 r. wskazując, iż z ich treści wyłania się niejasność, czy zdanie: "Dodać należy że zarówno Prezes ARR, jak i Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, nie wykazali, że Marszałek wydał sporną decyzję z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego" odnosi się jedynie do art. 193 rozporządzenia nr 1234/2007, czy też również do wspomnianego kilka zdań wcześniej w uzasadnieniu wyroku art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. Usuwając zatem powstałą wątpliwość co do treści uzasadnienia przedmiotowego wyroku wskazać należy, iż stwierdzenie przez Sąd na stronie 13 uzasadnienia, że: "zarówno Prezes ARR, jak i Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, nie wykazali, że Marszałek wydał sporną decyzję z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego" obejmuje swym zakresem nie tylko art. 193 rozporządzenia nr 1234/2007, ale i art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. Powyższe wynika zarówno z użycia przez Sąd liczby mnogiej w cytowanym wyżej zdaniu ("przepisów prawa materialnego"), jak i z treści całego uzasadnienia, którego kompleksowa analiza wskazuje, iż Sąd badając sprawę wykluczył rażące naruszenie przez Marszałka Województwa art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. Należy zauważyć, że Sąd na stronie 13 uzasadnienia wyroku wyjaśnił, iż w aktach sprawy prowadzonej przez Marszałka powinny znaleźć się dokumenty, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r., jednakże podkreślił również, że zakres przeprowadzonego przez Marszałka postępowania dowodowego wskazuje, iż dopuścił się on jedynie zwykłego naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegającego na wadliwym (niekompletnym) zgromadzeniu materiału dowodowego i wynikającej z tego wadliwej ocenie tego materiału. Powyższe należy zestawić z początkowym fragmentem uzasadnienia prawnego przedmiotowego wyroku (strona 10), w którym Sąd wskazał: "Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd uznał, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem prawa, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Organy te nie wykazały bowiem, że decyzja Marszałka z dnia 22 października 2009 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa." Sąd uznał zatem zbiorczo, że zarówno Prezes ARR, jak i Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, nie wykazali, aby Marszałek wydał sporną decyzję z rażącym naruszeniem prawa, tj. zarówno przepisów prawa procesowego jak i materialnego. Dodać również należy, iż fragment uzasadnienia na stronie 13, w którym Sąd wyjaśnia, że w niniejszej sprawie art. 193 rozporządzenia nr 1234/2007 nie mógł zostać naruszony (a tym bardziej w stopniu rażącym) nie może być analizowany w oderwaniu od całości uzasadnienia przedmiotowego wyroku. Podkreślić trzeba, iż fragment ten zawiera jedynie dodatkowe (szczególne) powody, z uwagi na które ten konkretny przepis prawa materialnego nie tylko nie został naruszony w stopniu rażącym przez Marszałka, ale i nie mógł być naruszony w ogóle. Sąd stwierdził bowiem, iż art. 193 rozporządzenia nr 1234/2007 nie miał w sprawie zastosowania. Powyższe nie wpływa jednak w żaden sposób na ocenę Sądu, iż Marszałek Województwa nie naruszył w sposób rażący zarówno art. 193 rozporządzenia nr 1234/2017 jak i art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r.