V SA/Wa 3171/16

Starszy referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu kary pieniężnej postanawia: przyznać prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Z. B. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku wskazał, iż otrzymuje rentę w wysokości 1.803,31 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł miesięcznie. Wnioskodawca przedstawił również swoje miesięczne zobowiązania stałe i wydatki, a nadto oświadczył, iż zamieszkuje w mieszkaniu córki. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 718 ze zm.)). Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Oceniając złożone oświadczenia, uznać należało, iż wnioskodawca nie posiada wystarczających środków na poniesienie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu sądowym bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. W szczególności stwierdzić należało, iż skarżący utrzymuje się z renty i zasiłku pielęgnacyjnego, których wysokość nie pozwala na wydatki inne aniżeli niezbędne dla utrzymania. Należało przy tym uwzględnić ciężką chorobę wnioskodawcy (karta informacyjna leczenia szpitalnego – k. 48-49 akt) i związane z tym wydatki na leczenie, jakie mogą pojawić się w przyszłości. W tej sytuacji uznać należało, że wnioskodawca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.