V SA/Wa 302/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi T.P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2016r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranych płatności postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Skarżący T. P. w piśmie z datowanym na dzień 24 lutego 2017 r. nadanym w dniu 27 lutego 2017 r. (k-31 akt sądowych), złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Podniósł, że skarga została omyłkowo wysłana przez niego na adres Sądu dzień przed upływem terminu. Pomyłka ta wynikała z nieznajomości przepisów prawa. Podkreślił, że w sporządzeniu skargi pomagał mu prawnik udzielający nieodpłatnej pomocy w gminie jednak zapomniał poinformować go, że skargę powinna być wniesiona za pośrednictwem organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) zwana dalej p.p.s.a., sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Natomiast zgodnie z art. 87 § 1 ww. ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (zobacz postanowienie NSA z 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.). Sąd badając wniosek o przywrócenie terminu w pierwszym rzędzie bada czy wnioskodawca wniósł go w terminie 7 dniowym przewidzianym w art. 87 § 1 p.p.s.a.. Jak wynika z akt sprawy o uchybieniu terminu wnioskodawca dowiedział się w dniu 23 lutego 2017 r., kiedy doręczono mu odpis odpowiedzi na skargę (zpo k-39 akt sądowych), a wniosek złożył w dniu 27 lutego 2017 r. (k-31 akt sądowych)., co pozwala na stwierdzenie, iż wnioskodawca zachował termin o którym była mowa powyżej. Rozpatrując niniejszy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd uznał go za niezasadny. Wskazać należy, iż oceniając brak winy w uchybieniu terminu, sąd powinien uwzględnić wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, stosując obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi, niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (zob. postanowienie NSA z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II FZ 689/12, LEX nr 1223294). Za brak winy uważa się sytuację, gdy zainteresowany nie był w stanie pokonać przeszkody przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych. Do takich przeszkód zalicza się m.in. stany nadzwyczajne, problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (zob. postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GZ 257/12, LEX nr 1223957). W kontekście obowiązującego stanu prawnego oraz w oparciu o całokształt okoliczności sprawy należy stwierdzić, że przedstawiona przez wnioskodawcę argumentacja nie może stanowić pozytywnej przesłanki, pozwalającej na przywrócenie uchybionego terminu. Sąd nie dopatrzył się braku winy strony skarżącej w uchybieniu terminowi uznając, że można skarżącym przypisać co najmniej niedbalstwo wyrażające się w niestarannym prowadzeniu własnych spraw. W ocenie Sądu, strona nie może skutecznie zasłaniać się tym, że prawnik udzielający nieodpłatnej pomocy w gminie zapomniał poinformować go, że skarga powinna być wniesiona za pośrednictwem organu. Podnieś należy, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo pouczono, że skargę do Sądu należy wnieść za pośrednictwem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Zauważyć również należy, że skarżący wiedział o tym obowiązku, co wynika z treści skargi (k-3 akt sądowych). W nagłówku skargi napisano ,,Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Wydział V ul. Jasna 2/4 00-013 Warszawa za pośrednictwem Ministra i Rozwoju Wsi ul. Wspólna 30 00-930 Warszawa". Przyjmując nawet, iż w przygotowaniu samej skargi pomagał mu prawnik udzielający nieodpłatnej pomocy to należy przyjąć, iż skarżący podpisując ją zapoznał się z jej treścią i tym samym dowiedział o trybie wnoszenia skargi do Sądu. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.