V SA/Wa 2896/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Siwek, Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, , Protokolant - Anna Szaruch, , po rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym w dniu 1 lipca 2025 r. sprawy ze skargi L. L. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 12 sierpnia 2024 r. nr BWI01...65573.38.2023.Interpretacje w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić L. L. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego w dniu 4 listopada 2024 r. wpisanego do rejestru opłat sądowych pod poz. 36449.

L. L. (zwany dalej: "Skarżącym") wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej: "Agencją"), zawartą w piśmie z dnia 12 sierpnia 2024 r. nr BWI01...65573.38.2023.Interpretacje, o odmowie przyznania mu pomocy w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 dla interwencji I.10.3 "Inwestycje zapobiegające rozprzestrzenianiu się ASF". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić jako wniesioną z uchybieniem terminu do jej złożenia. Zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1741 ze zm.), stanowiącym materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, podmiot właściwy w sprawie o przyznanie pomocy po zakończeniu oceny wniosku o przyznanie pomocy informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy o wyniku tej oceny, w tym o odmowie przyznania pomocy z podaniem jej przyczyn, za pomocą systemu teleinformatycznego Agencji w sposób określony w przepisach o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Jednocześnie, w myśl ust. 2 tego przepisu, w przypadku odmowy przyznania pomocy podmiotowi ubiegającemu się o przyznanie pomocy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Jak z kolei stanowi art. 53 § 2 p.p.s.a., skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności, zaś po wniesieniu skargi, sąd może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Przenosząc powyższe w realia kontrolowanej sprawy należy wskazać, że z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona informacja została doręczona Skarżącemu za pomocą systemu teleinformatycznego Agencji w dniu 12 sierpnia 2024 r. (vide: PDD na k. 130 akt adm.). Tym samym, 30-dniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu 13 sierpnia 2024 r. i upływał z dniem 11 września 2024 r. Skarżący złożył skargę w formie tradycyjnej – za pośrednictwem operatora pocztowego – w dniu 12 września 2024 r. (vide: k. 12 akt sądowych), zatem z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Jednocześnie Sąd, realizując kompetencję przewidzianą w art. 53 § 2 zdanie drugie p.p.s.a. nie znalazł podstaw do uznania, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy Skarżącego, gdyż w zaskarżonej informacji znalazło się prawidłowe pouczenie o terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Należy przy tym mieć na względzie, że w ugruntowanym już orzecznictwie Naczelnego Sąd Administracyjnego przyjmuje się, że pomoc ze środków unijnych nie jest podmiotowym prawem konstytucyjny, wymaga zatem od jej beneficjentów nie tylko staranności, ale przede wszystkim profesjonalnej wiedzy, w tym zasad dotyczących przyznawania pomocy, z której mogą, ale nie muszą korzystać (por. wyroki NSA: z dnia 22 marca 2018 r. o sygn. akt II GSK 1159/16; z dnia 31 stycznia 2019 r. o sygn. akt I GSK 1119/18; z dnia 8 stycznia 2020 r. o sygn. akt I GSK 953/19; z dnia 11 marca 2020 r. o sygn. akt 1704/19). W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązany był skargę odrzucić, o czym orzekł – na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. – w punkcie 1 sentencji. Działając zaś w oparciu o przepis art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd z urzędu zwrócił Skarżącemu cały uiszczony wpis sądowy (200 zł), o czym postanowił w punkcie 2 sentencji.