V SA/Wa 2867/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha (spr.), Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, , Protokolant - sekretarz sądowy, Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi R. M. i Ś. P. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nieprzekazanie dokumentacji 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) przekazać organowi skargę wraz z aktami administracyjnymi sprawy.

[...], dalej: "skarżący" lub "R.", wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego, dalej: "organ" lub "GIF" z 26 lutego 2021 r. nr PR.535.9.2020.MO.4 w przedmiocie nałożenia na [...] z siedzibą w [...], dalej: "uczestnik postępowania" lub "spółka", kary pieniężnej w wysokości [...] zł za nieprzekazanie, wbrew art. 37 at ust. 8 ustawy z 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz.U. 2020 r. poz. 944 ze zm. dalej: "u.p.f.") dokumentacji związanej z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą. Skarga R. została nadana w placówce pocztowej na adres organu 24 marca 2021 r., zaś wpłynęła do niego 25 marca 2021 r. Organ przekazał skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do Sądu 26 kwietnia 2021 r. W odpowiedzi na skargę organ poinformował Sąd o tym, że uczestnik postępowania pismem z 16 marca 2021 r. (data nadania 17 marca 2021 r.) wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GIF-u z 26 lutego 2021 r. Organ wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Stosownie do § 2 powołanego przepisu, postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Należy zatem zauważyć, że Sąd umarza postępowanie, gdy z innych przyczyn stało się ono bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, kiedy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku, zaistnieją zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym. Innymi słowy postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. W powołanym przepisie chodzi o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 3086/21, LEX nr 3218773; wyrok NSA z 2 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2729/17, LEX nr 2748840; wyrok WSA we Wrocławiu z 6 maja 2021 r., sygn. akt IV SAB/Wr 140/21,LEX nr 3190034). Stosownie do treści art. 54a § 1 p.p.s.a., jeżeli przed przekazaniem sądowi skargi jednej ze stron postępowania administracyjnego, inna strona tego postępowania zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, przepisów art. 54 § 2-4 nie stosuje się. Organ rozpoznaje tę skargę jak wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym niezwłocznie zawiadamia stronę wnoszącą skargę. Należy podnieść, że jednoczesne złożenie w określonym czasie przez strony postępowania administracyjnego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i skargi do sądu administracyjnego na tą samą decyzję administracyjną, wymaga rozpoznania przez organ administracyjny skargi jak wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Orzecznictwo sądów administracyjnych podnosi, że w art. 54a p.p.s.a. wskazano zasadę pierwszeństwa drogi administracyjnej – w przypadku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez jedną ze stron, skargę do sądu administracyjnego drugiej ze stron należy potraktować jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podkreśleniu wymaga zatem, że jeżeli w toku postępowania administracyjnego jedna ze stron postępowania skorzysta z przysługującego jej uprawnienia polegającego na wyborze środka zaskarżenia, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a. bądź art. 52 § 3 p.p.s.a. i złoży wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to w takiej sytuacji procesowej, w odniesieniu do wszystkich stron postępowania zastosowanie znajduje ogólna reguła wynikająca z art. 52 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (por. postanowienie NSA z 17 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 3597/18, LEX nr 2612255; postanowienie NSA z 24 kwietnia 2020 r., sygn. akt II GSK 63/20, LEX nr 3030641; wyrok NSA z 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 34/18, LEX nr 2494782; wyrok WSA w Warszawie z 2 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 532/20, LEX nr 3173734). W rozpoznawanej sprawie skarga wniesiona została przez skarżącego w dniu 24 marca 2021 r., zaś wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony został przez uczestnika postępowania 16 marca 2021 r. Organ przekazał skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do Sądu 26 kwietnia 2021 r. Mając na uwadze powyżej wskazane okoliczności niezbędne jest rozpoznanie przez organ skargi jak wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54a § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.