V SA/Wa 2781/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kania Sędziowie Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz Asesor WSA Iwona Kozłowska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2023 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 21 września 2022 r., nr KWT.70.62.2022 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania śmieci 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi wniesionej przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: skarżąca, spółka, strona) jest decyzja Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: organ, Prezes PGW WP) z 21 września 2022 r., nr KWT.70.62.2022, utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w B. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: organ regulacyjny, organ I instancji, Dyrektor RZGW w B.) z 22 czerwca 2022 r., nr BD.RZT.70.72.2021, odmawiającą zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie gminy B. na okres 3 lat oraz nakładającą na skarżącą obowiązek przedłożenia, w terminie 60 dni od dnia doręczenia decyzji, poprawionego projektu taryfy w zakresie: I. W projekcie taryfy: 1) w części pt.: "Rodzaje i wysokość cen i stawek opłat": - zmiany cen i stawek zgodnie z nową kalkulacją uwzgledniającą zmiany warunków ekonomicznych w czasie obowiązywania taryf. II. W uzasadnieniu: 1) w określeniu "Zmiana warunków ekonomicznych w czasie obowiązywania taryfy": - prawidłowego zaplanowania kosztów amortyzacji i kosztów planowanych remontów, - prawidłowego zaplanowania kosztów podatków i opłat niezależnych od przedsiębiorstwa, - szczegółowego wyjaśnienia współmierności wzrostu odbiorców usług do ilości sprzedanej wody, - oszacowania taryfy w sposób zapewniający ochronę odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat, - uzupełnienie uzasadnienia w zakresie zmian warunków ekonomicznych poprzez wskazanie relacji pomiędzy wartościami bazowymi, a prognozowanymi, przyjętymi do kalkulacji cen w proponowanej taryfie. III. Skorygowania kalkulacji, wartości i danych przedstawionych w Tabelach od A do H. Okoliczności faktyczne sprawy przedstawiają się następująco: W dniu 29 marca 2021 r. do organu regulacyjnego wpłynął wniosek strony o zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy B. na okres 3 lat. Decyzją z 20 lipca 2021 r., nr BD.RZT.70.72.2021 Dyrektor RZGW w B., po dokonaniu analizy wniosku odmówił zatwierdzenia taryfy oraz nałożył na spółkę obowiązek przedłożenia w terminie 60 dni poprawionego projektu taryfy oraz poprawionego uzasadnienia. Po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją z 9 listopada 2021 r., nr KZT.70.262.2021 Prezes PGW WP uchylił w całości decyzję z 20 lipca 2021 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W związku z powyższym pismem z 17 lutego 2022 r. organ regulacyjny zawiadomił spółkę o ponownym rozpatrzeniu wniosku z 29 marca 2021 r. oraz na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.) wezwał stronę do usunięcia braków formalnych wniosku, poprzez złożenie kompletnego wniosku taryfowego sporządzonego zgodnie z wzorem załączonym do rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określenia taryfy, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. z 2018 r. poz. 472 ze zm.; dalej: rozporządzenie taryfowe). Za pismem z 5 kwietnia 2022 r. spółka przedłożyła wniosek taryfowy oraz wskazała, że znajdujące się w aktach sprawy BD.RZT.70.72.2021 dokumenty tj. sprawozdanie finansowe za 2018, 2019 i 2020 rok; wieloletni plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych; informacja o ilości zakupionej przez spółkę wody i jej cenie lub informacja o ilości ścieków wprowadzonych do urządzeń niebędących w posiadaniu strony i cenie za ich wprowadzenie za ostatnie 3 lata obrotowe nie uległy zmianie, dlatego też wniosła o załączenie tych dokumentów do akt postępowania. Pismem z 24 kwietnia 2022 r. organ regulacyjny wezwał spółkę do przedłożenia 1. wyjaśnień dotyczących planowanego wzrostu przyłączeń nowych odbiorców związanego z rozbudową sieci wodociągowej; 2. szczegółowego określenia odbiorców zaszeregowanych do grupy taryfowej W3; 3. wyjaśnień dotyczących przyczyny wzrostu opłat za usługi wodne; 4. dokumentów potwierdzających ustalenie podatku od nieruchomości na lata obowiązywania nowej taryfy; 5. harmonogramu zawierającego informacje o terminie oddania do użytkowania nowo realizowanych inwestycji, dotyczy okresu obowiązywania nowej taryfy; 6. ujednolicenie tabel w zakresie przedstawionych kosztów "opłaty za usługi wodne"; 7. Wyjaśnień, w jaki sposób przedsiębiorstwo szacuje ilość ścieków dostarczonych przez odbiorców; 8. wstępnie sporządzonego sprawozdania finansowego za rok 2021; 9. wyjaśnień dotyczących przyczyn zaplanowanego spadku sprzedaży wody i ścieków; 10. zweryfikowanej tabeli C, w której nie zostanie uwzględniona ujemna marża zysku. W odpowiedzi na powyższe, pismem z 13 maja 2022 r., spółka zajęła stanowisko odnośnie do każdego z postawionych przez organ regulacyjny pytań oraz wskazała, że w jej ocenie, działanie organu regulacyjnego zmierza do celowego wydłużania procesu taryfikacji. Za kuriozum spółka uznała ponowienie po roku pytania o stawki podatku od nieruchomości, na ustalenie których nie ma żadnego wpływu. Pismem z 7 czerwca 2022 r. organ regulacyjny, realizując obowiązek wynikający z art. 79a k.p.a. poinformował spółkę, że analiza jej wniosku o zatwierdzenie taryfy wykazała, że wniosek nie został sporządzony zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, bowiem nie spełniono przesłanek zależnych od strony, a dotyczących: 1. ustalenia cen i stawek opłat z naruszeniem § 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia taryfowego; 2. planowanego zwiększenia ilości odbiorców usług, przy jednoczesnym planowaniu stałej ilości sprzedanej wody i dostarczonych ścieków; 3. planowanego znacznego wzrostu kosztów amortyzacji; 4. planowanego znacznego wzrostu kosztów podatków i opłat niezależnych od przedsiębiorstwa. Decyzją z 22 czerwca 2022 r. Dyrektor RZGW w B. odmówił stronie zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie gminy B. na okres 3 lat oraz nałożył na spółkę obowiązek przedłożenia, w terminie 60 dni poprawionego projektu taryfy oraz uzasadnienia. Argumentując powody odmowy organ regulacyjny wskazał, że w jego ocenie, przedstawiona przez wnioskodawcę taryfa nie wypełnia wymogów określonych w § 7 ust. 6 rozporządzenia taryfowego. Podkreślił przy tym, że obowiązek stopniowego i rozłożonego w czasie uwzględniania w niezbędnych przychodach oraz cenach i stawkach opłat kosztów określonych w § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia taryfowego obejmuje również koszty przeznaczone na planowane remonty, planowane podatki i opłaty niezależne od przedsiębiorstwa oraz stosowanie przez wnioskodawcę stawki amortyzacji środków trwałych powstałych w ramach inwestycji modernizacyjno- rozwojowych, a także przyjęty przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne okres amortyzacji. Wskazując, że wzrost zaplanowanych niezbędnych przychodów, na okres obowiązywania nowej taryfy, jest wynikiem wzrostu kosztów amortyzacji, kosztów planowanych remontów oraz podatków i opłat niezależnych od przedsiębiorstwa, wynikających z planowanych do realizacji inwestycji organ za zasadne uznał wystąpienie przez wnioskodawcę z wnioskiem o obniżenie stawki podatku bądź jego umorzenie. Odwołując się do z kolei do treści art. 16i ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm.) organ I instancji wskazywał na możliwość obniżenia stawek amortyzacji środka trwałego. W jego ocenie wnioskodawca, działając w oparciu o § 7 ust. 6 rozporządzenia taryfowego, winien koszty wynikające z amortyzacji rozłożyć stosownie w czasie, aby finalnie nie powodować nadmiernego obciążania odbiorców usług, winien ponadto uwzględnić specyfikę środków trwałych, na które dokonuje odpisu amortyzacyjnego i związany z tym relatywnie długi okres ekonomicznej użyteczności i przydatności środka trwałego. W ten sam, w ocenie organu regulacyjnego, sposób wnioskodawca winien zaplanować koszty przeznaczone na planowane remonty. Podsumowując stwierdził, że uzasadnienie wniosku oraz przedłożone wyjaśnienia w sposób niedostateczny przedstawiły zasadność ustalonych cen i stawek opłat w weryfikowanym wniosku. W ocenie organu I instancji, zaprezentowane przez wnioskodawcę ceny i stawki zostały ustalone z naruszeniem § 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia taryfowego, co skutkowało odmową zatwierdzenia taryfy. W odwołaniu od powyższej decyzji spółka zarzuciła naruszenie: art. 24b ust. 1 oraz art. 24c ust. 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 2028; dalej uzzwoś) poprzez wydanie negatywnej oceny taryfy oraz odmowę zatwierdzenia taryfy pomimo tego, że taryfa jest zgodna z przepisami prawa; art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu decyzji ogólnikowego uzasadnienia faktycznego podjętego rozstrzygnięcia, co oznacza, że z decyzji w rzeczywistości nie wynika na jakiej podstawie organ dokonał negatywnej oceny taryfy i odmówił jej zatwierdzenia; art. 7 Konstytucji RP poprzez sformułowanie rozwiązań niezgodnych z przepisami prawa w zakresie podatku od nieruchomości; § 7 ust. 6 rozporządzenia taryfowego poprzez niezgodne ze stanem faktycznym ustalenie, że taryfa nie spełnia wymogów przewidzianych w tym przepisie; art. 24 ust. 3 uzzwoś poprzez brak faktycznego wskazania, które elementy taryfy lub uzasadnienia wymagają poprawienia. Decyzją z 21 września 2022 r. Prezes PGW WP utrzymał w mocy decyzję z 22 czerwca 2002 r. W uzasadnieniu zaznaczył, że podziela opinie organu regulacyjnego co do kosztów podatku od nieruchomości a co za tym idzie za zasadne uznaje zwrócenie się przez wnioskodawcę do gminy z wnioskiem o obniżenie bądź zwolnienie z opłat z tytułu podatku od nieruchomości. Podkreślał, przy tym, że wbrew twierdzeniom spółki art. 5 ust. 2 i 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalowych dopuszcza możliwość różnicowania wysokości stawek dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków. Podzielając stanowisko organu regulacyjnego w kwestii wysokich kosztów amortyzacji organ odwoławczy stwierdził, że o ile nowe inwestycje i remonty są elementem koniecznym z punktu widzenia działalności przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego, to ich planowanie powinno odbywać się w sposób racjonalny, aby możliwie w najmniejszym stopniu obciążać odbiorców usług wzrostem cen i stawek opłat. Organ podkreślał, że skoro wnioskodawca w planie amortyzacji środków trwałych zastosował najwyższe, przewidziane przepisami prawa stawki amortyzacji, powinien wykazać ekspertyzy dotyczące użyteczności technicznej poszczególnych środków trwałych, które w sposób jednoznaczny wskazywałyby, że dany środek może być użytkowany przez dłuższy okres czasu. Zdaniem Prezesa PGW WP żadne przepisy nie ograniczają możliwości obniżania stawki amortyzacji i tym samym wydłużenia czasu amortyzacji środka trwałego, natomiast ewentualna decyzja w przedmiocie obniżenia stawki amortyzacji może być podjęta od miesiąca, w którym składki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego roku podatkowego, zaś wysokość możliwego obniżenia w zasadzie nie jest ograniczona żadnym minimalnym limitem. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów procesowych organ nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia. W jego ocenie, decyzja organu regulacyjnego odpowiada prawu. Za zasady organ uznał natomiast zarzut naruszenia przez organ regulacyjny § 7 ust. 6 rozporządzenia taryfowego. W jego ocenie, zaprezentowana przez organ I instancji interpretacja tego przepisu jest zbyt daleko idąca. Organ podkreślał, że w treści tego przepisu ustawodawca wskazał na zamknięty katalog kosztów określonych w § 7 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia a zatem brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że § 7 ust. 6 rozporządzenia taryfowego ma zastosowanie również do innych kosztów. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zaskarżyła decyzję Prezesa PGW WP z 21 września 2022 r., zarzucając jej naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w związku z bezpodstawnym uznaniem przez organ, że nie znaleziono podstaw wskazujących na naruszenie, które mogłoby stanowić podstawę do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji, czego skutkiem jest utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji; 2. art. 7, art. 77, art. 107 § 1 pkt 6 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu decyzji ogólnikowego uzasadnienia faktycznego podjętego rozstrzygnięcia, co oznacza, że z decyzji w rzeczywistości nie wynika na jakiej podstawie organ odwoławczy uznał za uzasadnioną negatywną ocenę taryfy, odmowę jej zatwierdzenia, nałożone na spółkę obowiązki a tym samym utrzymał w mocy decyzję organu I instancji; 3. art. 7 Konstytucji RP poprzez sugerowanie rozwiązań niezgodnych z przepisami prawa w zakresie podatku od nieruchomości; 4. art. 24c ust. 3 poprzez brak faktycznego wskazania, które elementy taryfy lub uzasadnienia wymagają poprawienia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego przepisu jest art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 259; dalej: p.p.s.a.), w którym wskazano, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Sąd podkreśla również to, że wojewódzkie sądy administracyjne rozstrzygają w granicach danej sprawy, jednak – na mocy art. 134 p.p.s.a. – nie są związane zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Realizując powyższe uprawnienia Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2020 r. poz. 2028 ze zm.; dalej: uzzwoś) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. z 2018 r. poz. 472 ze zm.; dalej: rozporządzenie taryfowe). W myśl art. 24b ust. 1 uzzwoś, taryfa za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków podlega zatwierdzeniu przez organ regulacyjny, po uprzednim przekazaniu wniosku taryfowego przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, o czym stanowi art. 24b ust. 2. Wniosek o zatwierdzenie taryfy zawiera określenie przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, gminy, na terenie której działa to przedsiębiorstwo, gminy, na terenie której ma obowiązywać taryfa, oraz okresu obowiązywania taryfy (art. 24b ust. 3). Zgodnie z art. 24b ust. 4 uzzwoś do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się: 1) projekt taryfy; 2) uzasadnienie. Zgodnie z art. 24c ust. 1 uzzwoś organ regulacyjny, w terminie 45 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 24b ust. 2: 1) ocenia projekt taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, oraz uzasadnienie, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, pod względem zgodności z: a) przepisami ustawy, b) przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne; 2) analizuje zmiany warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, w tym marżę zysku, oraz weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia w celu zapewnienia ochrony interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen. W myśl art. 24c ust. 2 uzzwoś jeżeli wynik oceny, weryfikacji lub analizy, o których mowa w ust. 1, jest pozytywny, organ regulacyjny zatwierdza taryfę w drodze decyzji. Stosownie do art. 24c ust. 3 jeżeli wynik oceny, weryfikacji lub analizy, o których mowa w ust. 1, jest negatywny, organ regulacyjny odmawia, w drodze decyzji, zatwierdzenia taryfy oraz nakłada obowiązek w tej decyzji, w terminie w niej określonym, na przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne przedłożenia poprawionego projektu taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, lub poprawionego uzasadnienia, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, wskazując elementy projektu taryfy lub uzasadnienia wymagające poprawienia. Zgodnie z art. 27c ust. 1 uzzwoś do postępowania przed organem regulacyjnym stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Przypomnieć zatem należy, że zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Każda sprawa wymaga więc podwójnego rozpatrzenia. Organ odwoławczy, rozpoznając odwołanie nie może zatem ograniczyć się wyłącznie do kontroli decyzji organu I instancji. Organ ten musi na nowo merytorycznie rozpoznać sprawę, a jeśli uzna to za koniczne winien w miarę możliwości dokonać własnych ustaleń faktycznych niezbędnych do rozpoznania sprawy. W ocenie Sądu, na gruncie niniejszej sprawy, organ naruszył powyższy przepis, bowiem w treści zaskarżonej decyzji ograniczył się jedynie do zaakceptowania stanowiska organu I instancji i powielenia twierdzenia, że taryfa nie chroni odbiorców przed nieuzasadnionym wzrostem cen z uwagi na: zbyt wysokie stawki amortyzacji oraz brak wystąpienia przez spółkę z wnioskiem o zwolnienie z obowiązku ponoszenia podatku od nieruchomości. Odmawiając zatwierdzenia taryfy oraz nakładając obowiązek przedłożenia poprawionego projektu taryfy organ nie wyjaśnił, dlaczego i w jakim zakresie wskazane w decyzji elementy taryfy i uzasadnienia wymagają uzupełnienia. W tym miejscu wskazać należy, że powyższe kwestie były już przedmiotem oceny tutejszego Sądu w sprawach dotyczących odmowy zatwierdzenia taryfy i składy orzekające uznawały, że uzależnianie zatwierdzenia taryfy od konieczności wystąpienia z wnioskiem o zwolnienie z podatku od nieruchomości wychodzi poza zakres analizy organu regulacyjnego, określony treścią art. 24c ust. 1 uzzwoś. Podkreślano przy tym, że przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne nie ustala podatków, nie ma też możliwości uchylania się od ich płacenia, a zatem są one elementem składającym się na koszty (v. wyrok WSA z 23 maja 2023 r., V SA/Wa 235/23 – dostępny w CBOSA). Stanowisko to Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości akceptuje i uznaje za własne. Podobnie w kwestii możliwości zastosowania w sprawie art. 16i ust. 5 ustawy o podatku od osób prawnych, w myśl którego podatnik może obniżać podane w wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych Sąd w pełni popiera stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z 23 lutego 2023 r., V SA/Wa 1255/22 (orzeczenie dostępne w CBOSA) i stwierdza, że przepis ten stoi w opozycji do § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia taryfowego, który to wskazuje, że koszty, o których mowa w § 6 ust. 1 pkt 1 – 6 (w tym amortyzację), planuje się na podstawie kosztów poniesionych: w okresie obrachunkowym poprzedzającym wprowadzenie nowej taryfy, ustalonych na podstawie ewidencji księgowej kosztów sporządzonej zgodnie z przepisami o rachunkowości, z uwzględnieniem planowanych zmian warunków ekonomicznych wpływających na poziom kosztów w latach obowiązywania taryfy. Sąd podkreśla, że amortyzacja, jak wszystkie inne koszty rodzajowe, powinna być ustalana w oparciu o ewidencję księgową sporządzoną zgodnie z przepisami o rachunkowości. Wskazać przy tym należy, że ustawa o rachunkowości nie przewiduje możliwości zmniejszania stawek amortyzacyjnych, takie przepisy są w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych (CIT) lub fizycznych (PIT). Żadne natomiast przepisy nie dają organom administracji państwowej uprawnień do nakazywania przedsiębiorcom stosowania obniżonych stawek amortyzacyjnych. Sąd zgadza się natomiast z organem co do zawartego w treści zaskarżonej decyzji stwierdzenia, że przepis § 7 ust. 6 rozporządzenia taryfowego zawiera zamknięty katalog kosztów i dotyczy on wyłącznie kosztów wskazanych w § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia taryfowego. Poza stwierdzonymi powyżej naruszeniami przepisów prawa materialnego, za zasadne Sąd uznaje zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Niewątpliwie uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. Strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu strony nie mają możliwości obrony swoich interesów oraz prowadzenia polemiki z organem. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji poza przytoczeniem przepisów oraz stwierdzeniem, że organ odwoławczy akceptuje stanowisko organu regulacyjnego co do kosztów podatku od nieruchomości oraz kosztów amortyzacji nie wyjaśnia, na jakiej podstawie organ uznał za uzasadnioną negatywną ocenę taryfy. Organ nie wyjaśnił ponadto stronie w sposób szczegółowy, jakie elementy taryfy lub uzasadnienia wymagają poprawienia. Sąd nadmienia, że jednym z powodów uchylenia decyzji z 20 lipca 2021 r. było nieprecyzyjne wskazanie stronie przesłanek od niej zależnych, które mogą skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z jej żądaniem. Zdaniem Sądu, analiza akt sprawy, w tym wezwania z 7 czerwca 2022 r. potwierdza, że również w kontrolowanym postępowaniu warunek jednoznaczności i konkretności wezwania nie został przez organ spełniony. Słusznie zatem strona wskazuje, że nie była w stanie określić rzeczywistych oczekiwań organu co do składanych przez nią wyjaśnień (z wyjątkiem punktu: "szczegółowego wyjaśnienia współmierności wzrostu ilości odbiorców do ilości sprzedanej wody"). Zarzut ten pojawił się również w treści odwołania, jednak nie został przez organ odwoławczy uwzględniony. Tym samym, zdaniem Sądu, organ naruszył art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. W orzecznictwie podkreśla się, że w szczególności decyzje niekorzystne dla wnioskodawcy powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Treść uzasadnienia decyzji powinna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwić nie tylko stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, ale również kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku i przeprowadzi postępowanie z uwzględnieniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., mając na względzie obowiązek ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w jej całokształcie. Analiza dowodów i wnioski z niej płynące powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które to powinno wyjaśniać, w sposób czytelny i możliwy do weryfikacji w oparciu o zebrany materiał dowodowy, podjęte rozstrzygnięcie (art. 107 § 3 k.p.a.). W przypadku odmownego rozstrzygnięcia organ winien mieć na względzie zasady postępowania wynikające m.in. z art. 79a § 1 k.p.a., który to przepis nakłada na organ obowiązek precyzyjnego wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Należy pamiętać, że naruszenie w tym zakresie uprawnia do stwierdzenia, że postępowanie nie realizuje w sposób właściwy zasady wynikającej z art. 8 § 1 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji publicznej prowadzi postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (por. wyrok NSA z 11 maja 2023 r., II OSK 1617/22 – dostępne w CBOSA). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1. wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pkt 2. wyroku znajduje oparcie w art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składają się: wpis od skargi w wysokości 200 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 480 zł. W aktach sprawy bak jest potwierdzenia uiszczenia opłaty od pełnomocnictwa, w kwocie 17 zł.