V SA/Wa 2727/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Monika Kramek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lutego 2025 r. sprawy ze skargi [...] w K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 lipca 2024 r. znak DPP-WTPZ.0272.72.2024(4) w przedmiocie wpisu na listę osób i podmiotów wspierających agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę postanawia: odrzucić skargę.

[...] w K. wniosła skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 25 lipca 2024 r. w przedmiocie wpisu na listę osób i podmiotów wspierających agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę. Skarga z 7 sierpnia 2024 r. została nadana za pośrednictwem operatora pocztowego w K. (QazPost) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na adres Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 14 sierpnia 2024 r. i wpłynęła od organu w dniu 28 sierpnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 i 1685, dalej: "p.p.s.a."), z zastrzeżeniem wynikającym z art. 53 § 3 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Zgodnie z art. 4 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego (Dz. U. z 2024 r. poz. 507 dalej: "ustawa sankcyjna"), zawiadomienie stron o decyzjach następuje przez udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy sankcyjnej związanie organu wydaną przez siebie decyzją, rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi, o której mowa w art. 3 ust. 6, oraz zaistnienie natychmiastowej wykonalności decyzji, o której mowa w art. 3 ust. 11, następuje z dniem następującym po dniu, w którym decyzja została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 2 ust. 1. W myśl zaś z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Artykuł 83 § 3 p.p.s.a. stanowi, że oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 1640 oraz z 2024 r. poz. 467, 1222 i 1717) albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy – Prawo Pocztowe, operator wyznaczony jest wybierany na okres 10 lat przez Prezesa UKE, w drodze decyzji, spośród operatorów pocztowych wyłonionych w drodze konkursu ogłaszanego przez Prezesa UKE. Decyzją z 30 czerwca 2015 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej dokonał wyboru Poczty Polskiej S.A. z siedzibą w Warszawie jako operatora wyznaczonego do świadczenia usług powszechnych na lata 2016-2025. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 19 października 2015 r. o sygn. akt I OPS 1/15 wskazał, że "Oddanie przed upływem przewidzianego prawem terminu pisma procesowego w polskiej placówce pocztowej innego operatora niż operator wyznaczony w rozumieniu art. 83 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w zw. z art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529) nie skutkuje zachowaniem terminu w sytuacji, gdy pismo dostarczono sądowi po jego upływie". W świetle powyższej uchwały należy stwierdzić, że złożenie pisma w innym podmiocie niż operator świadczący pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polski urząd konsularny nie skutkuje zachowaniem terminu w dacie nadania przesyłki. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Jak bowiem wynika z akt przedmiotowej sprawy, zaskarżona decyzja z 25 lipca 2024 r. zgodnie z art. 4 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy sankcyjnej została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej ministra właściwego do spraw wewnętrznych pod adresem: https://www.gov.pl/web/mswia/lista-osob-i-podmiotow-objetych-sankcjami w dniu 26 lipca 2024 r. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 26 sierpnia 2024 r. Tymczasem skarga została nadana za pośrednictwem kazachskiego operatora pocztowego (QazPost) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na adres Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 14 sierpnia 2024 r. i wpłynęła od organu w dniu 28 sierpnia 2024 r. (dowód: adnotacja na kopercie wskazująca na datę nadania skargi za pośrednictwem operatora pocztowego w Kazachstanie oraz data wpływu skargi do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji – k. 43 akt sądowych). Tym samym, mając na uwadze treść art. 83 § 3 p.p.s.a., za datę wniesienia skargi nie można uznać daty nadania przesyłki przez operatora pocztowego w Kazachstanie (QazPost) w dniu 14 sierpnia 2024 r. W ocenie Sądu wniesienie skargi w przedmiotowej sprawie nastąpiło w dniu 28 sierpnia 2024 r., tj. w dniu wpływu skargi do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracyjnych, a zatem po upływie trzydziestodniowego terminu, liczonego od dnia udostępnienia zaskarżonej decyzji w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej ministra właściwego do spraw wewnętrznych (tj. liczonego od 26 lipca 2024 r.). Mając na względzie opisane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był skargę odrzucić, o czym orzekł – na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. – w sentencji postanowienia.