V SA/Wa 2656/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 26 czerwca 2025 r. nr P-9/369 znak OR07-65000-OR0730001/22/25 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2) zasądzić od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz A. M. kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

A. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisane w komparycji rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 26 czerwca 2025 r. nr P-9/369 znak OR07-65000-OR0730001/22/25w przedmiocie odmowy przyznania pomocy. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na fakt, że Agencja przywróciła złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie pomocy na drogę dalszej oceny (informacja z 27 sierpnia 2025 r. nr P-20a/339 r. znak DDI-WO.65000.OR0730001.22.2025.KB). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zaskarżone rozstrzygnięcie ARiMR podlega zaskarżeniu na podstawie art. 89 ust. 2 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2024 r. poz. 1741 oraz z 2025 r. poz. 321). Stosownie do tego przepisu w przypadku odmowy przyznania pomocy podmiotowi ubiegającemu się o przyznanie pomocy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 i 1685 oraz z 2025 r. poz. 769 i 1427; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 54 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wskazane w pkt 1 i 2 tego paragrafu. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. będziemy mieć do czynienia, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu albo spowodują, że kontrola zaskarżonego aktu lub czynności stała się zbędna, przy czym owo zdarzenie skutkujące bezprzedmiotowością postępowania musi zaistnieć dopiero w toku postępowania, albowiem jego zaistnienie przed datą wniesienia skargi powinno skutkować jej odrzuceniem. Innymi słowy postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. W powołanym przepisie chodzi o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. będziemy mieć do czynienia m.in. wtedy, gdy w toku tego postępowania, przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Jest bowiem zasadą, że "zniknięcie" przedmiotu kontroli sądowej przed dniem wyrokowania przez sąd administracyjny skutkuje bezprzedmiotowością postępowania sądowego, uzasadniającą jego umorzenie. Z taką sytuacją będziemy mieć do czynienia w szczególności wówczas, gdy zaskarżony akt zostanie pozbawiony bytu prawnego (uchylony). Jedną z okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania sądowego na podstawie powołanego przepisu jest uwzględnienie skargi przez organ na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie wydane w tzw. trybie autokontroli stanowi o usunięciu przedmiotu sporu między stronami postępowania, najczęściej poprzez wyeliminowanie zaskarżonego aktu lub czynności z obrotu prawnego. Podkreślenia wymaga, że ze znajdującego się w aktach administracyjnych pisma organu z 27 sierpnia 2025 r. nr P-20a/339 r. znak DDI-WO.65000.OR0730001.22.2025.KB wynika, że zaskarżone rozstrzygnięcie z 26 czerwca 2025 r. o odmowie przyznania pomocy zostało uchylone w całości. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że wyeliminowanie zaskarżonego pisma z obrotu prawnego czyni postępowanie sądowoadministracyjne bezprzedmiotowym. W niniejszej sprawie wskazać należy, że skoro sprawa będzie przedmiotem dalszej oceny, to nie można wykluczyć, iż wniosek o przyznanie pomocy będzie załatwiony pozytywnie i skarżący pomoc finansową otrzyma. Natomiast w razie wyniku negatywnego będzie mógł skorzystać z dalszej drogi odwoławczej, ale już od nowego rozstrzygnięcia wydanego w tej sprawie. W sytuacji natomiast prowadzenia postępowania w odniesieniu do zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyeliminowanego z obrotu prawnego) istnieje ryzyko, że w tej samej sprawie wydanych zostanie kilka rozstrzygnięć. Względy te przemawiają za umorzeniem postępowania ze skargi na rozstrzygnięcie Agencji z 26 czerwca 2025 r. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. – orzekł, jak w punkcie 1 sentencji. Stosownie do treści art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 (art. 201 § 1 p.p.s.a.). Skarżącą zastępował w postępowaniu sądowym pełnomocnik będący adwokatem, więc zastosowanie znajduje art. 205 § 2 p.p.s.a. stanowiący, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W myśl § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 i 2208 oraz z 2024 r. poz. 761 i 1949) w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, stawka minimalna na zastępstwo adwokata wynosi 480 zł. Skarżącej należny jest zatem zwrot kosztów postępowania w wysokości 480 zł, która to kwota stanowi w niniejszej sprawie wynagrodzenie adwokata, który sporządził skuteczną skargę w wysokości 480 zł na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Niewątpliwie do kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.) strony reprezentowanej przez adwokata podlega zaliczeniu wydatek poniesiony przez nią w związku z koniecznością uiszczenia opłaty skarbowej od dokumentu stwierdzającego ustanowienie pełnomocnika. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej, przedstawiając dokument pełnomocnictwa, nie przedłożył jednak dokumentu potwierdzającego uiszczenie opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Tym samym nie wykazał, że wydatek ten został przez niego poniesiony, dlatego też należy uznać, iż nie podlega on uwzględnieniu przy obliczeniu kosztów procesu. Z tego względu, na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie 2 sentencji.