V SA/Wa 2625/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lutego 2022 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych postanawia 1. odrzucić skargę; 2. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi; 3. zwrócić stronie skarżącej [...] kwotę 1.500,00 zł (jeden tysiąc pięćset złotych), uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zarejestrowaną w rejestrze opłat sądowych w dniu [...] listopada 2020 r. pod pozycją [...].

Pismem z dnia 26 listopada 2020 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w tym samym dniu) [...] z siedzibą we [...] (zwana dalej: "Spółką" bądź "Skarżącą") wniosła skargę na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (zwanego dalej: "Prezesem PFRON") z dnia 25 czerwca 2020 r. Do skargi załączyła również wniosek z dnia 26 listopada 2020 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Nie może ulegać wątpliwości, że omawiane przepisy wymagają aby skarga została "wniesiona" w określonym terminie, który jest liczony "od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie". Godzi się również przyjąć, że przepis art. 53 p.p.s.a. zakreśla zarówno początkowy, jak też końcowy termin do wniesienia skargi. Początek biegu terminu, a w konsekwencji prawo do wniesienia skargi, jest zatem ściśle powiązane z faktem prawidłowego doręczenia skarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, wniesienie skargi przed doręczeniem stronie decyzji podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie rodzi skutków prawnych (por. postanowienia NSA: z dnia 4 stycznia 2013 r. o sygn. akt I OZ 949/12; z dnia 27 marca 2019 r. o sygn. akt I GSK 325/19; z dnia 23 października 2020 r. o sygn. akt II FSK 1601/18; z dnia 28 października 2020 r. o sygn. akt II OSK 2477/20; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych sprawy wynika, że Prezes PFRON uznał, że zaskarżona decyzja została Spółce doręczona w trybie zastępczym, wynikającym z art. 44 k.p.a. Niemniej jednak, w ocenie Sądu, stanowisko organu o skutecznym doręczeniu zaskarżonej decyzji jest błędne. Wynika to z tego, że korespondencja obejmująca zaskarżoną decyzję została skierowana do [...] na adres [...], pod którym nie została odebrana, lecz była awizowana i zwrócona jako niepodjęta. Tymczasem przed wydaniem tej decyzji i przed próba jej doręczenia Spółce, do organu wpłynęło pismo z dnia 3 kwietnia 2020 r. (wpływ w dniu 7 kwietnia 2020 r.), w którym wyraźnie wskazano adres do doręczeń: [...], tj. ten sam adres, który podano we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 17 marca 2019 r. i na który organ przesłał wezwanie z dnia 26 marca 2020 r. do uzupełnienia braku formalnego tego wniosku. Ten zatem adres był adresem, na który organ winien dokonać doręczenia korespondencji obejmującej zaskarżoną decyzję, bez względu na to, że Spółka ustanowiła pełnomocnika w osobie [...], której adres zamieszkania został wprawdzie wskazany w dokumencie pełnomocnictwa z dnia 10 stycznia 2020 r., jednakże nie pokrywał się z adresem oznaczonym w piśmie z dnia 3 kwietnia 2020 r. – jako "adres do doręczeń". Nie ulega wątpliwości, że adres zamieszkania pełnomocnika Spółki nie musiał być jednocześnie adresem do dokonywania doręczeń korespondencji przeznaczonej dla Spółki, a taki wyraźnie wskazano w piśmie Spółki z dnia 3 kwietnia 2020 r. Z tego powodu, w ocenie Sądu, należało w pierwszej kolejności stwierdzić, że zaskarżona decyzja Prezesa PFRON z dnia 25 czerwca 2020 r. nie została prawidłowo doręczona i tym samym nie weszła do obrotu prawnego. Czyni to skargę przedwczesną, a przez to niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji postanowienia. Konsekwencją niedoręczenia Spółce zaskarżonej decyzji jest zaś to, że wnosząc skargę z dnia 26 listopada 2020 r. nie mogła ona uchybić terminowi, który w ogólne nie zaczął biec, co czyni niedopuszczalnym wniosek o jego przywrócenie. Pomiędzy wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowych a zachowaniem terminu do ich dokonania istnieje ścisły związek. W razie stwierdzenia, że termin nie rozpoczął biegu niedopuszczalne jest orzekanie w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu. Powoduje to konieczność odrzucenia także wniosku, o czym Sąd orzekł – na podstawie art. 88 p.p.s.a. – w punkcie 2 sentencji postanowienia. Należy jednocześnie wskazać, że dopiero skuteczne doręczenie zaskarżonej decyzji, co Prezes PFRON winien obecnie uczynić, otworzy Spółce termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego na to rozstrzygnięcie. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł w pkt 3 sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.