V SA/Wa 2564/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 2 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" z siedzibą w W. na decyzję Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia 30 czerwca 2025 r. nr 31/2025-WP/35/2025 w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia odrzucić skargę

"[...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" z siedzibą w Warszawie (dalej zwana "Skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Zarządu Województwa Mazowieckiego skargę na decyzję Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z 30 czerwca 2025 r. (nr 31/2025-WP/35/2025) w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu. Przekazując skargę, Zarząd Województwa Mazowieckiego wskazał w szczególności, że zaskarżona decyzja jest decyzją organu I instancji i jest ona ostateczna, gdyż Skarżąca nie wniosła od niej odwołania i dlatego skarga na tę decyzję nie przysługuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej zwanej "ppsa") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast w myśl art. 52 § 2 tej ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki, jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z przepisów prawa (oraz pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji) wynika, że od decyzji Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z 30 czerwca 2025 r. Skarżącej przysługiwał środek prawny w postaci odwołania, do rozpoznania którego właściwy byłby Zarząd Województwa Mazowieckiego. Z treści skargi oraz z pisma Zarządu Województwa Mazowieckiego z 22 sierpnia 2025 r. wynika, że Skarżąca nie wniosła odwołania w tej sprawie, natomiast decyzję Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych uczyniła przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyjaśnienia wymaga, że w świetle normy wynikającej z zacytowanego wyżej art. 52 § 1 ppsa dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w danej sprawie, otwiera tej stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 15 kpa postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że osoba niezadowolona z rozstrzygnięcia organu I instancji może wnieść odwołanie lub zażalenie do organu wyższego rzędu. Dopiero rozstrzygnięcie organu II instancji wydane w wyniku rozpatrzenia odwołania może zostać zaskarżone do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie Skarżąca przedmiotem skargi uczyniła decyzję wydaną przez organ I instancji, nie korzystając z uprawnienia do wniesienia odwołania od tej decyzji do Zarządu Województwa Mazowieckiego. W konsekwencji skarga została wniesiona bez uprzedniego wyczerpania przysługującego Skarżącej środka zaskarżenia, czym naruszono wymóg przewidziany w powołanym wyżej art. 52 § 1 ppsa. Taka skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa sąd odrzuci skargę, jeżeli z przyczyn innych niż wskazane w pkt 1 – 5 wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z uwagi na to, że skarga Skarżącej – z powodów wskazanych wyżej – jest niedopuszczalna, Sąd na podstawie zacytowanego przepisu skargę tę odrzucił.