V SA/Wa 2496/14

Starszy referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej postanawia: - przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata [...] tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych, 60/100) w tym: tytułem wynagrodzenia - kwotę 120 zł (słownie: sto dwadzieścia złotych, 00/100), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 27,60 zł (słownie: dwadzieścia siedem złotych, 60/100)..

Wyrokiem z dnia 2 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez A. B. decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W.wydaną w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej przyznanej w pomniejszonej wysokości. Postanowieniem z dnia 3 marca 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał wyznaczonemu pełnomocnikowi: adwokatowi Ł. B. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za postępowanie w I instancji. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wniósł organ administracji. W dniu 14 lutego 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Pismem z 20 lutego 2017 r. adwokat M. S. – wyznaczony zastępcą adwokata Ł. B. wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. Pełnomocnik oświadczył, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały zapłacone ani w całości ani też w części. Adwokat reprezentował Skarżącego na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 14 lutego 2017 r. Rozpoznając wniosek należało zważyć co następuje. Zgodnie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Obecnie obowiązującym aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Zgodnie z § 22 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 października 2016 r. uchyliło rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), które to rozporządzenie obowiązywało od 1 stycznia 2016 r. do 1 listopada 2016 r. Zgodnie z § 22 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W związku z tym, że postępowanie przed Sądem II instancji zostało wszczęte skargą kasacyjną wniesioną w dniu 6 maja 2015 r. i zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 14 lutego 2017 w rozpoznawanej sprawie należało ustalić należne adwokatowi wynagrodzenie w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461; zwane dalej: "rozporządzeniem"). Stosownie do treści § 19 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. Stawki minimalne w postępowaniu przed sądem administracyjnym zostały określone w Rozdziale 5 rozporządzenia. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia stawkę minimalną w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna należy obliczyć na podstawie § 6 rozporządzenia. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w wysokości 69 zł. Zgodnie z § 6 pkt 1 stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy do 500 zł wynosi – 60 zł. Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W związku z powyższym adwokatowi Maciejowi Syzdół tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Andrzejowi Bogusławskiemu należy przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na kwotę 120 zł. Jednocześnie stosownie do treści § 20 omawianego rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Zgodnie natomiast z § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy nie zostały pokryte przez skarżącą stronę – na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.