V SA/Wa 2436/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu S. C. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 8 listopada 2017 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi S. C. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia ... lipca 2016 r. Nr ... w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zarządza: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 8 listopada 2017 r.

Zaskarżonym zarządzeniem referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił wniosek S.C. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu wydanego zarządzenia referendarz sądowy wskazał, że stosownie do art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zostać złożony na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosowny formularz został doręczony skarżącemu w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a., w dniu 17 października 2017 r. wraz z wezwaniem do jego wypełnienia i odesłania do sądu - w terminie siedmiu dni od daty doręczenia przedmiotowego wezwania - pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Z uwagi na to, że wnioskodawca w zakreślonym terminie nie wykonał ww. wezwania, referendarz sądowy zobligowany był pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W sprzeciwie od wyżej wskazanego zarządzenia referendarza sądowego S.C. wskazał, że swoją sytuację zdrowotną opisał już w piśmie skierowanym do Sądu w dniu 18 września 2017 r., w którym jednocześnie zwrócił się ustanowienie adwokata. Zaznaczył, że został poinformowany o zdjęciu sprawy z wokandy, natomiast nie otrzymał żadnych innych pism dotyczących jego sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W świetle art. 260 § 1 w zw. z art. 258 § 2 p.p.s.a., sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z art. 260 § 2 zdanie drugie p.p.s.a, sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sprzeciw skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zarządzeniem z dnia 21 września 2017 r. (k. 23) wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a., w dniu 17 października 2017 r. (k. 27). W związku z brakiem odpowiedzi na ww. wezwanie, referendarz sądowy zobligowany był - zgodnie ze wskazanym w zarządzeniu rygorem - pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Mając na uwadze powyższe, zarządzenie referendarza sądowego należało utrzymać w mocy, o czym orzeczono na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a.