V SA/Wa 2326/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Robert Żukowski po rozpoznaniu w dniu 17 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 22 kwietnia 2026 r., znak: BWI06.65560.120.2024 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2) zasądzić od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz A. M. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

A. M. (dalej: "Skarżący" lub "Strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "ARiMR" lub "Organ") 22 kwietnia 2026 r., znak: BWI06.65560.120.2024 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach interwencji I.10.1.1 – Inwestycje w gospodarstwach rolnych zwiększające konkurencyjność (dotacje), objętej Planem Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027. W odpowiedzi ARiMR wniosła o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 20 lipca 2026 r. ARiMR wniosła o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość wobec przywrócenia wniosku Skarżącego o przyznanie pomocy na drogę dalszej oceny i uchylenia informacji z dnia 22 kwietnia 2026 r., zgodnie z załączonym pismem datowanym na 17 lipca 2026 r., znak: BOiS-WOI.65560.41.2026.KB. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 (skuteczne cofnięcie skargi) i pkt 2 (śmierć strony). W orzecznictwie ugruntował się pogląd, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że zwrot normatywny "stało się bezprzedmiotowe" użyty w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oznacza, iż "chodzi o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi. Innymi słowy postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. W powołanym przepisie chodzi o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie" (zob. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 2798/15). Taką przyczyną bezprzedmiotowości jest pozbawienie bytu prawnego zaskarżonego orzeczenia administracyjnego. Dopiero zatem w sytuacji, gdy w toku danego postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia możemy mówić o bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2015, s. 6647 i n.). Mając na uwadze powyższe należało uznać, że skoro Organ po przeanalizowaniu skargi przywrócił wniosek Skarżącego do ponownej oceny i wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżone rozstrzygnięcie (informację ARiMR), to zostało zrealizowane żądanie skargi. Tym samym dalsze prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe (zob. postanowienie NSA z dnia 23 listopada 2022 r., sygn. akt I GZ 410/22). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Jednocześnie Skarżącemu należny jest również zwrot kosztów postępowania w wysokości 200 zł odpowiadający kwocie uiszczonego wpisu od skargi. Z tego względu, w myśl art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.