V SA/Wa 2285/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Asesor WSA - Adrianna Elżbieta Grzymska-Truksa (spr.), Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2024 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w T. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 25 sierpnia 2023 r. nr DRP.WPAIV.411.119.2023.5.BC w przedmiocie ustalenia wysokości miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za styczeń 2023r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rzecz [...] S.A. z siedzibą w T. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

[...] w T. (dalej: "Skarżąca", "Strona", "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 25 września 2023 r. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes" "organ") z dnia 25 sierpnia 2023 r. nr DRP.WPAIV.411.119.2023.5.BC wydaną w przedmiocie ustalenia wysokości miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za styczeń 2023 r. Stan sprawy przedstawia się następująco. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wydał w dniu 25 sierpnia 2023 r. decyzję nr DRP.WPAIV.411.119.2023.5.BC, którą ustalił [...] S.A. w T. – wysokość miesięcznego dofinansowania za styczeń 2023 r. w kwocie 0,00 zł. Wymieniona decyzja została wydana na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 45 ust. 3a, art. 26c ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnienia osób niepełnosprawnych (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 100 ze zm., dalej: "ustawa o rehabilitacji"). Strona – [...] S.A. – przekazała do PFRON wniosek Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za styczeń 2023 r. w terminie § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2020 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1). Fundusz działając na podstawie art. 26c ust. 3 ustawy o rehabilitacji poinformował wnioskodawcę pismem z dnia 8 marca 2023 r., że wyliczona przez niego wysokości przysługującego miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za styczeń 2023 r. oraz kwota dofinansowania wyliczona przez organ różnią się. Fundusz wskazał, iż przyczyną rozbieżności w wyliczonych kwotach był fakt, iż nie zostały spełnione przesłanki określone w ustawie o rehabilitacji umożliwiające wypłatę dofinansowania. Fundusz poinformował stronę o treści art. 26c ust. 4 ustawy o rehabilitacji, zgodnie z którym, strona może w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o wysokości przysługującego miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń złożyć do Prezesa Zarządu PFRON wniosek o wydanie decyzji o wysokości miesięcznego dofinansowania. Pismem z dnia 24 kwietnia 2023 r. Strona wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o wysokości miesięcznego dofinansowania za grudzień 2022 r. Pismem z dnia 9 maja 2023 r., Fundusz wezwał stronę do przesłania list płac wybranych pracowników niepełnosprawnych za styczeń 2023 r. wraz z potwierdzeniami wypłaty wynagrodzeń oraz oświadczeniem, czy pozostali pracownicy otrzymali wynagrodzenia za ww. miesiące bezgotówkowe, w całości, w terminie przed dniem złożenia wniosku Wn-D, deklaracji ZUS DRA i ZUS RCA od wynagrodzeń za styczeń 2023 r. wraz z potwierdzeniem opłacenia składek ZUS oraz oświadczenia pracodawcy, w deklaracji ZUS DRA za jaki miesiąc ujęto wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych za styczeń 2023 r. Ww. pismo zostało odebrane w dniu 15 maja 2023 r. Pismem z dnia 23 maja 2023 r. strona wskazała, iż wynagrodzenia za grudzień 2022 r. ujęte są w deklaracji ZUS za styczeń 2023 r. Do ww. pisma strona załączyła deklaracje ZUS DRA i ZUS RCA za luty 2023 r. oraz żądane listy płac. Strona nie przedstawiła potwierdzeń wypłaty wynagrodzeń dla pracowników wskazanych w piśmie organu z dnia 24 kwietnia 2023 r., a jedynie złożyła oświadczenie, że pracownicy niepełnosprawni otrzymali wynagrodzenia za styczeń 2023 r. bezgotówkowo w całości i w terminie. Z przedstawionej przez stronę deklaracji ZUS DRA za styczeń 2023 r. wynika, iż strona winna opłacić składki ZUS w kwocie 564 415,49 zł. Skarżąca przedłożyła potwierdzenia przelewów do ZUS z dnia: 2 lutego 2023 r. na kwotę 308 000,00 zł (zatytułowany składki), 27 lutego 2023 r. na kwotę 100 000,00 zł (zatytułowany składki), 28 lutego 2023 r. na kwotę 60 000,00 zł (zatytułowany składki CEN2302280934633), 7 marca 2023 r. na kwotę 100 000,00 zł (zatytułowany składki), 13 marca 2023 r. na kwotę 100 000,00 zł (zatytułowany składki), 14 marca 2023 r. na kwotę 100 000,00 zł (zatytułowany składki CEN2303140644354), 16 marca 2023 r. na kwotę 115 000,00 zł (zatytułowany składki), 21 marca 2023 r. na kwotę 200 000,00 zł (zatytułowany składki). Pismem z dnia 9 maja 2023 r., Fundusz wysłał zapytanie do ZUS, czy Strona opłaciła składki ZUS za miesiące styczeń 2023 r. i luty 2023 r., w tym za pracowników niepełnosprawnych, w całości i w terminie. ZUS poinformował (pismem z dnia 20 czerwca 2023 r.), że odnośnie składek ZUS za luty 2023 r., Strona była zobowiązana opłacić je w łącznej kwocie 628881,60 zł (w tym kwota świadczeń 15801,81 zł). Jednocześnie ZUS wskazał, iż strona opłaciła składki ZUS za luty 2023 r., w tym za pracowników niepełnosprawnych, wpłatami z dnia 16 marca 2023 r. (w kwocie 3830,52 zł), 21 manca 2023 r. (w kwocie 199453,00 zł), 24 marca 2023 r. (w kwocie 159383,00 zł), 28 marca 2023jr. (w kwocie 49778,00 zł) oraz 31 marca 2023 r. (w kwocie 200635,27 zł). Jednocześnie ZUS podkreślił, że nieterminowa wpłata na poczet składek ZUS za luty 2023 r., w tym za każdego pracownika niepełnosprawnego, stanowi więcej niż 2% należnych składek ZUS za luty 2023 r. W ocenie organu Strona opłaciła składki ZUS, w tym za pracowników niepełnosprawnych, za luty 2023 r. w całości, lecz częściowo z uchybieniem terminów przekraczającym 14 dni. Strona była zobowiązana opłacić składki ZUS za luty 2023 r., w tym za pracowników niepełnosprawnych, w łącznej kwocie 613079,79 zł. Strona załączyła potwierdzenia przelewów do ZUS z dnia 16 marca 2023 r., 21 marca 2023 r., 24 marca 2023 r., 28 marca 2023 r. i 31 marca 2023 r. na łączną kwotę 735000,00 zł, a więc w sposób znaczący przekraczający kwotę składek ZUS za luty 2023 r. należną do zapłaty. Jednocześnie ww. przelewy do ZUS zostały zatytułowane "składki", "składki cen2303240236320", "składki cen2303280480880", "składki cen2303310228560", w związku z czym nie można jednoznacznie wskazać, którym przelewem strona opłaciła składki ZUS od wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za styczeń 2023 r. Z kolei z informacji pozyskanych z ZUS wynika, iż Strona winna opłacić składki ZUS za luty 2023 r., w tym za pracowników niepełnosprawnych, w łącznej kwocie 628881,60 zł (w tym kwota świadczeń 15801,81 zł). Z powyższego wynika, iż kwota wskazana przez ZUS jest równa kwocie zadeklarownej przez Stronę. ZUS wskazał precyzyjnie kiedy strona opłaciła składki ZUS za luty 2023 r., w tym za każdego pracownika niepełnosprawnego. ZUS podkreślił, iż strona ostateczenie opłaciła składki ZUS za luty 2023 r., w tym za każdego pracownika niepełnosprawnego, w dniu 31 marca 2023 r., a więc z uchybieniem terminów przekraczającym 14 dni. Dodatkowo ZUS przekazał informację, iż wpłata z dnia 31 marca 2023 r., także w odniesieniu do każdego pracownika niepełnosprawnego, stanowi więcej niż 2% składek ZUS za luty 2023 r. ZUS wskazał także, iż Strona opłaca składki jednym przelewem, który obejmuje wszystkie ubezpieczenia i fundusze dotyczące wszystkich ubezpieczonych wskazanych w deklaracjach ZUS RCA, a wpłata rozdzielana jest proporcjonalnie na należne składki na kontach ubezpieczonych. Z powyższego wynika zatem, iż Strona nie ma możliwości opłacania składek ZUS w sposób selektywny (np. w pierwszej kolejności za osoby niepełnosprawne czy osoby zatrudnione na umowy o pracę, a następnie za kolejne grupy pracowników). Dodatkowo organ podkreślił, iż Strona nie dostarczyła wymaganej dokumentacji pozwalającej stwierdzić, czy spełniła ona przesłanki do otrzymania miesięcznego dofinansowania za styczeń 2023 r., tj. nie przedstawiła potwierdzeń wypłaty wynagrodzeń za styczeń 2023 r. Organ wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 1-4 i art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2022 r., poz. 1009 ze zm.) dalej u.s.u.s. Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest jedynym ogranemu uprawnionym do rozliczania kont płatnika. Sposób rozliczania składek ZUS regulują przepisy płynące z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 kwietnia 2008 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2008 r., poz. 465), zwanym dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z § 12 rozporządzenia w sytuacji gdy na koncie płatnika figuruje zaległość, wpłata z tytułu składek jest z urzędu zaliczona najpierw na pokrycie należności o najwcześniejszym terminie płatności. Wpłaty bieżące, co do zasady, są regulowane dopiero po spłaceniu całego zadłużenia. W ocenie organu Strona znała ustalenia poczynione przez Fundusz na podstawie informacji pozyskanych z ZUS, nie przedstawiła dowodów świadczących, iż ustalenia organu są błędne. Strona chcąc podważyć informacje pozyskane z ZUS powinna kwestie te wyjaśniać bezpośrednio z ZUS (co wynika jednoznacznie z treści art. 34 ust. 6 usus). Prezes wskazał, że wezwał Stronę do przedstawienia konkretnych dokumentów potwierdzających spełnienie przesłanek do otrzymania miesięcznego dofinansowania za styczeń 2023 r. Jednak dokumenty przedstawione przez wnioskodawcę nie dają możliwości potwierdzenia, czy Strona spełniła warunki do otrzymania miesięcznego dofinansowania. Ogólne opisy przelewów do ZUS, bez wyraźnego wskazania okresu jakiego dotyczą, uniemożliwiają organowi prawidłowe ich przyporządkowanie do konkretnych składek ZUS od wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, a także jednoznaczne wskazanie czego one w ogóle dotyczą. Strona po wezwaniu do okazania potwierdzeń opłacenia składek ZUS od wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za styczeń 2023 r. przedstawiła wiele potwierdzeń przelewów do ZUS, z których część została wykonana z uchybieniem terminów przekraczającym 14 dni. Fakt ten w kontekście informacji przekazanych przez ZUS odnośnie terminów opłacenia składek ZUS od wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za styczeń 2023 r. potwierdza, że Strona opłaciła składki po terminie. [...] w T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 25 września 2023 r. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 25 sierpnia 2023 r. nr DRP.WPAIV.411.119.2023.5.BC. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 80 k.p.a., art. 77 § 1 oraz art. 11 k.p.a. w zw. z art. 66 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, przez poczynienie niewystarczających ustaleń faktycznych co do okoliczności doniosłych prawnie i oparcie rozstrzygnięcia na dowodzie w postaci pisma ZUS, który to dowód zawiera informacje nieistotne z punktu widzenia normy prawnej określonej brzmieniem art. 26a ust. la (1) pkt 3 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji, bowiem może stanowić jedynie dowód na ogólne rozliczenie stanu konta Spółki w ZUS, jako płatnika składek, a tym samym nie jest jednoznacznym i kompletnym dowodem zmierzającym do udowodnienia, w jakich terminach Spółka poniosła koszty płacy w postaci składek odpowiednie fundusze ZUS na pracowników niepełnosprawnych, za których wystąpiła o dofinansowanie do wynagrodzeń, 2) art. 80 k.p.a., art. 77 § 1 oraz art. 11 k.p.a. w zw. z art. 66 ustawy o rehabilitacji przez poczynienie niewystarczających ustaleń faktycznych co do okoliczności doniosłych prawnie i pominięcie w procesie rozliczenia wpłat dokonywanych przez płatnika składek roli, jaką pełnią imienne raporty ZUS RCA, w których płatnik jednoznacznie deklaruje za kogo, z jakiego tytułu i w jakiej wysokości dokonuje wpłaty, 3) art. 26a ust. 1a (1) pkt 3 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji przez przyjęcie stanowiska, które nie ma żadnego oparcia w ww. przepisie, że warunkiem wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jest terminowe opłacenie przez pracodawcę - płatnika wszelkich składek, choćby dotyczyły innych ubezpieczonych niż pracownicy niepełnosprawni, za których złożono wniosek o wypłatę dofinansowania. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 26 stycznia 2024 r. Spółka podtrzymała twierdzenia zawarte w skardze oraz załączyła kopie przelewów dokonanych wpłat wynagrodzenia na styczeń 2023 r. na rzecz pracowników niepełnosprawnych. W czasie rozprawy w dniu 9 lutego 2024 r. Sąd postanowił dopuścić dowody z dokumentów dołączonych do pisma Skarżącej z dnia 26 stycznia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Natomiast w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia/decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwość kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś, Postępowanie sądowo- administracyjne, Warszawa 1996 r. s. 224). W tym celu sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że Prezes naruszył przepisy prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, jak również przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako zasadna podlega uwzględnieniu w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Przechodząc do merytorycznej analizy sprawy zauważyć należy, że Unia Europejska w sposób szczególny wspiera osoby niepełnosprawne, co znajduje także odzwierciedlenie w preambule Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.U.UE.L.2014.187.1, dalej: "rozporządzenie 651/2014"). Zgodnie bowiem z motywem 52 i 54 tego rozporządzenia wspieranie (...) pracowników niepełnosprawnych to niezwykle istotne cele polityki gospodarczej i społecznej Unii i jej państw członkowskich. Prawne kategorie pracowników (...) niepełnosprawnych wciąż mają trudności z wejściem na rynek pracy i pozostaniu na nim. W związku z tym organy publiczne mogą stosować środki mające na celu zachęcenie przedsiębiorstw do zwiększenia poziomów zatrudnienia tych kategorii pracowników, zwłaszcza osób młodych. Jako że koszty zatrudnienia stanowią część zwykłych kosztów operacyjnych każdego przedsiębiorstwa, pomoc na zatrudnienie (...) pracowników niepełnosprawnych powinna mieć pozytywny wpływ na poziomy zatrudnienia wspomnianych kategorii pracowników i nie powinna zaledwie umożliwiać przedsiębiorstwom ograniczenie kosztów, które musiałyby ponieść w przypadku nieotrzymania pomocy. Pomoc taka powinna być więc wyłączona z obowiązku zgłoszenia, jeśli istnieje prawdopodobieństwo, że przyczyni się ona do wejścia lub ponownego wejścia tych kategorii pracowników na rynek pracy i pozostania na nim. Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przysługuje pracodawcy po spełnieniu warunków określonych w art. 26a-26c ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnienia osób niepełnosprawnych (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 100 ze zm., dalej: "ustawa o rehabilitacji"). Przypomnieć należy, że przy stosowaniu przepisu art. 26a ustawy o rehabilitacji (stanowiącym przesłanki nabycia uprawnienia przez pracodawcę) oraz przy jego wykładni należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielenie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Wykładnia przepisów krajowych powinna być zgodna z wykładnią przepisów unijnych. Zgodnie z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia 651/2014. Artykuł 2 pkt 3 rozporządzenia 651/2014 pracownika niepełnosprawnego definiuje jako każdą osobę, która a) jest uznana za osobę niepełnosprawną na mocy prawa krajowego; lub b) ma długotrwale naruszoną sprawność fizyczną, umysłową, intelektualną lub sensoryczną, co może w oddziaływaniu z różnymi barierami, utrudniać im pełne i skuteczne uczestnictwo w środowisku pracy na równych zasadach z innymi pracownikami. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 10 ustawy o rehabilitacji niepełnosprawność to trwała lub okresowa niezdolność do wypełniania ról społecznych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu, w szczególności powodująca niezdolność do pracy. Natomiast osobą niepełnosprawną jest zgodnie z art. 1 ustawy o rehabilitacji osoba, której niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem: 1) o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności lub 2) o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy na podstawie odrębnych przepisów, lub 3) o niepełnosprawności, wydanym przed ukończeniem 16 roku życia. Artykuł 33 ust. 1 rozporządzenia 651/2014 stanowi, że pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i rozdziale I. Intensywność pomocy nie przekracza 75 % kosztów kwalifikowanych (art. 33 ust. 5). Mając powyższe przepisy na uwadze należy stwierdzić, że aby Strona mogła uzyskać dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych musi spełnić warunki do uzyskania tej pomocy publicznej na ostatni dzień miesięcznego okresu sprawozdawczego. Tym samym, zmiany w sytuacji podmiotu nie związane z jego działaniem lub zaniechaniem nie mogą mieć wpływu na możliwość uzyskania dofinansowania. Odnosi się to również do korekt deklaracji, które mogą mieć miejsce, ale tylko w sytuacjach niezależnych od pracodawcy. Zgodnie z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, miesięczne dofinansowanie nie przysługuje, jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni z zastrzeżeniem ust. 1a 2 (art. 26 ust. 1a2 ustawy, kwota miesięcznych należnych składek, o których mowa w art. 2 pkt 4a, opłaconych z uchybieniem terminu, o którym mowa w ust. 1a1 pkt 3, nie może przekroczyć wysokości 2% składek należnych za dany miesiąc. W myśl art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji kwota miesięcznego dofinansowania nie może przekroczyć 90% faktycznie i terminowo poniesionych miesięcznych kosztów płacy, a w przypadku pracodawcy wykonującego działalność gospodarczą, w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zwanego dalej "pracodawcą wykonującym działalność gospodarczą", 75% tych kosztów. Tym samym art. 26a ust. 4 w zakresie intensywności pomocy dla osób prowadzących działalność gospodarczą jest odzwierciedleniem art. 33 ust. 5 rozporządzenia 651/2014. Koszty płacy oznaczają, zgodnie z art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Solidarnościowy. Należy zauważyć, że za terminowo poniesione koszty płacy uznaje się te, które zostały poniesione w terminach wynikających odpowiednio z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (wynagrodzenie), z ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (dalej "usus") (należności składkowe), oraz ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń). W sprawie sporna jest kwestia związana z opłaceniem należności składkowych. Termin opłacania składek za dany miesiąc reguluje art. 47 ust. 1 usus. Zgodnie z art. 47 ust. 1 usus płatnik składek przesyła w tym samym terminie deklarację rozliczeniową, imienne raporty miesięczne oraz opłaca składki za dany miesiąc, z zastrzeżeniem ust. 1a, nie później niż - do 5 dnia następnego miesiąca - dla jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych; - do 15 dnia następnego miesiąca - dla płatników składek posiadających osobowość prawną; - do 20 dnia następnego miesiąca - dla pozostałych płatników składek. W kontrolowanej sprawie Prezes uznał, że Skarżąca opłaciła składki ZUS, w tym za pracowników niepełnosprawnych, za badany okres w całości, lecz częściowo z uchybieniem terminów przekraczającym 14 dni. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na przyjęcie zasadności i prawidłowości stanowiska Prezesa. Sąd w tym miejscu ponownie wskazuje, że przy wykładni przepisów krajowych należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Jest to szczególnie istotne przy odkodowaniu normy prawnej wskazanej w powołanym art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji. Zauważyć bowiem należy, że art. 33 ust. 2 rozporządzenia 651/2014 wskazuje, że za koszty kwalifikowane uznaje się koszty płacy w danym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego. Tym samym przepisy dotyczące dofinasowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jednoznacznie wiążą koszty płacy z zatrudnieniem konkretnego pracownika niepełnosprawnego, a nie wszystkich pracowników, w tym pracowników pełnosprawnych. Jednocześnie w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, ustawodawca posłużył się zwrotem "poniesione" – w odniesieniu do wynikającego z art. 47 ust. 1 usus obowiązku pracodawcy opłacenia składek za dany miesiąc (art. 26a ust. 1a1 pkt 3 miesięczne dofinansowanie nie przysługuje jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni, z zastrzeżeniem ust. 1a2). Nieterminowe pokrywanie przez pracodawców miesięcznych kosztów płacy, o którym mowa w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji odnosi się zatem wyłącznie do kosztów płacy pracownika niepełnosprawnego, a nie pracowników ogółem. Dokonując wykładni językowej przytoczonego przepisu prawa należy wskazać, że chodzi o faktyczne (rzeczywiste) poniesienie składek, czyli ich opłacenie przez pracodawcę, nie zaś o ich rozliczenie czy zaksięgowanie przez ZUS. Przemawia za tym również wykładnia celowościowa, skoro wprowadzenie omawianego przepisu do ustawy o rehabilitacji miało służyć dyscyplinowaniu pracodawców w terminowym ponoszeniu kosztów płacy pracowników niepełnosprawnych za dany okres rozliczeniowy. Sąd w tym miejscu wyjaśnia, że rola Prezesa jest ograniczona do kontroli działalność pracodawcy w zakresie odnoszącym się tylko do osób niepełnosprawnych, a nie w całej rozciągłości która nie ma wpływu na wynagrodzenie osób niepełnosprawnych. W wypadku, gdy nie ma żadnych wątpliwości, że koszty płacy osoby niepełnosprawnej zostały pokryte w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, to niepokrywania kosztów płacy osób pełnosprawnych w wymaganych terminach organ nie może oceniać w kontekście art. 26a ust. 1a1pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji. Sąd stwierdza, że skoro pracodawca uzyskuje dofinansowanie do wynagrodzenia konkretnego pracownika niepełnosprawnego, to w decyzji organ winien odnosić wszelkie nieprawidłowości, które ustalił do tego konkretnego pracownika niepełnosprawnego, a nie globalnie w sposób uniemożliwiający kontrolę ze strony Sądu (a także uniemożliwiający polemikę Stronie). Dowodem takim powinna być informacja o niedopłacie za sporny okres na indywidualnym koncie ZUS każdej z niepełnosprawnych osób - co istotne - wskazanych w zaskarżonej decyzji. Zatem w niniejszej sprawie decydujące znaczenie dla wykazania przez organ ziszczenia się dyspozycji przepisu art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, winno mieć ustalenie, w jakiej dacie pracodawca poniósł czyli opłacił należne za dany miesiąc składki za pracowników niepełnosprawnych. Dopiero zaś jednoznaczne stwierdzenie, że pracodawca nie opłacił składek w terminie, a nadto, że nie nastąpiło to również w ciągu kolejnych 14 dni nakłada na organ obowiązek zażądania zwrotu już przyznanej pomocy publicznej. W przedmiotowej zaś sprawie Prezes oparł się na informacjach uzyskanych od ZUS (pismo z dnia 20 czerwca 2023 r., k – 178 akt administracyjnych), z których, zdaniem Sądu, nie wynika, w jakiej dacie Skarżąca poniosła składki za pracowników niepełnosprawnych za badany miesiąc. Z dokumentu tego nie wynika też czy uchybienie terminu określonego w art. 47 ust. 1 pkt 3 u.s.u.s. – nastąpiło z przekroczeniem 14 dni, a suma nieterminowych wpłat stanowi więcej niż 2% należnych składek za dany miesiąc. Z informacji ZUS nie wynikają konkretne daty poniesienia składek przez Skarżącą. Zauważyć należy, że ZUS przedstawił rozliczenie należności z tytułu składek wskazując rodzaj funduszu, tytuł należności, daty wpłat, wysokość wpłaty oraz pobrane odsetki. W ocenie Sądu nie można przyjąć, by daty wskazane w piśmie ZUS stanowiły daty poniesienia (opłacenia) składek za sporne miesiące przez Skarżącą. Były to bowiem daty wpłat, z których ZUS pokrył składki należne za ten miesiąc, choć dokonane przez stronę z przeznaczeniem na opłacenie różnych okresów rozliczeniowych. Przedstawiono jedynie informację dotyczącą sposobu rozliczenia konta płatnika, a nie konta konkretnych pracowników niepełnosprawnych. Z tych względów zgodzić należało się z generalnym zarzutem Spółki, że organ powołuje stwierdzenia, które nie mają oparcie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy. Aby Skarżąca mogła uzyskać dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych musi spełniać warunki do uzyskania tej pomocy publicznej na ostatni dzień miesięcznego okresu sprawozdawczego. Konstrukcja przepisów ustawy o rehabilitacji wskazuje na nakaz odnoszenia się do sytuacji przedsiębiorcy w chwili składania wniosku. Wobec powyższego organ winien oceniać wniosek na dzień jego złożenia także i w kwestii spełniania przesłanek do otrzymania pomocy publicznej odnośnie poniesienia składek. Ustawa o rehabilitacji daje możliwość dyscyplinowania pracodawców i uniemożliwia dokonywanie wypłat dofinansowania na rzecz wnioskodawców niespełniających ustawowych wymogów (np. wstrzymanie dofinansowania w wypadku posiadania zaległości wobec PFRON oraz odmowy przyznania np. w wypadku znajdowania się przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji – art. 26a ust. 8 – 9a ustawy o rehabilitacji). Badanie przesłanek do otrzymania dofinansowania obciąża Fundusz, zatem to ten organ powinien badać sytuację przedsiębiorcy na dzień złożenia wniosku. Zmiany w sytuacji płatnika niezwiązane z jego działaniem lub zaniechaniem nie mogą mieć wpływu na możliwość uzyskania dofinansowania. Odnosi się to również do korekt deklaracji, które mogą mieć miejsce, ale tylko w sytuacjach niezależnych od pracodawcy. Należy bowiem odróżnić sytuację, gdy pracodawca uchyla się od terminowego opłacania składek od sytuacji, gdy nieuiszczenie składki w odpowiedniej wysokości zostało wykazane po terminie złożenia wniosku i było spowodowane innymi czynnikami np. innym zakwalifikowaniem umowy zawartej przez pracodawcę, które to zakwalifikowanie zostało wykazane w drodze kontroli i spowodowało obowiązek opłacenia składek w późniejszym terminie. Wskazać należy, że rozliczenie konta płatnika jest procesem dynamicznym. Tym samym każda korekta deklaracji, która wymaga np. dopłacenia środków powoduje rozksięgowanie pierwotnej wpłaty i ponowne zaksięgowanie w zmienionej kwocie na koncie płatnika (por. - wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2020 r. o sygn. akt V SA/Wa 1403/19). Przy badaniu przesłanek do ustalenia wysokości miesięcznego dofinansowania dla Prezesa miarodajna powinna być data, w której pracodawca rzeczywiście poniósł składki za dany miesiąc, nie data wpłaty, z której składki te zostały pokryte (zaliczone, zaksięgowane) przez ZUS. Ustalenia organu winny dotyczyć poniesienia obowiązkowych składek za pracowników niepełnosprawnych, a nie za jakichkolwiek pracowników, których nie dotyczy wniosek Wn-D. Dofinansowanie przyznawane jest wyłącznie do wynagrodzeń wypłacanych pracownikom niepełnosprawnym, dlatego też przez koszty płac, o których mowa w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji – należy rozumieć wyłącznie wynagrodzenie (i jego pochodne) wypłacane dla pracowników niepełnosprawnych. Konsekwencją tego jest przyjęcie, że organ badając spełnienie przez pracodawcę wymogu określonego w art. 26a ust. 1a¹ pkt 3 ustawy o rehabilitacji, powinien dokonać ustaleń na okoliczność terminowości poniesienia kosztów płacy w odniesieniu do pracowników niepełnosprawnych. (por. - wyroki NSA: z 17 czerwca 2020 r. o sygn. akt I GSK 354/20; z 29 lipca 2020 r. o sygn. akt I GSK 748/20). Zatem nie jest zasadne powoływanie się na nieterminowość poniesienia kosztów płacy w ogólności. Zasadniczą przesłanką do uchylenia wydanej w sprawie i zaskarżonej decyzji jest brak konkretnych danych odnoszących się do konkretnych niepełnosprawnych pracowników, którym, według organu, Spółka nie pokryła kosztów płacy (należności składkowych) w terminach wynikających z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Ustalając wysokość miesięcznego dofinansowania organ powinien uzyskać i przedstawić w decyzji konkretne dowody wskazujące, że koszty płacy za osoby niepełnosprawne zostały poniesione po wymaganym terminie. Dowodem takim powinna być informacja o niedopłacie za sporny miesiąc na indywidualnym koncie ZUS każdej z niepełnosprawnych osób (por. - wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2019 r. o sygn. akt V SA/Wa 1591/18). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że nie można jednoznacznie wskazać, którym przelewem Strona opłaciła składki ZUS od wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, ponieważ oznaczenie przelewów było niewystarczające. Jednocześnie w decyzji stwierdzone zostało, że z przedłożonych przez Stronę dokumentów wynika, iż była zobowiązana opłacić składki ZUS za luty 2023 r., w tym za pracowników niepełnosprawnych, w łącznej kwocie 613 079,79 zł, przelewy Spółki opiewają na łączną kwotę 735 000,00 zł, natomiast ZUS wskazał, że kwota składek, które powinny być opłacone za badany miesiąc, w tym za pracowników niepełnosprawnych, wynosi 628 881,60 zł (w tym kwota świadczeń 15 801,81 zł) oraz, że z powyższego wynika, iż kwota wskazana przez ZUS jest równa kwocie zadeklarownej przez Stronę. W opisanej sytuacji nie jest wystarczająca argumentacja organu, z której wynika, że zatytułowanie przelewów jako: "składki" z dnia: 2 lutego 2023 r. na kwotę 308 000,00 zł (zatytułowany składki), 27 lutego 2023 r. na kwotę 100 000,00 zł (zatytułowany składki), 28 lutego 2023 r. na kwotę 60 000,00 zł (zatytułowany "składki CEN2302280934633"), 7 marca 2023 r. na kwotę 100 000,00 zł (zatytułowany "składki"), 13 marca 2023 r. na kwotę 100 000,00 zł (zatytułowany "składki"), 14 marca 2023 r. na kwotę 100 000,00 zł (zatytułowany "składki CEN2303140644354"), 16 marca 2023 r. na kwotę 115 000,00 zł (zatytułowany "składki"), 21 marca 2023 r. na kwotę 200 000,00 zł (zatytułowany "składki") powoduje, że nie można jednoznacznie wskazać, którym przelewem opłacone zostały składki ZUS za dany miesiąc od wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, czego konsekwencją stwierdzenie o braku opłacenia składek w terminie. Wskazać należy, że daty wpłat podane przez Spółkę pokrywają się z datami wpłat odnotowanymi przez organ. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził też, że Strona opłaciła składki ZUS, w tym za pracowników niepełnosprawnych, w całości, lecz częściowo z uchybieniem terminów przekraczającym 14 dni, jednak nie wskazał i nie wymienił, co do których konkretnie pracowników niepełnosprawnych Skarżąca poniosła koszty płacy z uchybieniem terminów. Być może składki za niektórych pracowników niepełnosprawnych były opłacone w całości, w terminie. Takiego konkretnego wskazania przez podanie danych pracowników niepełnosprawnych, których składki opłacono po terminie, brak jest w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 66 ustawy o rehabilitacji, w sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego. W myśl art. 7 k.p.a. organy administracji w toku postępowania stoją na straży praworządności i winny dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosowanie do art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkiem organu jest zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, natomiast z art. 11 k.p.a. wynika jednoznaczny obowiązek wyjaśniania stronom zasadności przesłanek rozstrzygnięcia, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy. Wyrazem realizacji powyższych zasad winno być zaś uzasadnienie decyzji, zawierające wszystkie elementy wskazane w art. 107 § 3 k.p.a. W doktrynie podnosi się przy tym, iż decyzje administracyjne powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały wszechstronnie rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi wynikać zatem, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez Stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych oraz dokonał oceny tych materiałów. Powodem ustalenia wysokości miesięcznego dofinansowania w kwocie 0,00 zł było stwierdzenie, że składki za pracowników niepełnosprawnych zostały opłacone po terminie, dlatego w uzasadnieniu decyzji organ powinien wskazać, konkretnie którego pracownika ten brak dotyczył i kwoty jaka została uiszczona zarówno w terminie, jak i po terminie. Zaskarżona decyzja organu dotyczy praw Skarżącej i kształtuje treść stosunku administracyjnoprawnego – ma charakter prawotwórczy i konstytutywny. Postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Dowód przedstawiony przez ZUS ma walor dokumentu urzędowego, jednak podlega ocenie przez organ właściwy do wydania decyzji. Gdy tego rodzaju dowód w sposób niepełny odzwierciedla stan faktyczny sprawy, albo gdy nie znajduje potwierdzenie w innych dowodach (np. przedstawionych przez Spółkę) to organ winien dokonać ich oceny i w sposób wyczerpujący wyjaśnić powody rozbieżności oraz przedstawić je w decyzji. Poprzestanie na stwierdzeniu, że ogólne zatytułowanie przelewów nie pozwala na wskazanie, którym przelewem strona opłaciła składki ZUS za badany miesiąc, nie może zostać uznane za wystarczające wyjaśnienie przesłanek podjęcia zaskarżonej decyzji. Rolą organu jest jednoznaczne ustalenie i przedstawienie stanowiska w decyzji z podaniem konkretnych danych z indywidulanych kont pracowników niepełnosprawnych. Powyższe pozwala na kontrolę przyjętego stanowiska, a także umożliwia stronie polemikę z ustaleniami organu. W ocenie Sądu, Prezes winien dokonać odrębnych ustaleń w odniesieniu do każdego, konkretnego, pracownika niepełnosprawnego dla którego Skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie. Dofinansowanie przysługuje bowiem dla danego, konkretnego pracownika pojmowanego indywidualnie, a nie grupowo. W praktyce mogą mieć bowiem sytuacje, w których, przy zatrudnianiu przez pracodawcę więcej, niż jednego pracownika niepełnosprawnego i wnioskowaniu o wypłatę dofinansowania nie tylko dla niego, ale też dla innych pracowników niepełnosprawnych, do części pracowników dofinansowanie takie będzie przysługiwało, do części nie i rolą organu jest ustalenie i wyjaśnienie przyczyn dokonania wymienionego zróżnicowania. Całkowicie niezrozumiałym jest z jakich przyczyn organ mógł dokonać ustaleń w odniesieniu do poszczególnych pracowników w piśmie pt. "Informacja o wysokości przysługującego dofinansowania do wynagrodzeń" z dnia 6 kwietnia 2023 r. (k-1-6 akt administracyjnych), a w zaskarżonej decyzji już tego nie uczynił. Treść wymienionego pisma jednoznacznie dowodzi, że organ ma świadomość tego, że omawiane ustalenia winny być dokonywane indywidualnie w odniesieniu do każdego niepełnosprawnego pracownika. Organ powinien zatem dokonać omawianych zindywidualizowanych ustaleń w wydanej na wniosek Skarżącej decyzji w przedmiocie ustalenia miesięcznego dofinansowania. W tym celu Prezes winien dokonać porównania deklaracji składanych przez Skarżącą do ZUS wraz z dowodami wpłat za okresy objęte postępowaniem, a następnie porównać te dane z informacjami będącymi w posiadaniu organu, tj. wnioskami o wypłatę dofinansowania, zawierającymi dane pracowników, do wynagrodzenia, których pracodawca ubiega się o dofinansowanie, w tym dane o wysokości poniesionych kosztów płacy. Zadaniem organu było ustalenie czy wpłaty dokonane za sporne miesiące pokrywały w całości obowiązkowe składki za te miesiące za objętych wnioskiem Wn-D pracowników niepełnosprawnych. W każdym natomiast wypadku, gdy dowody wzajemnie się wykluczają, organ winien wyjaśnić, dlaczego odmawia mocy dowodowej jednemu z nich, a nie tylko wskazać, że opiera się na tym dowodzie, który w jego ocenie nie potwierdza faktów płynących z drugiego. Jak już wcześniej wskazano, dowodem takim powinna być też informacja o niedopłacie za sporny okres na indywidualnym koncie ZUS każdej z niepełnosprawnych osób - co istotne - wskazanych w zaskarżonej decyzji. Jak wspomniano powyżej w sprawie nie jest sporne to, że składki ZUS zostały opłacone w całości. Kwestią sporu jest to czy zostały uiszczone z uchybieniem terminu przekraczającym 14 dni, oraz to, czy suma wpłat nieterminowych stanowi więcej niż 2% należnych składek. Jednak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest dokładnego przedstawienia, że suma nieterminowych wpłat za badany miesiąc w odniesieniu do każdego, konkretnego, pracownika niepełnosprawnego stanowi więcej niż 2% należnych składek ZUS. Organ w uzasadnieniu decyzji nie przedstawił żadnych wyliczeń, które potwierdzałyby jego twierdzenia. Podobnie w piśmie ZUS brak było jednoznacznego stwierdzenia oraz jakichkolwiek wyliczeń, z których można byłoby wywnioskować, że suma wpłat nieterminowych stanowi więcej niż 2% należnych składek. W sytuacji, gdy przedmiotem sporu jest jedynie terminowość uiszczenia składek i procent sumy wpłat nieterminowych, brak takiego wyliczenia w treści decyzji, którego treść mogłaby zostać sprawdzona zarówno przez Spółkę, jak i przez Sąd, w oparciu o zgromadzone w sprawie dokumenty, ma istotne znaczenie w sprawie. Zgodnie z art. 26a ust. 1a1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, miesięczne dofinansowanie nie przysługuje jeżeli wynagrodzenie pracownika niepełnosprawnego nie zostało przekazane na jego rachunek bankowy, rachunek w SKO, albo na adres zamieszkania. W piśmie z dnia 9 maja 2023 r. (k-17 akt administracyjnych) organ wezwał do przesłania list płac za styczeń 2023 r. wymienionych pracowników niepełnosprawnych wraz z potwierdzeniami wypłaty wynagrodzeń: A. K., J. D., A. Ł., T. C., K. P., A. S., M. N. (prawidłowo powinno być – "M."- wyjaśnienie Sądu). W odpowiedzi na powyższe Skarżąca w oświadczeniu z dnia 23 maja 2023 r. stwierdziła, że pracownicy niepełnosprawni wynagrodzenie za styczeń 2023 r. otrzymali bezgotówkowo w całości, w terminie, przed dniem złożenia wniosku Wn-D oraz, że wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych za miesiąc styczeń 2023 r. zostały ujęte w deklaracji ZUS DRA za okres luty 2023. Ponadto Spółka załączyła do oświadczenia listę płac wymienionych osób. Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (na stronie 5) organ stwierdził, że Spółka nie przedstawiła potwierdzeń wypłaty wynagrodzeń za styczeń 2023 r. Wskazać należy, że organ wezwał do przesłania list płac i potwierdzeń wypłaty wynagrodzeń jedynie co do niektórych, enumeratywnie wymienionych w tym piśmie, pracowników niepełnosprawnych. Odnośnie pozostałych pracowników niepełnosprawnych organ wezwał jedynie do nadesłania oświadczenia co do wynagrodzeń za styczeń 2023 r., a Skarżąca wezwanie to wykonała. W ocenie Sądu, w opisanej sytuacji, reakcja organu powinna być inna co do ustalenia wysokości miesięcznego dofinansowania za styczeń, jeśli chodzi o osoby wymienione w wezwaniu (czyli A. K., J. D., A. Ł., T. C., K. P., M. N., A. S.), a inna jeśli chodzi o pozostałych pracowników niepełnosprawnych. Co do tych drugich Spółka odpowiedziała bowiem na wezwanie, ponieważ wskazała w oświadczeniu, że pracownicy niepełnosprawni wynagrodzenie za styczeń 2023 r. otrzymali bezgotówkowo w całości, w terminie, przed dniem złożenia wniosku Wn-D. Podsumowując Sąd stwierdza, że skoro pracodawca uzyskuje dofinansowanie do wynagrodzenia konkretnego pracownika niepełnosprawnego, to w decyzji organ winien odnosić wszelkie nieprawidłowości, które ustalił do tego konkretnego pracownika niepełnosprawnego, a nie globalnie w sposób uniemożliwiający kontrolę ze strony Sądu (a także uniemożliwiający polemikę Stronie). W zaskarżonej decyzji tego zabrakło. Zabrakło konkretnych danych odnoszących się do konkretnych niepełnosprawnych pracowników, którym wg organu Skarżąca (pracodawca) nie pokryła kosztów płacy (należności składkowych) we wskazanym w przepisach terminie. Innymi słowy organ winien uzyskać dowody - i przedstawić w decyzji -wskazujące na to, czy koszty płacy za konkretnie i indywidualnie wymienione osoby niepełnosprawne zostały poniesione w wymaganym prawem terminie, czy też po nim, a jeśli tak, to w jakim zakresie – czy w zakresie nie pozbawiającym Skarżącej prawa do otrzymania dofinansowania, czy też w zakresie pozbawiającym Skarżącą prawa do otrzymania dofinansowania. Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie Prezes naruszył przepisy prawa materialnego (art. 2 ust. 4a w zw. z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji), a także naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę, organ weźmie pod uwagę wskazaną oceną prawną Sądu. Organ zobowiązany będzie do ustalenia stanu faktycznego sprawy w sposób niebudzący wątpliwości, a następnie dokonania jego subsumpcji do przepisów prawa znajdujących w sprawie zastosowanie z uwzględnieniem twierdzeń i dowodów wskazywanych przez Spółkę. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, uznając ją tym samym za wadliwą. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Na wysokość zasądzonych kosztów składają się: wpis w kwocie 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie i 17 zł z tytułu równowartości uiszczonej od pełnomocnictwa opłaty skarbowej. Sąd wyjaśnia równocześnie, że przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl (chyba, że wskazano inne źródło).