V SA/Wa 2267/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Sędzia WSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 9 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... lipca 2014 r. Nr ... w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

W skardze do Sądu skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Podkreślił, że wskutek natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji skarżący zostałby pozbawiony środków do życia. Zdaniem skarżącego ewentualne wstrzymanie wykonania decyzji nie jest sprzeczne z interesem publicznym, gdyż skarżący dokłada starań, aby kwota ewentualnej zaległości (po zweryfikowaniu prawidłowości rozstrzygnięcia w wyniku postępowania sądowego) była możliwa do spłacenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270], dalej – p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego. Z kolei nie każda strata materialna stanowi "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że decyzja, której wniosek dotyczy nie kwalifikuje się do wykonania (zawieszenia jej skuteczności). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem decyzja w przedmiocie odmowy umorzenia należności. Decyzja ta zawiera jedynie negatywną ocenę wniosku o umorzenie powyższych należności. W szczególności zaś nie nakłada na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, ani nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych. Ponadto, nawet oceniając wniosek w zakresie badania przesłanki dotyczącej niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody podnieść należy, że skarżący nie wykazał, by znajdował się w takiej sytuacji finansowej, że wykonanie decyzji spowoduje dlań znaczną szkodę. Biorąc pod uwagę powyższe i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.