V SA/Wa 223/16

Starszy referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... listopada 2015 r. Nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności p o s t a n a w i a : zasądzić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz radcy prawnego P. R., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 120,00 zł (sto dwadzieścia złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych i sześćdziesiąt groszy).

Postanowieniem z dnia 4 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. M.-W.. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem z dnia 22 lutego 2017 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Do wniosku załączyła urzędowy formularz PPF z dnia 23 lutego 2017 r. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca wystąpiła z zażaleniem z dnia 11 maja 2017 r. na powyższe postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu. Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, w tym poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. Pismem z dnia 16 listopada 2017 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie poinformowała o wyznaczeniu pełnomocnikiem z urzędu w niniejszej sprawie – radcę prawnego P. R.. Pismem procesowym z dnia 29 grudnia 2017 r. wyznaczony pełnomocnik uzupełnił brak formalny zażalenia na postanowienie z dnia 11 kwietnia 2017 r. składając jego odpis dla strony przeciwnej. Następnie, pismem z dnia 1 marca 2018 r. pełnomocnik wystąpił o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając jednocześnie, iż koszty te nie zostały dotychczas opłacone ani w całości ani w części. Postanowieniem z dnia 22 marca 2018 r. o sygn. akt I GZ 34/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 11 kwietnia 2017 r. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715; zwane dalej: "rozporządzeniem"). Zgodnie z § 2 pkt 1) i § 4 ust. 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną w wysokości określonej w rozdziałach 2-4. Opłaty w postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone zostały w Rozdziale 4 rozporządzenia. W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d) rozporządzania, opłata za udział pełnomocnika w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 zł. Jednocześnie stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty udzielonej pomocy nie zostały pokryte przez skarżącą stronę – na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.