V SA/Wa 2065/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant - specjalista Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2018 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w płatności opłaty abonamentowej; oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2017 r., nr [...] Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji (dalej: "organ") odmówiła R.G. (dalej: "Skarżąca") umorzenia zaległości w płatności opłaty abonamentowej za okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 lipca 2015 r. w wysokości 1.237,70 zł wraz z odsetkami w wysokości 560,64 zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia [...] marca 2016 r. Skarżąca zwróciła się do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z wnioskiem o umorzenie zaległego abonamentu za okres od stycznia 2010 r. do lipca 2015 r. W uzasadnieniu wyjaśniła, że wnosi o anulowanie zobowiązania jako niesłusznie naliczonego, albowiem od 28 sierpnia 2007 r. nie zamieszkuje pod adresem ul. E. [...] G. wskazanym jako adres rejestracji odbiorników. Do wniosku dołączyła kopię poświadczenia okresów zameldowania. Pismem z dnia 2 czerwca 2017 r. organ wezwał Skarżącą do uzupełnienia wniosku o dowody potwierdzające występowanie w przedmiotowej sprawie szczególnych względów społecznych lub przypadków losowych jako okoliczności uzasadniających umorzenie należności abonamentowych na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1204 oraz z 2015 r. poz. 1324). W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 5 lipca 2017 r. Skarżąca ponowiła wniosek, powtarzając dotychczasową argumentację. Wskazała, iż została obciążona zaległym abonamentem omyłkowo, albowiem zobowiązanym z tego tytułu winien być jej były małżonek, będący właścicielem nieruchomości przy ul. E. [...] w G. Skarżąca oświadczyła, że po rozwiązaniu małżeństwa nie zamieszkuje już pod wskazanym adresem, na dowód czego załączyła ponownie kopię poświadczenia zameldowania oraz kopię orzeczenia o rozwodzie. Decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...], r. organ odmówił Skarżącej umorzenia zaległości z tytułu opłat abonamentowych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż pomimo wezwania, Skarżąca nie przedstawiła dowodów potwierdzających istnienie okoliczności, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych. Skarżąca nie zgodziła się z powyższą decyzją i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniosła, iż została obciążona zaległym abonamentem omyłkowo, zobowiązanie powinno być skierowane do jej byłego męża - właściciela nieruchomości przy ul. E. [...] w G. Skarżąca oświadczyła, że po rozwiązaniu małżeństwa nie zamieszkuje już pod wskazanym adresem, na dowód czego załączyła kopię poświadczenia zameldowania oraz kopię orzeczenia o rozwodzie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r. poz. 1369, ze zm., dalej: p.p.s.a.) a także gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów uznać należało, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy przede wszystkim wskazać trzeba, że przedmiotem postępowania jest decyzja w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w płatności opłaty abonamentowej wraz z odsetkami. Sąd będzie zatem badał sprawę tylko w zakresie możliwości umorzenia tych należności, pod kątem spełniania przez Skarżącą wymogów wynikających z art. 10 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych. W związku z powyższym należy wskazać, że w toku postępowania administracyjnego Skarżąca nie złożyła żadnych dokumentów, z których wynikałaby jej szczególna sytuacja życiowa, zły stan finansów lub zdrowia, który przemawiałby za umorzeniem wspomnianych należności. Zasadnie zatem w ocenie Sądu, organ nie uznał wniosku Skarżącej za zasługujący na uwzględnienie zwłaszcza, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych w wyjątkowych sytuacjach, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy społeczne lub przypadki losowe, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji może umorzyć lub rozłożyć na raty zaległości w płatności opłat abonamentowych, odsetki za zwłokę w ich uiszczaniu, opłatę, o której mowa w art. 5 ust. 3, oraz odsetki za zwłokę w jej uiszczeniu. Zapis "może" dowodzi tego, że umorzenie należności nawet w przypadku zaistnienia okoliczności, które przemawiałyby za umorzeniem zaległości pozostawione jest swobodnemu uznaniu i ocenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, która każdorazowo bada indywidualne okoliczności obrazujące sytuację wnioskodawcy. Co więcej okoliczności wskazane w powyższym przepisie musi wskazać i uprawdopodobnić wnioskodawca. W niniejszej sprawie Skarżąca w żaden sposób nie wykazała stanu swojego majątku i ponoszonych wydatków, które to informacje mogłyby mieć wpływ na rozważenie możliwości umorzenia tych należności. Zatem w ocenie Sądu brak możliwości oceny sytuacji majątkowej uzasadniał negatywne dla Skarżącej rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia należności. Trzeba nadto pamiętać, że organ przed wydaniem decyzji wzywał Skarżącą pismem z 2 czerwca 2017 r. do wykazania okoliczności, o których mowa w art. 10 ustawy o opłatach abonamentowych. Jednocześnie Skarżącą poinformowano, że dowodami takimi mogą być w szczególności: zaświadczenie o dochodach lub zaświadczenie z urzędu pracy o statusie osoby bezrobotnej, zaświadczenie o dochodach lub bezrobociu osób pozostających z wnioskodawcą we wspólnym gospodarstwie domowym, zaświadczenie o liczbie osób prowadzących wspólne gospodarstwo, zaświadczenie o pobieraniu zasiłku rodzinnego, ewentualnie także zaświadczenie o korzystaniu z pomocy ośrodka opieki społecznej. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 5 lipca 2017 r. Skarżąca ponowiła wniosek, powtarzając dotychczasową argumentację. Do wniosku dołączyła kopię poświadczenia zameldowania oraz kopię orzeczenia o rozwodzie. W świetle powyższego organ zasadnie stwierdził, iż Skarżąca nie wykazała przesłanek, o których mowa w art. 10 ust. 1 ww. ustawy. Skarżąca winna bowiem nadesłać rzetelne informacje i potwierdzić je określonymi dowodami. Rolą natomiast organu było wezwanie wnioskodawcy do przedstawienia swojej wyjątkowej sytuacji i dokonanie oceny tej sytuacji w kontekście art. 10 ustawy o opłatach abonamentowych. Z tych obowiązków organ w całości wywiązał się. Decyzja została również podjęta w oparciu o obowiązujące przepisy, z poszanowaniem wskazanych w treści skargi przepisów postępowania. Reasumując, zdaniem sądu orzekającego w sprawie, rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe, bowiem na gruncie stanu faktycznego sprawy oraz prawidłowo zastosowanych przepisów prawa zaistniały w określonym zakresie okoliczności uzasadniające odmowę umorzenia zaległości z tytułu opłat abonamentowych. Odnośnie zaś argumentacji skargi kwestionującej powstanie wobec Skarżącej zobowiązania z tytułu abonamentu wskazać należy, iż wątpliwości dotyczące wymagalności obowiązku opłacenia należności, objęcia czy wyłączenia z obowiązku wnoszenia opłat abonentowych, a także przedawnienia, mogłyby być podstawą zainicjowania odrębnego postępowania w zakresie ustalenia obowiązku, określenia wysokości tych należności i okresów ich powstania (por. wyrok WSA z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 484/17). Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadach przepisów art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną