V SA/Wa 1838/17

Straszy referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nienależnie pobranych płatności p o s t a n a w i a: ustanowić [...] adwokata.

D. W., dalej: "skarżąca" złożyła na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy. W jego uzasadnieniu uszczegółowiła żądanie wskazując, że wnosi o ustanowienie adwokata. Skarżąca oświadczyła, iż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, ponieważ część jej dochodów podlega zajęciu w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Miesięczny dochód po zajęciu komorniczym wynosi 1.500 zł. Do miesięcznych stałych zobowiązań zaliczyła opłaty za media – łącznie około 400 zł, leki i wizyty lekarskie – 160 zł, podatek rolny – 150 zł. Skarżąca spłaca kredyt w kwocie 40.000 zł. Miesięczna rata kredytu wynosi 850 zł. Do majątku zaliczyła samochód osobowy – rocznik 2008, nieruchomość rolną oraz sprzęt rolniczy zakupiony ze środków wypłaconych w ramach programu "Ułatwianie startu młodym rolnikom". Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") - ponoszenie przez strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych jest instytucją wyjątkową i następuje tylko w przypadkach określonych w cytowanej ustawie, po spełnieniu przez stronę określonych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego osoby ubiegającej się o przyznanie rzeczonego prawa.. W myśl art. 245 § 3 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Mając na uwadze powołane regulacje prawne, jak i stan faktyczny sprawy zasadne jest przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Z nadesłanych informacji wynika, że sytuacja finansowa skarżącej jest trudna. Skarżąca oszacowała, że jej stałe miesięczne wydatki wynoszą około 710 zł. W kwocie tej nie uwzględniła niezbędnych kosztów utrzymania, w tym np. wydatków na żywność i środki czystości. Wskazała również, że ciąży na niej zobowiązanie kredytowe, którego rata miesięczna wynosi 850 zł. Zestawiając miesięczne, stałe wydatki skarżącej oraz uzyskiwany dochód, który po odliczeniu kwoty zajętej przez komornika wynosi 1.500 zł, stwierdzić należy, że zasadne jest ustanowienie skarżącej adwokata. Udzielenia prawa pomocy podyktowany jest trudną sytuacją materialną oraz stanem zdrowia. Z wyłożonych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.