V SA/Wa 1795/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA – Andrzej Kania po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o umorzenie należności sądowej z tytułu opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi [...] na decyzję [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: odrzucić wniosek o umorzenie należności sądowej z tytułu opłaty kancelaryjnej

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału V WSA w Warszawie z 24 lutego 2015 r. Skarżąca została wezwana do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł za odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem, w terminie 7 dni pod rygorem jej ściągnięcia. Odpis tego zarządzenia został doręczony Skarżącej 19 marca 2015 r. W związku z nieuiszczeniem powyższej opłaty, zarządzeniem z 3 czerwca 2017r. Zastępca Przewodniczącej Wydziału V WSA w Warszawie wystąpił o jej ściągnięcie. W dniu 26 czerwca 2017 r. do Sądu wpłynęło pismo, w którym radca prawny G.F. poinformował o likwidacji Skarżącej i wykreśleniu z Krajowego Rejestru Sądowego. Wniósł również o uchylenie zarządzenia o ściągnięciu opłaty i stwierdził, że jest ono bezprzedmiotowe. Pismem z [...] czerwca 2017 r. wezwano radcę prawnego G.F. do wykazania, iż Skarżąca została zlikwidowana i wykreślona z KRS (np. poprzez nadesłanie postanowienia o wykreślenia Spółki z rejestru) - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W żądanym terminie złożono wymagany wezwaniem dokument. Z dokumentu wynikało, że Skarżąca została na podstawie uchwały wspólników z [...] lipca 2015 r. rozwiązana bez przeprowadzenia likwidacji i postanowieniem z [...] września 2015 r. Sądu Rejonowego dla [...] we W. wykreślona z KRS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd stwierdza, że Skarżąca utraciła zdolność sądową, a w konsekwencji tego również zdolność procesową (art. 25 i art. 26 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."). Wobec tego należy uznać, że radca prawny G.F. nie był uprawniony do działania w imieniu Spółki i złożenia wniosku, gdyż pełnomocnictwo, którego odpis znajduje się w aktach sprawy (karta 20), udzielone temu radcy prawnemu przez Spółkę w dniu 16 czerwca 2014 r., wygasło z mocy prawa w związku z rozwiązaniem Spółki i wykreśleniem jej z Krajowego Rejestru Sądowego. W myśl art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. Na podstawie art. 64 § 3 P.p.s.a. przepisy o skardze stosuje się odpowiednio do wniosków wszczynających postępowanie sądowe, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.