V SA/Wa 1776/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Łukasz Jarocki po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Komisji Odwoławczej do spraw Świadczeń z Funduszu Kompensacyjnego Zdarzeń Medycznych z dnia 7 marca 2025 r. nr RzPP-DSK-WFK.486.6.2025 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia kompensacyjnego postanawia: odrzucić skargę.

Decyzją z 14 stycznia 2025 r., nr RzPP-DSK-WPK.485.308.2024.BCy, Rzecznik Praw Pacjenta odmówił E. K. (dalej: "pacjent" lub "wnioskodawca") przyznania świadczenia kompensacyjnego. Jako podstawę prawną wskazano art. 3 ust. 1 pkt 11, art. 67q, art. 67r ust. 1, art. 67za ust. 1 i art. 67ze ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2024 r. poz. 581; dalej: "u.p.p.r.p.p.") oraz art. 127 § 1, art. 127a § 1 i 2, art. 128 i art. 129 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: "k.p.a."). Pismem z 27 stycznia 2025 r. pacjent wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Decyzją z 7 marca 2025 r., nr 2025, Komisja Odwoławcza do spraw Świadczeń z Funduszu Kompensacyjnego Zdarzeń Medycznych (dalej: "Komisja Odwoławcza") utrzymała w mocy decyzję Rzecznika Praw Pacjenta. Jako podstawę prawną wskazano art. 67ze ust. 1 i 5 oraz art. 67zf ust. 2 u.p.p.r.p.p., a także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W dniu 18 marca 2025 r. wnioskodawca zmarł. Pismem z 5 maja 2025 r. T. K. (żona zmarłego wnioskodawcy) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Komisji Odwoławczej. W odpowiedzi na skargę Komisja Odwoławcza wniosła o jej odrzucenie z uwagi na przekroczenie terminu do jej wniesienia oraz wniesienie jej przez osobę nieuprawnioną. Jednocześnie, z ostrożności procesowej – na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku – Komisja Odwoławcza wniosła o oddalenie skargi w całości z uwagi na jej bezzasadność. Pismem z 25 listopada 2025 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu oraz przedstawił stanowisko w sprawie. W piśmie wskazano, że z akt sprawy w sposób jednoznaczny wynika, iż śmierć męża miała charakter traumatyczny dla żony zmarłego wnioskodawcy. W przekonaniu skarżącej nie ulega zatem wątpliwości, że do przekroczenia terminu doszło w sposób niezawiniony, a siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął bieg 18 listopada 2025 r. Postanowieniem z 16 marca 2026 r. sygn. akt V SA/Wa 1776/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Natomiast zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z kolei zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Sąd zwraca uwagę, że prowadzone postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek pacjenta, natomiast podstawę prawną wydania decyzji Rzecznika Praw Pacjenta z 14 stycznia 2025 r. stanowił m.in. art. 67r ust. 1 u.p.p.r.p.p. Zgodnie z tym przepisem w przypadku zaistnienia zdarzenia medycznego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. a oraz b tej ustawy, pacjentowi przysługuje świadczenie kompensacyjne. Natomiast art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. a oraz b u.p.p.r.p.p. dotyczy zdarzeń medycznych zaistniałych w trakcie udzielania świadczenia zdrowotnego albo w efekcie jego udzielenia bądź zaniechania jego udzielenia, polegających na: a) zakażeniu pacjenta biologicznym czynnikiem chorobotwórczym; b) uszkodzeniu ciała lub rozstroju zdrowia pacjenta. Zgodnie z art. 67s ust. 1 u.p.p.r.p.p. wysokość świadczenia kompensacyjnego z tytułu jednego zdarzenia medycznego w odniesieniu do jednego wnioskodawcy wynosi w przypadku: 1. zakażenia biologicznym czynnikiem chorobotwórczym – od 2000 zł do 200 000 zł; 2. uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia – od 2000 zł do 200 000 zł. Przedmiot kontrolowanego postępowania dotyczy zatem świadczenia określonego kwotą pieniężną, a więc co do zasady stanowi prawa majątkowe o charakterze zbywalnym. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona wnioskodawcy 13 marca 2025 r., zatem trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi, wynikający z art. 53 § 1 p.p.s.a., upływał 14 kwietnia 2025 r. (poniedziałek). Skarga została jednak wniesiona po upływie tego terminu, tj. 5 maja 2025 r. W dniu 25 listopada 2025 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu na złożenie skargi. Postanowieniem z 16 marca 2026 r. sygn. akt V SA/Wa 1776/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowienie zostało odebrane przez pełnomocnika skarżącej w dniu 1 kwietnia 2026 r. (zob. duplikat potwierdzenia odbioru k. 64 akt sądowych). Postanowienie to nie zostało zaskarżone przez stronę. W konsekwencji, skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. należało odrzucić, jako wniesioną po terminie, o czym Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.