V SA/Wa 1761/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Bożena Zwolenik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi [...] na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 5 maja 2025 r. nr 1426-SEE.7113.358.2025 w przedmiocie: odmowy wszczęcia postępowania postanawia: odrzucić skargę.

[...] (dalej: "Skarżący" lub "Strona") w dniu 9 maja 2025 r. nadał w urzędzie pocztowym skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "Dyrektor") z 18 września 2024 r. nr 1401-IEE1.7191.18.2024.2.AN oraz postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Siedlcach (dalej: "Naczelnik" lub "organ administracji") z 5 maja 2025 r. nr 1426-SEE.7113.358.2025. Do skargi załączył postanowienie Naczelnika z 5 maja 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie Sąd wskazuje, że skargę w części dotyczącej postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 18 września 2024 r. nr 1401-IEE1.7191.18.2024.2.AN Strona wniosła do tut. 25 września 2024r. (data stempla pocztowego). Skarga została wpisana do rep. pod nr V SA/Wa 2951/24. Wyrokiem z 29 lipca 2025 r. tut. Sąd, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, oddalił skargę Strony na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 18 września 2024 r. nr 1401-IEE1.7191.18.2024.2.AN. W związku z powyższym, Sąd uznał, że przedmiotem skargi złożonej 9 maja 2025 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) i wpisanej do repertorium sądowego pod numerem V SA/Wa 1761/25 jest postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Siedlcach z 5 maja 2025 r. nr 1426-SEE.7113.358.2025. Przede wszystkim Sąd wyjaśnia, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, Sąd, w pierwszej kolejności jest zobowiązany do zbadania, czy skarga jest dopuszczalna. Właściwość rzeczowa sądów administracyjnych określona została w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143), dalej "p.p.s.a.". Na podstawie art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z powołanej regulacji wynika, że strona zyskuje prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego dopiero rozstrzygnięcia wydanego wskutek złożenia środka zaskarżenia (zob. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Lex el. 2016). Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Powyższe podyktowane jest założeniem dwuinstancyjności postępowania. Zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a, na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Na podstawie art. 61 K.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z kolei w myśl art. 61a § 1 K.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie, o którym mowa w § 1 służy zażalenie (art. 61a § 2 K.p.a.). W przedmiotowej sprawie Naczelnik postanowieniem z 5 maja 2025 r. nr 1426-SEE.7113.358.2025 odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Skarżącego o zwrot pobranej w wyniku zajęcia kwoty 3 988,57 zł z rachunku bankowego. W pouczeniu organ administracji wskazał, że na postanowienie Strona może złożyć zażalenie. Pouczył również, że zażalenie wnosi się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Siedlcach w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia. W piśmie z 5 czerwca 2025 r. Dyrektor poinformował Sąd, że Skarżący nie złożył zażalenia, ale wniósł skargę do Sądu na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Siedlcach 5 maja 2025 r. Na gruncie rozpoznawanej sprawy, od zaskarżonego postanowienia, Skarżącemu przysługiwał zatem środek zaskarżenia w postaci prawa do wniesienia zażalenia. Dopiero po wydaniu ostatecznego postanowienia przez organ administracji II instancji Skarżący miałby prawo zakwestionować wydane postanowienie w drodze skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie został zatem spełniony wskazany wyżej warunek wniesienia skargi do sądu, co skutkuje niedopuszczalnością merytorycznego jej rozpoznania. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5a p.p.s.a. wniesienie skargi jest niedopuszczalne. "Inną przyczyną" odrzucenia skargi jest między innymi przedwczesność skargi, przez co rozumie się sytuację, gdy strona nie wniosła przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.