V SA/Wa 1720/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Asesor WSA - Robert Żukowski, Protokolant referent - Dariusz Bychawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2026 r. sprawy ze skargi C.S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 marca 2025 r. nr WPR.wpk.511.63.2024 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę.

Przedmiotem skargi C.S. jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 06.03.2025 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr 216/2022 z dnia 28.11.2022 r. stwierdzającej nieważność decyzji Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr 01399/20/OR13 z dnia 26.02.2020 r. o przyznaniu pomocy finansowej na operacje typu "Premie dla młodych rolników" w ramach poddziałania "Pomoc w rozpoczęciu działalności gospodarczej na rzecz młodych rolników" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu 28.06.2019 r. do Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej "ARiMR’') wpłynął wniosek pana C. S. (zwanego dalej "skarżącym") o przyznanie pomocy finansowej na operacje typu "Premie dla młodych rolników" w ramach poddziałania "Pomoc w rozpoczęciu działalności gospodarczej na rzecz młodych rolników", zwanego dalej "poddziałaniem MR", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 20142020 (zwanym dalej "PROW 2014-2020"), wraz z załącznikami. We wniosku o przyznanie pomocy, w części 11.12, VIII, X i XII, skarżący oświadczył, że rozpoczął prowadzenie działalności rolniczej w dniu 19.06.2019 r. i że przejmie od swojego ojca, pana W. S., część jego gospodarstwa o powierzchni użytków rolnych wynoszącej 11,41 ha. Dane te pokrywały się ze szczegółowymi informacjami zawartymi w załączonym do wniosku biznesplanie, w którym w Tabeli 4. Oświadczenie o posiadanych i/lub zadeklarowanych do przejęcia działkach ewidencyjnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego skarżący wskazał gospodarstwo składające się z dziesięciu działek o łącznym areale użytków rolnych wynoszącym 11,41 ha, położonych w gminie S. (powiat konecki), które zaplanował nabyć w drodze darowizny od pana W. S.. W części XIII wniosku o przyznanie pomocy skarżący zaznaczył, że posiada "potwierdzone kwalifikacje w zawodzie wymienionym w ust. 2 i 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia", na dowód czego przedłożył zaświadczenie z dnia 12.05.2019 r. o ukończeniu kwalifikacyjnego kursu zawodowego z zakresu kwalifikacji R.3. Prowadzenie produkcji rolniczej, prowadzonego przez Zakład Doskonalenia Zawodowego w K. Niepublicznej Branżowej Szkoły I stopnia we W. W dniu 19.02.2020 r. skarżący przedłożył wydane przez Dyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łodzi świadectwo z dnia 30.08.2019 r., potwierdzające uzyskanie kwalifikacji R.3. Prowadzenie produkcji rolniczej. Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR przyznał skarżącemu łącznie 9,56 punktów, w tym 5 pkt za kwalifikacje. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, mającego na celu weryfikację spełnienia przez skarżącego wszystkich określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 lipca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej na operacje typu "Premie dla młodych rolników" w ramach poddziałania "Pomoc w rozpoczęciu działalności gospodarczej na rzecz młodych rolników" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2023 r. poz. 2380), zwanego dalej "rozporządzeniem MR", warunków przyznania pomocy, decyzją nr 01399/20/OR13 z dnia 26.02.2020 r. Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARIMR przyznał skarżącemu pomoc w kwocie 150 tys. zł w ramach poddziałania MR objętego PROW 2014-2020, z zastrzeżeniem dopełnienia określonych warunków w terminie 9 miesięcy od dnia doręczenia tej decyzji. W dniu 04.07.2022 r. Prezes ARiMR wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR nr 01399/20/OR13 z dnia 26.02.2020 r., o czym zawiadomił skarżącego pismem znak: DDP-WO.65060.216.2022.PK, informując jednocześnie o przysługującym mu w oparciu o art. 10 § 1 oraz art. 73 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej "Kpa", prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji - do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz przeglądania akt sprawy. Po przeprowadzeniu ww. postępowania Prezes ARiMR, decyzją nr 216/2022 z dnia 28.11.2022 r., stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR nr 01399/20/OR13 z dnia 26.02.2020 r., jako dotkniętej wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że "stwierdzono nieprawidłowości w wydanej decyzji dotyczącej przyznania pomocy, tj. z rażącym naruszeniem przepisów § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia wykonawczego.(...) pomoc finansowa (...) została przyznana pomimo faktu, że strona nie przedłożyła świadectwa ukończenia szkoły średniej, a jedynie dokumenty potwierdzające nabycie wykształcenia rolniczego, tj. świadectwo potwierdzające kwalifikacje zawodowe R.3 Prowadzenie produkcji rolniczej wyodrębnionej w zawodach technik rolnik technik agrobiznesu, rolnik. W wyniku powyższego błędnie uwzględniono punkty za kwalifikacje zawodowe.". Skarżący nie wniósł od tej decyzji odwołania. Po uprawomocnieniu się decyzji Prezesa ARiMR stwierdzającej nieważność decyzji nr 01399/20/OR13 z dnia 26.02.2020 r., Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, który obowiązany był przeprowadzić ponownie postępowanie w sprawie przyznania pomocy, wezwał skarżącego w dniu 29.12.2023 r. do przedłożenia dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji zawodowych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pomocy. W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżący przesłał m.in. świadectwo ukończenia gimnazjum w S. oraz świadectwo ukończenia drugiej klasy technikum we W., wyjaśniając, iż z powodu problemów rodzinnych nie ukończył nauki w technikum. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania w sprawie przyznania pomocy, decyzją nr 01399/20/OR13/1/24 z dnia 10.06.2024 r. Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR odmówił skarżącemu przyznania pomocy w ramach poddziałania MR z powodu niespełnienia warunku przyznania pomocy, o którym mowa w § 17 ust 2 rozporządzenia MR, tj. nieuzyskania minimalnej wymaganej liczby 8 punktów za kryteria wyboru operacji. Prezes ARiMR utrzymał tę decyzję w mocy decyzją nr 155/2024/2025 z dnia 05.03.2025 r., od której skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu 19.11.2024 r. skarżący złożył do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniosek o wstrzymanie wykonania i o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa ARiMR nr 216/2022 z dnia 28.11.2022 r., której zarzucił rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na stwierdzeniu nieważności decyzji Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR nr 01399/20/OR13 z dnia 26.02.2020 r., która nie była obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Decyzją z dnia 06.03.2025 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa ARiMR nr 216/2022 z dnia 28.11.2022 r., ponieważ ocenił, że nie jest ona dotknięta żadną z kwalifikowanych wad prawnych wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a., co wyklucza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Od powyższej decyzji skarżący złożył skargę do WSA w Warszawie. Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa numer 216/2022 r. z dnia 28 listopada 2022 r. podczas, gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa bowiem brak było jakichkolwiek podstaw faktycznych czy prawnych do jej wydania, gdyż na gruncie decyzji pierwotnej - tj. decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach numer 01399/20/OR13 brak było naruszeń prawa możliwych do zakwalifikowania jako rażące; 2. art. 156 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa numer 216/2022 r. z dnia 28 listopada 2022 r. podczas, gdy decyzja Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach numer 01399/20/OR13 wywołała nieodwracalne skutki prawne - ergo nie było możliwym stwierdzenie jej nieważności, co potwierdza wystąpienie rażącego naruszenia prawa na gruncie decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa numer 216/2022 r. z dnia 28 listopada 2022 r. - ergo uzasadnia stwierdzenie jej nieważności. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 t.j.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Badając zasadność skargi należy w pierwszym rzędzie zaznaczyć, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej nie dokonuje się, inaczej niż w postępowaniu zwykłym, oceny przysługujących stronie uprawnień (w tym oceny kwestii dowodowych) lub ciążących na niej zobowiązań. Ocenie podlega jedynie legalność wydanej w postępowaniu zwykłym decyzji. Organ administracji kontrolując decyzję w trybie nadzwyczajnym bada, czy kwestionowana wnioskiem nieważnościowym decyzja została dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Zatem przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która już została rozstrzygnięta uprzednio wydaną ostateczną decyzją – tutaj z 28.11.2022 r. (zob. np. wyrok NSA o sygn. I OSK 1021/13, CBOSA). Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości (pkt 1), wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco (pkt 3), została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie (pkt4), była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały (pkt 5), w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (pkt 6) lub zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa (pkt 7). W sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej organ nadzoru może wydać zasadniczo trzy rodzaje rozstrzygnięć. Odmowa stwierdzenia nieważności następuje w przypadku gdy organ nie dopatrzy się w badanej decyzji wystąpienia żadnej z pozytywnych przesłanek stwierdzenia nieważności wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Jeśli zaś decyzja dotknięta jest którąś z ww. wad kwalifikowanych, wtedy organ obowiązany jest stwierdzić jej nieważność, chyba że wystąpiły okoliczności wskazane w art. 156 § 2 k.p.a. (tzw. przesłanki negatywne stwierdzenia nieważności), tj. upływ dziesięcioletniego okresu od dnia doręczenia/ogłoszenia decyzji lub nieodwracalne skutki prawne wywołane przez decyzję- wtedy organ zmuszony jest ograniczyć się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz do wskazania ww. okoliczności. W skardze wniesionej do WSA w Warszawie w dniu 23.04.2025 r. skarżący wytknął Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi niestwierdzenie nieważności decyzji Prezesa ARiMR nr 216/2022 z dnia 28.11.2022 r., która zdaniem skarżącego została wydana z rażącym naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ na jej mocy stwierdzono nieważność decyzji Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z powodu rażącego naruszenia prawa, podczas gdy w ocenie skarżącego "ujawnione w ramach postępowania przed Prezesem ARiMR naruszenie prawa nie może być uznane za oczywiste", a co za tym idzie - za naruszenie o charakterze rażącym. Skarżący uważa bowiem, że przepisy rozporządzenia MR dotyczące kwalifikacji rolniczych pozostawiają "wiele nieścisłości" i mogą być różnie rozumiane, wobec czego ocena, czy złożone przez skarżącego dokumenty były wystarczające do uznania posiadanych przez niego kwalifikacji, była "kwestią interpretacyjną", a odmienna wykładnia nie może stanowić podstawy do unieważnienia decyzji kończącej postępowanie, w toku którego organ takiej wykładni dokonał. Skarżący podkreślił również, iż charakter naruszonych przepisów nie przemawiał za stwierdzeniem nieważności decyzji, albowiem kwalifikacje zawodowe były tylko jednym z warunków przyznania pomocy, a pozostałe kryteria skarżący spełniał. Z powyższym zarzutem skarżącego nie sposób się zgodzić. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż decyzje w sprawie przyznania pomocy wydawane na podstawie art. 26 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2023 r. poz. 2298) były decyzjami związanymi, tj. takimi, których wydanie oraz treść była ściśle określona przepisami prawa, jednoznacznie obligującymi organ do takiego, a nie innego rozstrzygnięcia sprawy. Proces oceny materiału dowodowego ograniczał się do sprawdzenia, czy są spełnione warunki przyznania pomocy zawarte w przepisach rozporządzenia wydanego na podstawie delegacji z art. 45 ww. ustawy. W rozporządzeniu MR określono różne warunki przyznania pomocy, czyli wymogi, które musiały zostać spełnione, aby osoba fizyczna ubiegająca się o pomoc finansową mogła tę pomoc otrzymać. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków (a nie wszystkich, jak sugeruje skarżący) skutkowało odmową przyznania pomocy. Kryteria te określone zostały w § 2, § 6 ust. 6, § 10, § 11 oraz w kluczowym z punktu widzenia niniejszej sprawy § 17 ust 2 in fine rozporządzenia MR, który uzależniał możliwość uzyskania pomocy od otrzymania przez wnioskodawcę łącznie co najmniej 8 punktów za kryteria wyboru ("pomoc jest przyznawana, jeżeli wnioskodawca uzyskał co najmniej 8 punktów"). Jednym z kryteriów wyboru, wskazanym w § 16 ust. 2 pkt 2, były rolnicze kwalifikacje zawodowe, o których mowa w § 5 ust. 1 rozporządzenia MR, przy czym konkretnie za posiadanie kwalifikacji, o których mowa w § 5 ust. 1 pkt 4, w odniesieniu do zawodów wymienionych w ust. 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia MR (tj. technik rolnik, technik ogrodnik, technik architektury krajobrazu, technik hodowca koni, technik pszczelarz, technik weterynarii, technik agrobiznesu, technik mechanizacji rolnictwa, technik turystyki wiejskiej) wnioskodawcy należało przyznać 5 punktów, natomiast w odniesieniu do zawodów wymienionych w ust. 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia (rolnik, ogrodnik, pszczelarz, mechanik operator pojazdów i maszyn rolniczych) - powinny być przydzielone 4 punkty. Skarżący, argumentując zarzut nieścisłości przepisów rozporządzenia MR w zakresie dokumentów potwierdzających posiadanie konkretnych kwalifikacji rolniczych i próbując udowodnić, że rozporządzenie MR nie określa jednoznacznie, w jaki sposób należy wykazać kwalifikacje w zawodzie, zacytował wyłącznie przepisy § 5 ust. 1 rozporządzenia MR oraz ust 2 i 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia MR, pomijając uregulowania zawarte w ust 5 tego załącznika, w których właśnie dokładnie sprecyzowano rodzaje wymaganych dokumentów. Wbrew twierdzeniu skarżącego, przepisy rozporządzenia MR w sposób precyzyjny i jednoznaczny określały, jakie dokumenty potwierdzają konkretne kwalifikacje zawodowe i nie pozostawiały w tym zakresie żadnego pola dla interpretacji czy uznaniowości. Nie ulega wątpliwości, że materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania w sprawie przyznania pomocy nie dawał podstaw do przydzielenia skarżącemu jakichkolwiek punktów za przedmiotowe kryterium wyboru, a niesłuszne przyznanie punktów nie wynikało z zastosowania przez Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR odmiennej wykładni niejednoznacznej normy prawnej, lecz z nienależytego rozpatrzenia tego materiału dowodowego i było ewidentnym naruszeniem przywołanych wyżej przepisów materialnych, którego Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR dopuścił się w toku postępowania w sprawie przyznania pomocy. Należy zauważyć, że takich wątpliwości interpretacyjnych nie miał także tut. Sąd, który prawomocnym wyrokiem z dnia 4.11.2025 r. w sprawie o sygn.. akt V SA/Wa 1492/25 oddalił skargę C. S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 5 marca 2025 r. nr 155/2024/2025 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej. Słusznie też zwraca uwagę Minister, że gdyby nawet Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmiennie niż Prezes ARiMR uznał, że naruszenie prawa nie miało charakteru rażącego, to i tak nie mógłby na tej podstawie stwierdzić, tak jak tego żąda skarżący, nieważności decyzji Prezesa ARiMR nr 216/2022 z dnia 28.11.2022 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.. Jak sam skarżący wskazał w skardze do WSA z dnia 23.04.2025 r., w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa, ewentualnie taki, który w sposób kompletny i jednoznaczny zinterpretować można na podstawie wyłącznie wykładni gramatycznej, bez konieczności dokonywania innych skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych, tj. dyrektyw wykładni pozajęzykowej. Przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie sposób uznać za spełniający wskazane powyżej warunki, tj. za jasny i niestwarzający wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Już bowiem samo użyte w tym przepisie słowo "rażące" ma charakter ocenny. To organ, dokonując analizy konkretnej sprawy ocenia, czy w okolicznościach tej sprawy doszło do naruszenia prawa, a jeżeli tak, to czy ma ono charakter rażący. Dla stwierdzenia nieważności decyzji konieczna jest analiza naruszenia jako "rażącego" w świetle całokształtu okoliczności sprawy . Odnosząc się do drugiego zarzutu ze skargi - obrazy art. 156 § 2 k.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji Prezesa ARiMR nr 216/2022 z dnia 28.11.2022 r., na mocy której stwierdzona została nieważność decyzji Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR nr 01399/20/OR13 z dnia 26.02.2020 r., pomimo że ta ostatnia wywołała nieodwracalne skutki prawne należy wskazać, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może uniemożliwić jedynie taki skutek, który będzie miał charakter prawny i jednocześnie nieodwracalny. O nieodwracalności skutku prawnego decyzji mówimy wtedy, gdy jego cofnięcie, zniesienie czy odwrócenie wymagałoby takich działań, do których organ administracji publicznej, działający w granicach obowiązywania norm prawa publicznego w formach prawnych właściwych dla tej administracji i w trybie postępowania przypisanym tejże administracji, nie miałby umocowania ustawowego, czyli nie mógłby skorzystać z drogi postępowania administracyjnego i zastosować formy aktu administracyjnego (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28.05.1992 r., sygn. akt III AZP 4/92; wyrok NSA z dnia 24.04.2014 r., sygn. akt I OSK 2454/12 oraz uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16.12.1996 r., sygn. akt OPS 7/96). Wskazywane przez stronę wydatkowanie otrzymanej pomocy, to konsekwencje faktyczne wybranego przez stronę kierunku rozwoju gospodarstwa i sposobu zainwestowania przyznanych środków, a nie skutek prawny wywołany przez decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR nr 01399/20/OR13 z dnia 26.02.2020 r. Bezpośrednim skutkiem prawnym tej decyzji było przyznanie stronie pomocy finansowej w formie bezzwrotnej premii, która miała służyć ułatwieniu prowadzenia przez stronę zaplanowanej działalności rolniczej. Przyznanie wsparcia finansowego nie należy zaś do nieodwracalnych skutków prawnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 04.02.2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1480/18). Wskazywany przez skarżącego związek między przepisem art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 a nieodwracalnością skutków prawnych decyzji Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR nr 01399/20/OR13 z dnia 26.02.2020 r. jest całkowicie błędny. Art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 przewiduje zwolnienie z obowiązku zwrotu nienależnej płatności, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez beneficjenta w zwykłych okolicznościach. Brak obowiązku zwrotu, który ma zastosowanie w przypadku spełnienia obu przesłanek wskazanych w ww. przepisie (a nie tylko jednej dotyczącej błędu organu), nie ma nic wspólnego z nieodwracalnością skutków prawnych i niemożnością stwierdzenia nieważności wydanej w wyniku błędu organu decyzji przyznającej nienależnie pomoc. Decyzja Prezesa ARiMR nr 216/2022 z dnia 28.11.2022 r. usunęła jedynie z obrotu prawnego nieprawidłową decyzję przyznającą skarżącemu pomoc. Jej przedmiotem nie było natomiast nałożenie na skarżącego obowiązku oddania tej pomocy. O powstaniu tego obowiązku bądź o zastosowaniu zwolnienia z niego, przewidzianego w art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014, właściwy organ przesądza dopiero w decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności. Negując zasadność zarzutów zgłoszonych w skardze, Sąd stwierdza również, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta jakimkolwiek innym uchybieniem, które powinno doprowadzić w ramach sądowoadministracyjnej kontroli legalności decyzji do usunięcia tej decyzji z obrotu prawnego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.