V SA/Wa 17/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia ... października 2016 r. Nr ... w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji -

W skardze na wskazaną w sentencji decyzję Ministra Rozwoju i Finansów pełnomocnik strony skarżącej zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wskazano, że natychmiastowe wykonanie decyzji spowoduje zakłócenie w finansach województwa, konieczność zmian w uchwalonym budżecie i nieplanowane przesunięcia środków, co mogłoby spowodować zmniejszenie środków przeznaczonych na realizację zadań publicznych i konsekwencje dla społeczności lokalnej. Zaznaczono, że województwo, jako jednostka samorządu terytorialnego, posiada ograniczoną swobodę w dysponowaniu środkami pieniężnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Dokonując oceny wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, albowiem nie uprawdopodobniono w żaden sposób, że wykonanie decyzji może spowodować skutki określone w ww. przepisie. W uzasadnieniu wniosku ograniczono się do stwierdzenia, że wykonanie decyzji może spowodować komplikacje w strukturze finansów województwa i ograniczyć możliwości wypełniania nałożonych na jednostkę samorządu terytorialnego obowiązków. Na poparcie tych twierdzeń nie zostały przedstawione jednak żadne dokumenty świadczące o ewentualnym wpływie wykonania decyzji na tą sytuację, co umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 63 § 1 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga fakt, że to na stronie postępowania sądowego spoczywa obowiązek wykazania przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a rolą Sądu jest zbadanie, czy przejawiają one za udzieleniem środka ochrony tymczasowej, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji. Przy czym zauważyć należy, że każda decyzja pociągająca za sobą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej powoduje dolegliwości w sferze finansowej, a zatem nie jest to sytuacja wyjątkowa sama w sobie, a dodatkowo jest to sytuacja odwracalna, albowiem w sytuacji ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji, kwota, która – również ewentualnie – zostałaby wyegzekwowana, podlegałaby zwrotowi. Reasumując stwierdzić należy, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.